Nou, ik ga er anders ook van wakker liggen vanacht. Dat je het maar weet.

Staat genoteerd.

Het gelach weerklinkt nog altijd.

Ow, dat was die echo!
En ik maar denken aan een alieninvasie.

Ahh, mainstream. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat zelfs stemmen zijn uitgebracht op Aloha Hawaii, met die vette Elvis. Alleen maar legendarisch vanwege de satelliet. The horror.

Geeft niks dat je daar op gestemd hebt hoor. Je weet wat ze zeggen, elke gek heeft z'n gebrek.

was overigens een van m'n laatste afvallers, maar niet verder vertellen alsjeblieft

Enfin, pagina's met gelul en hier en daar een notering verder en ik sta nog altijd op nul, nada, niets!

Jullie zijn mainstream en mijn lijst is cool !

Toch heb ik goede hoop dat mijn top twee het gered heeft. Verder verwacht ik ome Lou, Bowie, Roxy en de nummer één die ik niet in m'n lijstje heb.

Edgar18, bij de defintie van 'cool' denk ik enkel aan jou.
The tricky part is dat het waar zou kunnen zijn, een bestaan vol twijfel staat jou op te wachten.

Dat klinkt me als muziek in de oren, daar kunnen geen tien top 10 noteringen tegen op!

Genesis ('73).... zelfs de artistieke sleeve heeft iets moois,,en zo ook het album , bij mij op nr 10

en bij het weer herbeluisteren van een van de hoogtepunten van Selling, krijg ik nog steeds opnieuw een heftig spontaan oorgasme.....
Firth of Fifth ,zo mooi !

Ja, Selling England. Vanwege het feit dat het Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth heeft voortgebracht terecht legendarisch en ik had hem dan ook op nummer 8. Voor de rest vind ik het album minder bevredigend dan zijn beide voorgangers. Het komt allemaal wat bedachter en gladder over en de Sturm und Drang van met name Nursery Cryme wordt hier toch wel gemist.

Band on the Run had ik niet in mijn top-20, maar al te veel heeft dat niet gescheeld. Die andere twee... ach...

Ha zaaf,

Ik gooi de boel dicht. Het is Closing Time.

Hey ja, bij mij op 3 wat een heerlijk album.
Tom, Wings en Genesis heb ik ook al

Tom? Jones?

Een progboi kan je me moeilijk noemen, maar Selling England stond op 4 bij mij. Meesterlijke plaat! Sowieso kan ik Genesis goed hebben, zelfs hun poppy periode (ja echt!).

Navigeer ons maar naar de volgende notering

Ik zal mijn anti-inbraaksoftware updaten.

6. Tom Waits - Closing Time
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2857.300.jpg

Punten : 417
Nom. : 18
Nr. 1 van : EttaJamesBrown, wibro, Franck Maudit, Lura, Edgar18

Zoveel topposities en toch nr 6? Love-it-or-hate-it?

Tom speelde sinds zijn 21e piano in The Troubadour, LA - een beroemde nachtclub. Toen Herb Cohen daar kwam onderkende hij het talent van Tom, nam hem onder zijn management en nam demo's met hem op voor het label dat hij samen met Frank Zappa beheerde: Bizarre/Straight.
In '72 tekende Tom voor Asylum Records en raakte bevriend met voormalig Lovin' Spoonfulgitarist Jerry Yester. Met hem als producer ging hij aan de slag voor zijn debuutalbum. Dat leverde wel wat Tom en Jerry taferelen op, want waar Jerry de folk-kant van zijn composities onderkende, wilde Tom juist een jazzy plaat. Desalniettemin was Waits absoluut communicatief met zijn medemuzikanten over de richting en de kleur van de songs zoals hij het liefst wilde horen.

Het album werd redelijk succesvol in de VS, behaalde een gouden status en leverde met Ol' 55 een nummer op dat grote bekendheid kreeg door de cover van labelgenoten The Eagles.

Voor mij geen kwestie van love-it-or-hate-it. Ik vind het wel mooi, maar het heeft niet het bijzondere wat later in zijn carriere zijn intrede doet: de Beefheart-gekte. Het kabbelt voor mij te veel.

Ha,ha, hoeft niet.
Omdat ik gister weinig MuMe tijd had heb ik even 2 topics verward (Martha van Closing Time zat in lied vd dag ) dacht dus dat Tom al voorbij was geweest.

Ja die Jeffrey is wel handig met de PC.

Hier ook zo, mooie albums maar ik vind het vanaf Swordfish Trombone weergaloos.

Er zijn eigenlijk twee Tom Waitsen, de artiest die vlamt op albums als Rain Dogs en Swordfishtrombones en de artiest die ons de parel Closing Time heeft geschonken. In het verlengde ligt nog wel The Heart of Saturday Night (vergeet hem volgend jaar niet uw lijstje op te nemen!) maar hierna kwam definitief 'het raspje' op de stem.

Hoe goed ik Waits ook meestal vind, het niveau van dit prachtige album heeft hij wat mij betreft nooit meer bereikt. Martha, I Hope That I Don't Fall in Love with You en Grapefruit Moon, om te janken zo mooi.

Er zijn eigenlijk twee Edgars, eentje die ons zeer zinnige dingen laat weten en eentje die hele vreemde meningen heeft.

Focus je nou maar op die zinnige dingen van hierboven .

Ol'55 ook wel een klassiekertje

Rare maatschappij waar wij in leven. Dat dit straffeloos kan.

Helemaal niet slecht die 6e plaats voor Tom Waits. Let wel, de concurrentie was natuurlijk wel groot. Wat dacht je van de nummers 1 t/m 5. Eén met twee albums en nog drie andere zeer bekenden.
Zal niet verschillen denk ik met de finale van Knock-out: 1973

Je kan zelfs straffeloos de tekst ook nog in het Nederlands omzetten. Waar gaat het heen met deze maatschappij? Teloorgang is zo wel treffend in beeld gebracht.




Voor mij trouwens pas een recente ontdekking, dit prachtige Closing Time. Een vriend had me het album toegestuurd, omdat ik dacht dat Tom Waits altijd zo vreselijk gezongen had als ten tijde van Waltzing Mathilda. Hij vond dat dit rechtgezet moest worden. Dat zijn nog eens ware vrienden.

Verschrikkelijk stel die A & M