Muziek / Muziekgames / Album Top 10 Per Jaar
zoeken in:
0
zaaf
geplaatst: 14 oktober 2016, 13:24 uur
9. Wire - Pink Flag
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/465.300.jpg
Punten : 246
Nom. : 12
Nr. 1 van : Lying Mouth
Na een redelijke start zakte de plaat maandag (en dinsdag) weg uit de top 20. Woensdag kwam er een kleine opleving en donderdag gebeurde dat sterker en behoorde de plaat tot de vier die zouden strijden om een top 10 plek. De laatste 5 lijstjes gaven dusdanig veel support dan zelfs Elvis nog voorbijgestreefd werd.
Afgestudeerd grafisch vormgever Bruce Gilbert probeerde naam te maken als abstract schilder, speelde gitaar en had nog wat baantjes om zichzelf in onderhoud te voorzien. In 1975 werd hij ingehuurd als technicus audio-visuele hulpmiddelen bij de Watford kunstacademie, waar Colin Newman studeerde.
Gilbert was in die periode aan het experimenteren met delays en tape-loops en in die abstracte benadering vond hij Newman en samen richtten ze de groep Overload op die slechts een kortstondig leven beschoren was.
Bassist Graham Lewis, een jaartje ouder dan Newman en drummer Robert Gotobed (die eigenlijk Robert Grey heet en weer 1 jaar ouder was dan Lewis), die ervaring had opgedaan als zanger van R&B groep The Snakes en zichzelf had leren drummen nadat deze groep had opgehouden te bestaan, vergezelden de twee en vormden Wire in de zomer van 1976.
Ze traden al snel veelvuldig op, onder andere in de Roxy, in Covent Garden (Londen) en van optredens van bands in die tijd verscheen een live-album: The Roxy London WC2.
Dit leidde tot nader contact met de producer van die plaat, Mike Thorne, en een contract bij diens maatschappij, Harvest.
De eerste Wire werd in september en oktober 1977 opgenomen en bevat minimalistische punk met bizarre, onregelmatige songstructuren en een groot aantal bijzonder korte nummers, soms van ternauwernood een halve minuut. Op dit album staat tevens het nummer 'Mannequin', dat een vroeg newwave-icoon werd.
Unieke ontregelende (was punk niet zo bedoeld?) felle kunstzinnige plaat die mij toch lekker in de oren klinkt. Opmaat voor nog veel meer moois van de heren…
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/465.300.jpg
Punten : 246
Nom. : 12
Nr. 1 van : Lying Mouth
Na een redelijke start zakte de plaat maandag (en dinsdag) weg uit de top 20. Woensdag kwam er een kleine opleving en donderdag gebeurde dat sterker en behoorde de plaat tot de vier die zouden strijden om een top 10 plek. De laatste 5 lijstjes gaven dusdanig veel support dan zelfs Elvis nog voorbijgestreefd werd.
Afgestudeerd grafisch vormgever Bruce Gilbert probeerde naam te maken als abstract schilder, speelde gitaar en had nog wat baantjes om zichzelf in onderhoud te voorzien. In 1975 werd hij ingehuurd als technicus audio-visuele hulpmiddelen bij de Watford kunstacademie, waar Colin Newman studeerde.
Gilbert was in die periode aan het experimenteren met delays en tape-loops en in die abstracte benadering vond hij Newman en samen richtten ze de groep Overload op die slechts een kortstondig leven beschoren was.
Bassist Graham Lewis, een jaartje ouder dan Newman en drummer Robert Gotobed (die eigenlijk Robert Grey heet en weer 1 jaar ouder was dan Lewis), die ervaring had opgedaan als zanger van R&B groep The Snakes en zichzelf had leren drummen nadat deze groep had opgehouden te bestaan, vergezelden de twee en vormden Wire in de zomer van 1976.
Ze traden al snel veelvuldig op, onder andere in de Roxy, in Covent Garden (Londen) en van optredens van bands in die tijd verscheen een live-album: The Roxy London WC2.
Dit leidde tot nader contact met de producer van die plaat, Mike Thorne, en een contract bij diens maatschappij, Harvest.
De eerste Wire werd in september en oktober 1977 opgenomen en bevat minimalistische punk met bizarre, onregelmatige songstructuren en een groot aantal bijzonder korte nummers, soms van ternauwernood een halve minuut. Op dit album staat tevens het nummer 'Mannequin', dat een vroeg newwave-icoon werd.
Unieke ontregelende (was punk niet zo bedoeld?) felle kunstzinnige plaat die mij toch lekker in de oren klinkt. Opmaat voor nog veel meer moois van de heren…
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 13:27 uur
Nou gewoon, een plaat van jouw top tien in de algemene lijst

0
geplaatst: 14 oktober 2016, 13:38 uur
Heb deze Wire plaat meegenomen in mijn luisterlijst. Maar hij deed het niet al te best (voor een eerste luisterbeurt).
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 13:57 uur
Wat een begin van de top 10, dat belooft veel 
Deze had ik op 5.

Deze had ik op 5.
0
zaaf
geplaatst: 14 oktober 2016, 14:08 uur
Cellulord schreef:
Heb deze Wire plaat meegenomen in mijn luisterlijst. Maar hij deed het niet al te best (voor een eerste luisterbeurt).
Ik vind m toch wel wat voor jou, als ik dat een heel klein beetje kan inschatten...Heb deze Wire plaat meegenomen in mijn luisterlijst. Maar hij deed het niet al te best (voor een eerste luisterbeurt).
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 14:10 uur
Niet in mijn lijst. Een paar x beluisterd, maar kwam niet tot 4 sterren.
Hoe anders is dat bij de opvolger.
Maar nu niet op de zaken vooruit lopen bikkel.
Wel leuk dat ie de top 10 heeft gehaald.
Het is tenslotte het punkjaar.
Hoe anders is dat bij de opvolger.
Maar nu niet op de zaken vooruit lopen bikkel.

Wel leuk dat ie de top 10 heeft gehaald.
Het is tenslotte het punkjaar.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 14:20 uur
Hoewel veel punk albums uit de seventies bij mij de laatste jaren behoorlijk in waardering zijn gezakt kan dat niet gezegd worden van de drie albums van Wire, die eigenlijk nauwelijks voor elkaar onderdoen.
Pink Flag is mijn nummer 14 van de lijst.
Pink Flag is mijn nummer 14 van de lijst.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 14:33 uur
Mijn #8, maar had ook zomaar mijn #2 kunnen zijn; mijn nummers 2 t/m 9 doen vrijwel niks voor elkaar onder.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 14:55 uur
Fantastische plaat, ook mijn #8. Vanavond gelijk weer eens draaien!
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 15:27 uur
Bij mij staat het op 4* (zoals de meeste punkalbums) maar dat volstaat niet voor een plaats in mijn top-20. Elvis Costello heb ik op 8 staan, vind ik het beste debuut van dat jaar en zijn volgende albums zouden nog beter worden.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 15:42 uur
We beginnen hier dus met de nummers 35 en 32 uit de waarderingslijst van 1977, maar als je alleen kijkt naar platen met meer dan 100 stemmen staan ze op 13 en 11: dus zo onlogisch is het ook weer niet. Wel vrees ik nu voor bijvoorbeeld Jacques Brel. Ik zal deze (weer?) eens gaan luisteren.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 15:42 uur
LucM schreef:
Bij mij staat het op 4* (zoals de meeste punkalbums)
Bij mij staat het op 4* (zoals de meeste punkalbums)
Heb je ook punkalbums op 4,5* of 5* eigenlijk?
Ik lees bij Pink Flag dat het het beste punkalbum aller tijden is en misschien kan ik me daar wel in vinden. Heb hem zelf op 4,5* staan.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 15:52 uur
Enkele van the Clash (maar dat is meer postpunk), het debuut van The Stooges en een compilatie van Ramones.
Het debuut van Wire vind ik al sterk maar hun twee opvolgers vind ik nog iets beter (ik moet ze nog eens beluisteren). Overigens zie ik het belang van punk meer als de voorloper van de postpunk of new wave (wanneer punkbands zich verder ontwikkelen).
Het debuut van Wire vind ik al sterk maar hun twee opvolgers vind ik nog iets beter (ik moet ze nog eens beluisteren). Overigens zie ik het belang van punk meer als de voorloper van de postpunk of new wave (wanneer punkbands zich verder ontwikkelen).
0
zaaf
geplaatst: 14 oktober 2016, 16:46 uur
8. Brian Eno - Before and after Science
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9211.300.jpg
Punten : 251
Nom. : 12
Nr. 1 van : niemand
Voor Eno gold eenzelfde koersverloop als voor Wire, alleen iets hoger: eerst randje top 10, ma en di wegvallen, woensdag weer enigszins terug en donderdag de eindsprint. Dat betekent dat van zijn 4-delig servies er toch 3 een top 10 plek hebben behaald en de ander op 13 is geeindigd. Voorwaar een prestatie en een mooie beloning voor deze unieke artiest.
Voorlopig laatste vocale plaat van Eno, die zich vanaf deze plaat grotendeels op ambient zou gaan richten, al moeten we de duoplaat met David Byrne uit 1981 niet vergeten…
In tegenstelling tot de vorige drie heeft Eno uitgebreid de tijd genomen voor deze plaat, mede door zijn hoge streefniveau en uit angst zichzelf te gaan herhalen. Over de periode van twee jaar werd er met vele muzikanten gespeeld en meer dan 100 nummers geschreven, waarvan uiteindelijk 10 stuks de plaat haalden.
Waar Another Green World door Eno werd omschreven als "sky music", refereert Eno bij de muziek van Before and After Science aan "ocean music".
De kwaliteiten van de vier vocale albums van Eno uit de jaren 70 doen weinig voor elkaar onder. Het is een geweldige serie platen waar ik al langdurig stevig van geniet. Dat dit in deze mate wordt gedeeld vind ik wederom een fijne verrassing.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9211.300.jpg
Punten : 251
Nom. : 12
Nr. 1 van : niemand
Voor Eno gold eenzelfde koersverloop als voor Wire, alleen iets hoger: eerst randje top 10, ma en di wegvallen, woensdag weer enigszins terug en donderdag de eindsprint. Dat betekent dat van zijn 4-delig servies er toch 3 een top 10 plek hebben behaald en de ander op 13 is geeindigd. Voorwaar een prestatie en een mooie beloning voor deze unieke artiest.
Voorlopig laatste vocale plaat van Eno, die zich vanaf deze plaat grotendeels op ambient zou gaan richten, al moeten we de duoplaat met David Byrne uit 1981 niet vergeten…
In tegenstelling tot de vorige drie heeft Eno uitgebreid de tijd genomen voor deze plaat, mede door zijn hoge streefniveau en uit angst zichzelf te gaan herhalen. Over de periode van twee jaar werd er met vele muzikanten gespeeld en meer dan 100 nummers geschreven, waarvan uiteindelijk 10 stuks de plaat haalden.
Waar Another Green World door Eno werd omschreven als "sky music", refereert Eno bij de muziek van Before and After Science aan "ocean music".
De kwaliteiten van de vier vocale albums van Eno uit de jaren 70 doen weinig voor elkaar onder. Het is een geweldige serie platen waar ik al langdurig stevig van geniet. Dat dit in deze mate wordt gedeeld vind ik wederom een fijne verrassing.
1
geplaatst: 14 oktober 2016, 16:49 uur
Bij mij op 15.
Vooral de laatste 3 nummers vind ik geweldig.
Benieuwd of Kings Lead Hat ook nog komt
Vooral de laatste 3 nummers vind ik geweldig.
Benieuwd of Kings Lead Hat ook nog komt

0
geplaatst: 14 oktober 2016, 16:53 uur
Voor mij zonder meer het beste album van Eno. Vooral het nummer Backwater vind ik ijzersterk. Mijn nummer 6. 

0
geplaatst: 14 oktober 2016, 16:54 uur
Bij mij ook op een 8e plek. Zeer blij mee.
Prachtige plaat wederom van Eno.
Prachtige plaat wederom van Eno.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 17:18 uur
Tot nu toe weer geen Eno. Ik weet het, het wordt wat Enotonig.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 17:19 uur
Ik vind dit wel de minste van de vier vocale platen. Maar toch nog een 11de plaats hier. Volgend jaar komt zijn beste, die zal heel wat hoger staan.
0
geplaatst: 14 oktober 2016, 18:39 uur
Viel nipt af hier, al was dat in retrospect misschien een verkeerde beslissing. Ergens tussen 15 en 20 was wellicht juister geweest.
1
geplaatst: 14 oktober 2016, 18:52 uur
west schreef:
Tot nu toe weer geen Eno. Ik weet het, het wordt wat Enotonig.
Tot nu toe weer geen Eno. Ik weet het, het wordt wat Enotonig.
Op naar karwei west......Hek!

0
geplaatst: 14 oktober 2016, 19:07 uur
1
geplaatst: 14 oktober 2016, 19:09 uur
west schreef:
We beginnen hier dus met de nummers 35 en 32 uit de waarderingslijst van 1977, maar als je alleen kijkt naar platen met meer dan 100 stemmen staan ze op 13 en 11: dus zo onlogisch is het ook weer niet. Wel vrees ik nu voor bijvoorbeeld Jacques Brel. Ik zal deze (weer?) eens gaan luisteren.
We beginnen hier dus met de nummers 35 en 32 uit de waarderingslijst van 1977, maar als je alleen kijkt naar platen met meer dan 100 stemmen staan ze op 13 en 11: dus zo onlogisch is het ook weer niet. Wel vrees ik nu voor bijvoorbeeld Jacques Brel. Ik zal deze (weer?) eens gaan luisteren.
Brel was here!
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.


