Teunnis schreef:
Nog even een rondvraagje: welk tweede nummer gaat het beter doen, de tweede van Kendrick Lamar of de tweede van Tame Impala?

Eens om de zoveel tijd komt er een album langs dat je onverwacht compleet omver blaast. Sprained Ankle van Julien Baker was er zo een. De muziek is somber, dromerig en breekbaar en de teksten over eenzaamheid en veel te veel alcohol zijn als een zwarte spiegel en komen keihard binnen. Rejoice is een van de grootste parels van de plaat en waarschijnlijk het meest urgente nummer, haar uithalen aan het einde snijden heel erg diep. Veel beklemmender kan muziek niet worden. Een nummer van de allerhoogste buitenklasse.

Dit jonge supertalent heeft echt een wondermooie stem. Een nummer dat zich stukje voor stukje ontvouwt van een lieftallig nummer naar een getormenteerde klaagzang, dat enorm uitnodigt om mee te zingen en tegelijkertijd tot diep onder je huid kruipt.

2015 werd voor Tame Impala het doorbraakjaar naar het grote publiek toe en misschien wel het beste nummer van Currents was dit The Less I Know The Better dat ik via Studio Brussel leerde kennen en zich lekker tussen mijn oren bleek te nestelen.

Gretz schreef:

De tweede van Tame Impala uiteraard.

Beste Nederlandstalige singer/songwriter die ik altijd zal herinneren van dat geweldige concert in Doornroosje dit jaar. Ook deze song van haar mag er zijn.

Misschien een beetje flauw en chauvinistisch om in een hele wereld vol met artiesten en nummers net ééntje uit je eigen land op de tweede plek van toplijstjes te laten prijken. Ik kan me er echter niet erg slecht om voelen, want Eefje is naar mijn mening oprecht van wereldklasse (internationale vrienden die ik fan heb gemaakt kunnen dit beamen). Het label van cabaratesque koddigheid dat Nederlandstalige muziek altijd automatisch op krijgt gedrukt wordt hier definitief verworpen: met de subtiele gitaarpartij, intelligente zanglijnen en vooral die hemels weidse synths aan het einde van het nummer geeft Scheef me, naast een gigantisch gevoel van gelukszaligheid, bijna een gevoel van trots op m'n landje.

ArthurDZ schreef:
‘Something happened on the day he died’ zingt David in het openings-en titelnummer Blackstar. Dat is zeker gebeurd. De meesterschaker Bowie is niet alleen aan zet maar ook aan het woord. Het zijn z’n allerlaatste. Hij weet dat the day of execution nadert. Hij zoekt de randjes op van zijn stemgebruik terwijl een muzikale zon constant gaatjes probeert te prikken in de gitzwarte onweerslucht/jazzy backingtrack. Blackstar is een beest van een nummer, dat mooi illustreert hoe overbodig die comfort zones eigenlijk zijn. ‘fear is in your head, only in your head’, zong hij al in 1971 op Fill Your Heart. Hij is het altijd blijven doen.

7744leon schreef:
Die had ik toch wel een stuk hoger verwacht

Prachtig nummer van een van mijn favoriete zangeressen. Duurt wel even om deze song te kunnen waarderen. Is bij al haar songs trouwens.

Julia Holter heeft me met haar laatste album (helemaal) overtuigd. Precies beschrijven wat ik er zo goed aan vind kan ik niet, het luistert gewoon heerlijk weg.

Mag ik Julia Holter met Joanna Newsom vergelijken? Geen zorgen hoor, haar stem is niet zó hemels en de arrangementen ook weer niet zó weelderig, maar die ongelooflijke melodische intelligentie is iets waar bijna niemand van zelfs mijn favoriete artiesten van kan dromen. Hoewel het nummer gebouwd lijkt te zijn rond dat simpele uit drie noten bestaande zangmotiefje, zitten er zó veel spannende wendingen en akkoordwisselingen in het nummer dat je het gevoel hebt naar een klassieke componist aan het luisteren bent. Nog knapper is dat het geheel tegelijkertijd bizar toegankelijk klinkt - die violen in het refrein (?) geven het nummer zelfs een Skyradio-achtig laagje mee, en dat bedoel ik op de beste manier mogelijk. Feel You zou op conservatoria een voorbeeld moeten zijn van hoe je een écht interessant popnummer schrijft.

Sunderland schreef:
ow, wat teleurstellend. The Less I know Better vind ik wellicht beter dan Let it Happen van Tame Impala. En Eefje had ik ook hoger ingeschat!

Zijn beste nummer tot nu toe, ik durf het wel een meesterwerk te noemen. Kendrick mengt de 'oude' zwarte muziek (funk / soul) met het geluid van vandaag de dag (hiphop). Voeg daar een sterke tekst over Kunta Kinte aan toe en je hebt deze klepper. Mijn absolute nummer één van het jaar, ik draai het nummer nog dagelijks met de volumeknop vol open!

Datgene wat wat mij betreft To Pimp a Butterfly zo grensverleggend geniaal maakt is het gemak waarmee Kendrick van politieke statements wat betreft de rassensituatie in de VS (The Blacker the Berry natuurlijk dus, maar ook Alright en Complexion) naar bijna ongemakkelijk persoonlijke analyses (u, Momma) en hier dus naar compromisloze feestnummers gaat. King Kunta is vuurwerk, waarin details zoals het achtergrondkoortje, de kleine onderbrekingen en het basslickje eigenlijk hét krachtpunt van het nummer zijn. We want the funk!

Edgar18 schreef:
Grimes doet het wel beter dan ik vooraf had ingeschat.

Enigszins vreemd, maar dit is het prijsnummer op het nieuwe meesterwerk van Sufjan Stevens. Het Chicago van Carrie & Lowell zou je bijna zeggen. En toch klinkt het allerminst als typisch "hitlijst materiaal". Geen uitbundigheid, maar perfect uitgekiende zang en klanken, zoals wij allen van Sufjan gewend zijn. En ja, dat kippenvel-moment komt iedere keer terug na 2:37 minuten. Chapaeu Sufjan en bedankt!

Waar veel liedjes van Sufjan Stevens voor niet-fans nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn is Should Have Kown Better de zeldzame uitzondering. Dit nummer lijkt vrij luchtig, aanstekelijk zelfs en klinkt veel frisser dan wat ik van Sufjan gewend ben. De melodie is betoverend mooi en elke keer als weer zo’n briljant lijntje voorbij hoor komen kan ik een glimlach maar moeilijk onderdrukken. Tot nu toe is me dat elke keer dat ik dit nummer hoorde overkomen.

Schitterend in al zijn eenvoud. Sufjan heeft met dit album een meesterwerk afgeleverd en een eerste plek in de jaarlijst zou daarom ook zeker verdiend zijn.

stoepkrijt schreef:
Ja, ik sta ook versteld. Als Flesh Without Blood zelfs de top 6 haalt, wat had REALiTi (wat op deze site toch duidelijk het populairste nummer is) dan wel niet kunnen bewerkstelliggen als het niet zo'n pech had gehad in de halve finale?

stoepkrijt schreef:
Ja, ik sta ook versteld. Als Flesh Without Blood zelfs de top 6 haalt, wat had REALiTi (wat op deze site toch duidelijk het populairste nummer is) dan wel niet kunnen bewerkstelliggen als het niet zo'n pech had gehad in de halve finale?