Ik blijf steken bij die ene oudgediende, bij die bende eeuwige straatrappers en de plaat die net post-mortem uitgebracht is. Die van Run the Jewels is niet goed genoeg om in mijn eindlijst te geraken.

Zit jij niet in 1998 ?

Jepperdejep. Ook mr. Jean kwam op de proppen met een heerlijk album

Nou, dan vind ik die van Camp Lo heel wat beter. En die had ik hier nog niet gewaardeerd en ben ik daardoor vergeten in mijn lijstje. Het hadden er 2 moeten zijn. Nou ja. Wel bedankt voor de tip Ataloona

Ja Camp Lo is wel een goed album, maar nie goegenoeg

Afijn. De lijns zijn gesloten

De nummer 1 (oeoeoeoeoe....) is 30x genoemd, van de 42 x. en zit daarmee aan de 792 puntjes.
274 albums passeerden de revu.

Mijn top 20 1997 bevat maar liefst 17 albums uit het electronic- en avant-garde genre. Voor de gedoodverfde winnaar is in mijn top 20 géén plaats. Was gewoon niet goed genoeg. ?

Je vergeet een B te typen na het haakje openen...

Krystal Karrington

Yes y'allin to the Camplo / On and on and some try to do this

Album ontbreekt wel in mijn lijstje, maar die eerste pakweg vier, vijf songs. Woo

Hier slechts 14 albums

10. Blur - Blur
https://www.musicmeter.nl/album/300

Punten : 272
Nom. : 15
Nr. 1 van : niemand

Deed de eerste helft van de week mee met de grote jongens, zakte de tweede helft iets weg maar bleef puntjes schrapend nog net in de top 10.

Ondanks het succes en de positieve kritieken, binnengehaald door The Great Escape, werd na het overtreffende succes van (What's The Story)... Blur in de pers wat weggezet als lulletjes in vergelijking met de smeuïge working class heroes van Oasis. Of zoals Alex James het formuleerde: "After being the People's Hero, Damon was the People's Prick for a short period ... basically, he was a loser—very publicly.".

Intussen leek de sfeer tussen de leden ook slechter te worden: James leefde als een playboy, Albarn en Coxon waren het oneens over de muzikale richting en waar Albarn de controle in schoot, zette Coxon het op een zuipen.
Coxon had het wel een beetje gehad met het Engelse stijltje en vond, zeker als gitarist, meer inspiratie in Amerikaanse bands van dat moment, als Pavement.

Ook al wees hij de muziek waar Coxon naar luisterde aanvankelijk af, op den duur leerde Albarn de lo-fi voorkeuren van Coxon wel waarderen. En dat ze het sowieso over een andere boeg wilden gooien, was ook wel duidelijk. Los van Coxon benaderde Albarn producer Stephen Street met de wens de volgende plaat te maken met een afgestript geluid, een move die Coxon eerst irriteerde en later toch wel waardeerde.

Waar de groep de opnamesessies in Londen startte, verhuisden ze al spoedig naar Reykjavik - weg van de Britpop-scene.
En los van omgeving en stijl wijzigde de groep ook de methodes: de mannen begonnen weer te jammen, wat ze 6 jaar niet meer gedaan hadden. En het komen tot hitsingles was geen overweging meer. Stephen Street ervoer een totaal andere stemming dan hij met de band gewend was.
"In the studio, once we got past those first few days, where I felt everyone was treading on eggshells, there was a great atmosphere. I think it was because they didn't want to be competing with anyone on this record, they wanted to make a record that would help keep the band together."

Goede plaat, toch wel. Het niveau van de composities fluktueert wel sterk. Het geluid staat me erg aan.

Mijn dochtertje van 10 is helemaal weg van Song 2. Op Nickelodeon komt het de laatste tijd (in een licht andere vorm) regelmatig voor in Big Time Rush.

Op de achtergrond glimlach ik dan mee.

Voorspeld als song 9 in de top 10, maar niet in mijn top 20. De concurrentie was eenvoudigweg te groot.

Mijn nummer 16. Brengt inderdaad herinneringen terug van hoe belachelijke vormen de bedachte strijd toen soms aan nam tussen Oasis en Blur. Er waren zelfs op onze middelbare school 'kampen'.

Mijn nummer 9 en in de voorspelling op 7.

Ik was destijds niet gelijk heel enthousiast over deze kleine koerswijziging maar dat is later goed gekomen

Ik ken deze van Blur niet. Mijn nummer niks.

Op nummer 5 hier, heel wat beter dan de voorganger. Een album dat ik destijds kocht op de dag dattie uitkwam.

Fijne plaat met het geweldige single Beetlebum. Viel bij mij net buiten de top 20.

Ik vind Blur hier wat zoekende en kan mij niet geheel overtuigen.
Geen slecht album, maar niet in mijn lijst.

Blur? Wie zijn dat?

OASIS!

Dat is nou wel een fantastisch nummer!

Ik vind dit ook nog wel een fijn album, bij mij op 11. Voorspeld op 7.

Op 18 in mijn eigen lijstje, een verdienste die vooralsnog vrijwel geheel voor rekening van Beetlebum en Song 2 komt. Kan me eigenlijk niet herinneren hem voor mijn voorspelling overwogen te hebben. Achteraf, tja...

+1

Beetje een flauw deuntje in vergelijking met de rest van het album. Doe mij maar The Death of a Party, Look Inside America, You're So Great, M.O.R., etc. Al kan ik het me voorstellen dat het wel tof is als je dochtertje het helemaal geweldig vindt.

Beetlebum is ook een majestueuze opener met een fantastisch outro.

Je kan het natuurlijk minder vinden in vergelijking met andere songs, maar Song 2 is geen flauw deuntje. Het heeft juist peper en zout genoeg, toch?

Dat wel, maar het is verder zo plat als een dubbeltje.
Ik heb het ook iets te vaak gehoord via FIFA 97 ofzo.

Ik vind het ook een beetje een infantiel nummer.
Valt ook uit de toon bij de rest van het album.
Gelukkig kunnen we hem skippen.

The Death of a Party is ook mijn favoriet samen met Theme From Retro.

Song 2 is gewoon wel lekker, recht toe recht aan en past niet echt bij de rest van het album (maar goed daar doet Blur sowieso heel vaak niet aan) maar er zit een hoop energie in en dat is soms ook gewoon wel eens lekker

9. Bob Dylan - Time Out of Mind
https://www.musicmeter.nl/album/827

Punten : 301
Nom. : 14
Nr. 1 van : niemand

Grillig verloop voor deze Dylan. Steeds een eindje van de top 10 grens, maar dan wel eruit of erin - dus ofwel rond plek 15 of rond plek 6. Om hier te eindigen.

Het album Under the Red Sky was Dylans laatste album met origineel materiaal en bleek in meerdere opzichten een teleurstelling. Sindsdien bracht Dylan twee albums met covers en een livealbum met ouder werk.

Bijzonder aan dit album is dat Dylan een aantal proefopnames van sommige nummers in de studio maakte, iets wat hij zelden deed. Volgens de drummer, Winston Watson, werd Dylan bij deze sessies ondersteund door een deel van de band waar hij ook mee optrad. Hij gebruikte deze informele sessies om te experimenteren met nieuwe ideeën. Zo werd in één van deze sessies de riff geïmproviseerd die later gebruikt zou worden voor het nummer Dirt Road Blues. Can't Wait en Not Dark Yet kwamen ook tijdens deze vroege sessies tot stand. Volgens Lanois verschilt de vroege opname van Not Dark Yet aanzienlijk van de definitieve opname. (De demo van 'Not Dark Yet' was sneller en kaler, tijdens de formele studio-sessies veranderde Dylan het in een ballad over de Amerikaanse Burgeroorlog.)
Dylan bleef tot januari 1997, toen de officiële opnamesessies begonnen, de songteksten bewerken. Dit album is de tweede samenwerking tussen Dylan en de door hem gekozen producer Daniel Lanois, die eerder Oh Mercy had geproduceerd. Lanois had net de productie van het album Wrecking Ball van Emmylou Harris afgerond, toen Dylan hem vroeg om Time Out of Mind te produceren. 
Voor het album werden slidegitarist Cindy Cashdollar en de drummers Jim Keltner en Brian Blade ingehuurd. Daarnaast vroeg Dylan gitaristen Bob Britt en Duke Robillard en toetsenisten Augie Meyers en Jim Dickinson om te spelen bij de opnamesessies.

Dylan vertelde in 1997 in een interview dat de nummers op het album van nature één geheel vormden omdat ze een bepaald soort scepticisme delen. Het nummer Highlands duurt zestien minuten en is daarmee de langste compositie die Dylan ooit heeft opgenomen. Het thema van dit nummer heeft Dylan overgenomen van een gedicht van Robert Burns: My Heart's in the Highlands.
In een interview vertelde Lanois over de totstandkoming van het nummer Standing in the Doorway: "Bob en ik gingen naar de parkeerplaats, want hij discussieerde nooit in het bijzijn van de band over 'intieme details' van de nummers. Zoals het nummer Standing in the Doorway. Ik zei op gegeven moment, 'luister, ik hou van het nummer Sad Eyed Lady of the Lowlands. Kunnen we datzelfde gevoel niet gebruiken voor dit nummer?' En hij zei 'denk je dat dat zou werken?' Dan zaten we op de bumper van een truck, op een parkeerplaats in Miami, en ik dacht weleens 'als mensen dit zouden zien, dan zouden ze het niet geloven! Bob Dylan en ik die daar gewoon zaten, gitaar te spelen, akkoorden uit te vogelen voor een sessie!'"

Het album kenmerkt zich door een ruimtelijke sfeer, in grote mate veroorzaakt door de producer Daniel Lanois. Zijn innovatieve werk met zorgzaam geplaatste microfoons en een strategische wijze van mixen werd door Dylan in het eerste deel van zijn memoires, Chronicles, Vol. 1, beschreven. Hoewel Dylan over het algemeen complimenteus is over Lanois, met name over zijn werk met betrekking tot het album Oh Mercy, was hij niet tevreden over het geluid van Time Out of Mind. Hij heeft zijn latere albums zelf geproduceerd.

Vermeldde destijds dat ik geen Dylan adept ben, dit album staat wel in de kast, maar kent hier weinig draaitijd. Ik gun hem binnenkort zijn rondjes.