Als pauzenummertje in afwachting van de ontknoping van 1970 deel ik nog even mijn jaren '60 lijstje. Fijn, zo'n voorkeuzelijst, dan weet je in elk geval zeker dat elk album ook in de eindlijst staat.

01 [44] Boudewijn de Groot - Picknick (1968)
02 [21] Boudewijn de Groot - Voor de Overlevenden (1966)
03 [33] The Moody Blues with The London Festival Orchestra - Days of Future Passed (1967)
04 [38] King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
05 [53] Simon & Garfunkel - Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966)
06 [24] Love - Forever Changes (1967)
07 [99] Simon & Garfunkel - Sounds of Silence (1966)
08 [1] The Doors - The Doors (1967)
09 [12] Pink Floyd - The Piper at the Gates of Dawn (1967)
10 [8] The Beach Boys - Pet Sounds (1966)
11 [19] The Doors - Strange Days (1967)
12 [15] Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)
13 [29] Fairport Convention - Liege & Lief (1969)
14 [46] The Moody Blues - In Search of the Lost Chord (1968)
15 [77] Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)
16 [121] Boudewijn de Groot - Boudewijn de Groot (Apocalyps) (1965)
17 [49] The Doors - Waiting for the Sun (1968)
18 [3] The Beatles - Revolver (1966)
19 [14] The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
20 [43] The Byrds - The Notorious Byrd Brothers (1968)

http://www.datkanikzelf.nl/temp/fotokladblok/1u2o2oct.jpg
In 30 lijstjes

10. The Stooges - Fun House 
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3151.300.jpg

Punten : 277
Nom. : 13
Nr. 1 van : Johnny Marr, herman

Na de eerste lijstjes kwam een rush op dit album tot stand die later weer wat opdroogde. Fun House hield nipt genoeg over voor plek 10.

Na het debuut had de baas van Elektra meer fiducie in MC5, maar wees toch als producer van het nieuwe album Kingsmen toetsenman Don Gallucci. Die ging een eind mee in de opzet van The Stooges zelf om de studio 'opnieuw in te richten' en met name veel isolerend materiaal niet als zodanig te gebruiken.
Dus werd een setup gemaakt van drums bas- en gitaarversterkers in één ruimte waardoor er resonantie klint, maar er wel een sterk live-geluid werd bereikt. Iggy zong met een 'handheld' microfoon en aldus werd het rauwe geluid bereikt zoals te horen.

Het nummer Down On The Street werd tegen de zin van The Stooges als openingsnummer gebruikt en met een ingedubd Doors-achtig orgeltje op single gezet.

Lekker album, zoals ik alle Stooges albums goed verteer. Blinkt voor mij niet genoeg uit voor een prominente plek, maar daarover werd van mening verschild.

Prachtalbum! Mijn nummer 9.

Had ik bijna over het hoofd gezien, maar staat bij mij toch op nr 11. Mooie start!

LOOOOORD!!

Voor mij met afstand het beste album van 1970. Het enige ook dat 5* scoort.

Had hem eigenlijk wel wat hoger verwacht.

Ik ook. Veeel te laag

veel te hoog, ik had hem niet.

Zie dat je hem nog niet bestemd hebt (en veel andere platen wel). Misschien eens proberen? De tomeloze energie is ook na 46 jaar nog enorm voelbaar. Voor mij het hoogtepunt van Iggy's oeuvre, al zijn zijn eerste soloplaten ook goed.

Op zich had ik wel gehoopt dat in de 70s de meningen wat meer verdeeld zouden zijn dan in de 60s.

Ik heb deze meegenomen in mijn beoordeling, maar naar het einde toe vind ik 'm minder interessant worden.
De 1e helft is sterk.

Eens met bikkel2, ik heb hem zelfs niet in mijn top-20 staan (4* volstaat niet daarvoor), met name L.A. Blues vind ik teveel gefreak en te weinig song.

En nu heb je het idee van niet?

Ik ben akkoord wat betreft L.A. Blues, maar de rest is gewoon zo geniaal dat het nog altijd één van mijn favoriete albums ooit is...

De hekkensluiter van mijn lijstje (plek 20), maar dan nog steeds een geweldig album in dit prachtige muziekjaar.

Ik vind het titelnummer ook fantastisch, met Loose heb ik daar een vinkje bij staan al ontlopen de nummers elkaar niet veel. Ik vind de plaat juist op zijn best als het allemaal wat chaotischer aandoet. Luc noemt dat "te weinig song", maar van mij hoeft het niet altijd binnen de lijntjes te blijven.

Dat is nog even afwachten, misschien dat Bowie in de 70s doet wat de Beatles in de 60s deden. Maar ik verwacht toch wel wat minder consensus over het algemeen.

De jaren '70 zijn diverser dan de jaren '60 wat het albumwerk betreft. In 1967-1968 bv. was de psychedelica duidelijk overheersend maar in de jaren '70 kwamen de prog-, hard-, en glamrock op en ook in de soul (dat in de jaren '70 vooral op album profileert) en singer-songwriters had je meerdere stromingen.

Dat verwacht ik eigenlijk ook wel. Het is nog wel wat vroeg om nu al een conclusie te trekken al kan je aan het aantal punten wel zien dat er niet heel veel grote verrassingen gaan komen

Een goed begin met mijn nummer 5

Ik hoop toch wel op wat kleine verrassinkjes. Ik heb de 10 populairste platen (meest bestemd) er eens bijgepakt, omdat dat voorgaande jaren een goede graadmeter was en daarvan staan er maar 2 ook bij mij in de top 10.

Eens met Herman dat muziek niet binnen de lijntjes hoeft te kleuren.
Hangt er wel vanaf hoe het dan kleurt.
Ik heb met Funhouse dat het op een bepaald moment qua riffs vooral wat in herhaling valt.
LA. Blues doet mij in al zijn spontaniteit bijzonder weinig.
Maar het is zeker een plaat die topmomenten heeft.

Er is sws meer aanbod...

Dat is waar


Dat is juist de kracht van het nummer wat mij betreft. En je moet ook uitkijken met een teveel aan riffs, voor je het weet is het progrock en daar wordt niemand vrolijk van.

Bowie en de prog gaan dit decennium wel ownen hier, vermoed ik.
Verrassingen in de top 10 verwacht ik de komende decennia niet

Ik zie dat ik Fun House toch ook nog op een nette 3,5* heb. Een top-20 notering zat er evenwel niet in. De prog zal ook in dit decennium ondervertegenwoordigd zijn; het blijft natuurlijk wel MusicMeter.

Ja, met de nadruk op 'music'

Vrienden! Hoe oud zijn we nou?

9. Black Sabbath - Paranoid
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/591.300.jpg

Punten : 280
Nom. : 15
Nr. 1 van : Lying Mouth, HugovdBos

Druit drin druit en weer drin. Zo doet Sabbath dat. Geheel in de lijn van Ozzy's hobby. In de top 10 dan he, bedoel ik.

Met het titelnummer als meest gevierde (commercieel althans) nummer en nog twee 'signature songs': Iron Man en War Pigs is dit album al halverwege onsterfelijke status.
Dat titelnummer was zeker geen bedoeld titelnummer: om snel op het relatieve succes van het debuut in te spelen ging de groep 4 maanden na verschijnen de studio weer in. Er was nog wat te weinig materiaal en op de riff van Iommi kon tekstschrijver Butler in een paar minuten een tekst kwijt. Met twee uurtjes stond het nummer erop. En overtuigd van de commerciële mogelijkheden werd het album omgedoopt.

Waar in mijn jonge jaren heavy metal (hardrok) de linking pin was in de interesse voor serieuze albummuziek, waardeer ik deze krachtpatserij nu een stukkie minder. Dit album is een van de uitzonderingen en kan ik prima appreciëren. Blij met plek 9 - maakt de variatie (waar ik zoals bekend een adept van ben) des te groter.

Bazenplaat Ik had 'm op 4.

Ik op 19. Genoemde nummers zijn inderdaad wel bazennummers, maar als echte albumband heeft Black Sabbath voor mij zijn geheimen vooralsnog niet prijsgegeven. Het debuut had ik wat hoger, maar ik vrees dat die niet meer voorbij gaat komen.

The Stooges had ik op 11, maar die had ik ook wat hoger kunnen zetten. Deze Black Sabbath op 5, maar die andere komt hopelijk nog, want die is nog beter.