Toms Swordfishtrombones en Rain Dogs staan bij mij op 5. Zijn 2 volgende ook nog op 4* en meer. Deze, zijn debuut, daarentegen kwam ik toevallig deze week tegen op MuMe en schijnt volgens velen Toms beste te zijn. Uit de berichten daar lijkt deze me weer ietsjes te mainstream . En nu ik hier lees dat de "rasp" in zijn stem er pas komt vanaf Swordfishtrombones weet ik het niet meer. Toch komt ook deze op mijn inhaallijst.

Ik hoorde Tom waits voor de eerste malen, begin jaren 90, tijdens werk op een vissersboot in Austalië. Ik vond het rare muziek en dacht eerst dat hij "African Amerikan" was. Op een dag vroeg ik om die "gekke neger" nog eens op te zetten. Natuurlijk wist men niet wie ik bedoelde, hahaha.
Weken op open zee ronddobberen werd de muziek van Tom de ideale soundtrack. Zeker als na het werk de fles rum uit de kast komt.
Soms noem ik het "dronken zeemans muziek".

Zelfs in deze versie blijft het overeind staan, al is Zaafs keuze majestueus.

Voor mij ook het beste album van Tom Waits - mijn nummer 3. Later klinkt hij te veel als een imitatie van Tom Waits.

Waits deed het nog kalm aan hier.
Plaat voor zwoele nachten.
Prachtig werkje. Nr.2 in mijn lijst.

Als dat jou vaker gebeurt wordt het nog wat

5. David Bowie - Aladdin Sane
https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6608.300.jpg

Punten : 461
Nom. : 22 x
Nr. 1 van : niemand

Stak na een ietwat stroeve start al snel boven het maaiveld uit, maar op respectabele afstand van de top 4 die zeer lang close was. Nummer 5 stond dus wel vrij vast voor Bowie.

Door Bowie zelf "Ziggy goes to America" genoemd. David raakte gebiologeerd en aangetrokken door de USA wat hem een dubbel gevoel gaf: als podium sprak het hem erg aan, de mensen daar beangstigden hem enigszins. Met zijn schizofrene broer Terry in gedachten, inspireerde dit dillemma hem tot de beroemde hoes.
De plaat is duidelijk meer straight rock dan Ziggy. Wel maakt hij wat uitstapjes naar zijpaden die hij later vaker bewandelt, de Brecht-invloed op Time en de jazz op het titelnummer. Daar valt ook het pianospel op van Mike Garson (niet te verwarren met de pianist van Madness, Mike Barson), wat nog meer opvalt in de prachtige ballad Lady Grinning Soul.

De hitsingle bij uitstek van de plaat, The Jean Genie, gaf nog wat commotie door de verregaande overeenkomst, qua riff, met Block Buster van The Sweet dat in dezelfde tijd tot stand kwam. Alle betrokkenen hielden deze overeenkomst voor puur toeval.

Voor mij toch een mindere van David. Veel minder gedraaid ook, dus zal hem hernieuwde aandacht geven.

Wat wordt dan nog wat? Mijn muziekkennis of mijn (gebrek aan) vriendschappen? Het wordt wel heel confronterend zo op de zaterdagmorgen

Ik zet Closing Time nog maar weer eens op... Past wel bij de gemoedstoestand.

Closing Time staat al jaren op de virtuele 'nog te luisteren'-lijst, maar kan me er nooit zo toe zetten.

Aladdin Sane is wellicht niet een van de allerbeste Bowie's, maar toch wel weer een hele fijne plaat. Voor mij een van de eerste albums die ik van hem leerde kennen (ik denk van zijn 70s albums de tweede na Heroes, dus nog voor Ziggy en Low). Helemaal grijsgedraaid dus en mijn nummer 3 van dit jaar. Maar dat kan ook niet anders met nummers als Lady Grinning Soul en Time, een paar van zijn allerbeste nummers.

Bij mij op 4.
Ik reken hem toch wel bij de beste 5, 6 van zijn discografie.

Nou, ik kom m'n mainstreamsmaak maar weer eens etaleren: Waits op 8 en Bowie op 14 hier.

Bowie op 14? Dat is best afwijkend

Ja, ik misschien ook wel. Wat mij betreft wel zijn fijnste plaat tot nu toe, vind hem beter dan Hunky Dory en Ziggy.

Een wat mindere Bowie wat mij betreft, al zie je hierboven al dat de meningen verdeeld zijn.

Aladdin Sane is toch wel een minder Bowie-album, relatief want die haalt nog 4* maar dat volstaat niet om in mijn top-20 te komen.
Ik ben een Bowie-fan maar ga niet alles van hem in mijn lijsten plaatsen (al zal hij nog een aantal keren terugkomen). Ik plaats zoveel mogelijk verschillende artiesten (en genres) in mijn lijsten maar enkel de topalbums daarvan.

Wat is er minder aan dan? Ik vind eigenlijk enkel de Stones-cover iets minder, die had 'ie beter op Pin Ups kunnen zetten en omruilen voor Velvet Goldmine ofzo.

Ik plaats gewoon de beste 20 per jaar, ongeacht artiest of genre.

Ik vind de trilogie HD/Ziggy/AS zeker zo sterk als de Berlin-trilogie.

Tsss nonchalant hoor

Ik plaats ook de beste 20 van dat jaar (en dat is vaak erg moeilijk) maar ik beluister (per jaar) zoveel mogelijk verschillende genres of artiesten. Er kunnen nog steeds interessante ontdekkingen komen al ken ik reeds 80 albums van 1973.

Toevallig kwam mij gisteravond ter ore dat Acda (tegenwoordig zonder De Munnik) nu iets doet (cd opneemt? al gedaan heeft? optreedt met?) met de muziek van Bram Vermeulen, Maarten van Roozendaal, "en dat soort zangers". Ligt in elk geval aardig in het verlengde van Tom Waits... die ik niet in mijn lijstje had. Van de drie nummers die Edgar noemt ken ik er een niet en de andere twee vind ik ook om te janken. David Bowie had ik evenmin.

Om te janken zo goed?

Of de mindere cover vervangen voor ...
John I,m Only Dancing

Heb Closing Time op nr 2 en Band on the run op 3. Het moet al lukken dat mijn nr 1 nog in de top 10 zit.

Als jij Donker roze op 1 heb dan zal dat wss wel lukken
Die nr 1 van mij denk ik niet

4. Stevie Wonder - Innervisions
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4690.300.jpg

Punten : 495
Nom. : 23 x
Nr. 1 van : Johnny Marr, Arno

De ontwikkeling van de uiteindelijke top 4 was een zeer interessante en spannende. Stevie begon de race op plek 4, rukte op naar pole position en hield dat tweenhalve dag vol. Met de lijstjes die toen volgden moest hij een gaatje laten vallen en kreeg dat niet meer dicht.

Innervisions is een conceptalbum waarmee Wonder zijn visie op de maatschappij naar buiten bracht. Met het lied Too High waarschuwt hij voor de gevaren van drugs en in Living for the City beschrijft hij hoe moeilijk het leven van een zwarte man in New York was.
Opnieuw toont hij zijn skills, door het prominente gebruik van de ARP synthesizer en een aantal nummers op de plaat speelt en zingt hij in zijn eentje vol.

Het album werd aan recensenten, vrienden van Wonder en anderen geïntroduceerd met een speciale happening. Een groep stapte op Times Square in een bus en werd daar geblinddoekt. Iedere journalist en recensent werd gekoppeld aan een gids. Rolling Stone-schrijver Dave Marsh werd bijvoorbeeld begeleid door zangeres Patti Smith, die met Wonder bevriend was. De groep kreeg - nog steeds geblinddoekt - een tiental minuten later het album te horen.

Marsh beschreef deze ervaring als volgt:
Then they played us the record. ... Totally disorienting. The music had a clarity, a lucidity, and a flat-out power that was greatly increased by the limitation of the visual sense; no distraction, or complete distraction... It was one hell of a way to experience 'Living for the City' for the first time.

Drie dagen na de uitgave van Innervisions kwam Wonder in een coma ten gevolge van een auto-ongeluk. Op 6 augustus 1973 was hij met zijn neef John Harris onderweg naar een benefietconcert in North Carolina. Harris, die achter het stuur zat, verloor zijn concentratie en reed in op een semi-dieplader. Wonder raakte bewusteloos en Harris besloot hem met een andere auto naar het lokale ziekenhuis te brengen. Toen Wonder na vier dagen bijkwam, kon hij tijdelijk niet meer ruiken en proeven.

Heel fraaie plaat, mijn favoriet van Stevie. Vooral Living For The City kan altijd een tijdje op repeat. Maar de hele plaat bevalt mij zeer.

Das het dubbel van ik hier op MuMe heb staan. Er staan nog 7 op mijn "2016 lijstje" (ooit misschien eens toevoegen als ik verdomde hoezen vind )
Eigenlijk leek om te weten hoeveel Lp's de deelnemers al uit het betreffende jaar gehoord hebben.

Deze Bowie vind ik wel lekker, staat bij mij op 12.

Nou ja, Stevie Wonder, daar heb ik niets van. Zie zijn platen nooit liggen.

Innervisions was mijn nummer 16. Iets van gunfactor zit daar ook in en als ik de tracklijst weer even opensla, realiseer ik me dat ik van de drie bekendste nummers de covers door respectievelijk Toto, Red Hot Chili Peppers en Incognito eerder kende. Gaat vooralsnog door voor favoriet Stevie Wonder album, hij luistert wel prettig weg als hij opstaat, maar tot echt diepe liefde is het nog niet gekomen.

Stevie hier op 4.

Bowie in mijn lijst op 10. Hij heeft betere albums idd, maar eigenlijk is alles uit de 70's van hem wel de moeite waard.
Deze is wat minder uitgesproken misschien en de Stonescover had ie lekker op Pin Ups moeten gooien. Ach ja.....
Stevie niet. Maar die heeft weer een mooi plekkie hier.

Innervisions bij mij op 5
En ook het hoogste soulalbum in '73