Mooie plaat van Neil, maar uiteindelijk net buiten mijn top 20 beland.

Crime In The City en Eldorado zijn buitencategorie. Met meer van die nummers had ie mijn lijst gehaald.

Laten we het er op houden dat de Top 10 beter had kunnen beginnen, goedemorgen overigens

Eens,maar ik vind dat er nog meer moois op staat. Bij mij dus eveneens op plek 10.

Over relevante 1989-artiesten gesproken, ik zie net dat The Rolling Stones ook een plaat uit hadden, die zal dan zo wel op 9 komen.

Rare vergelijking. The Stones zullen we uiteraard nooit meer terugzien in dit spel.
Ik zou Neil's comeback in 1989 eerder vergelijken met die van Bob en Lou, en die zullen we inderdaad zeker nog terug gaan zien. Lou zelfs wel een stukje hoger dan 9 mag ik hopen.

U komt nu net zo zuur over als Neil zelf

Ja, vreemde vergelijking inderdaad. Dit is een alom bejubeld come-back album na een trits erg matige Young albums in de rest van de 80's. Vergelijking met New York van ome Lou is inderdaad correcter.

Zit hier op MuMe ook een flink verschil in waardering overigens, 3,86* voor Neil terwijl de Stones niet verder komen dan 3,35*.

nou inderdaad, vreugde vuren in elke straat. Wat een gejubel overal

Zuur, zuurder,

Iets wat jij inderdaad in dit topic nooit doet als er een album buiten jouw comfortzone voorbij komt

Freedom (Neil Young album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Dat mensen er niet van houden omdat het hun persoonlijke smaak niet is is weer heel wat anders natuurlijk.

prima nummer 10 hoor zeker vergeleken met de meuk die nog komen gaat

Ach het is een free world en ik zou zeggen Keep on Rockin'!

En zo is dat. Doo ik wel een Little zuur.

Terechte positie bij de bovenste 10, prachtige comeback van Neil.

Aan het einde van zijn moeizame zoektocht in de muziek gedurende de jaren tachtig kwam hij toch nog met een gedenkwaardig album aanzetten. De vrijheid zoekt hij in zijn statements over de politieke waarden van Amerika en in het allesomvattende Rockin’ In The Free World. Het nummer dat zowel in de akoestische versie als in de afsluitende elektrische versie zijn waarde over de wereld laat dalen. Naast de grootse kracht van het nummer vindt het wilde westen zijn weg in Eldorado. Een ander pareltje vinden we in de rustgevende klanken van Wrecking Ball. Met ondersteuning van oudgedienden Frank Sampedro (Crazy Horse) en Ben Keith wist Neil met het album de deur te vinden naar zijn volgende successen in de jaren negentig.

Best een goed album van Neil Young. Ik heb 'm nog op cd. Draai 'm zelden en staat net niet in mijn top 20.

Steel Wheels was wereldwijd een succes en stond op 2 in Nederland & the UK en op 3 in the USA. Er kwamen 3 hitsingles vanaf. De bijbehorende tour was een groot succes en geweldig om te zien: ik was er in Keulen en Rotterdam bij. De plaat staat bij mij op 14, omdat er ook een aantal wat mindere nummers op staan. Op Musicmeter is de score wel erg laag voor dit hele aardige album. Hij zal dan ook wel de top 25 hier niet halen, maar het was niet zomaar een plaatje in 1989.

Ik moet overigens bekennen dat een van m'n minst favoriete Young-nummers op Freedom staat. The Ways of Love doet me altijd denken aan BZN

de Stones scoren sowieso slecht hier op MuMe vanaf Some Girls (eind jaren '70), uitzondering is het album uit 2016 dus wellicht zien we de band toch nog terug in dit spel

verder zeggen hits en hitalbums natuurlijk niet zo veel, anders had het net aangehaalde BZN hier ook wel eens voorbij gekomen

Klopt. Muziekliefhebbers en zeker oudere Stones fans denken snel nogal zwart-wit over de jaren '60/'70 albums vs. de rest.

Bovendien klonk ineens heel veel hitmuziek uit die tijd een beetje naar de Stones. Volgens mij heeft zelfs Bananarama een single gehad met de woowoos uit Sympathy for the Devil.

Hier overigens geen Stones en geen Neil, daarvoor moeten we terug naar 1969...

Shit: Bananarama, vergeten! https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRoxNV6iVc2TWgq0hQfWWcMM_j5_JpiHX0Eh2WHgla6RJCSZTNnZA

Neil Young bij mij op 13. Veel moois op deze plaat (Eldorado, Wrecking Ball ...) maar ze is te lang.
Een euvel dat nogal vaak voorkwam in het begin van het cd-tijdperk.
Het 45-minuten LP-format had deze nog veel beter kunnen maken.

9. New Order - Technique
https://www.musicmeter.nl/album/3775

Punten : 256
Nom. : 12
Nr. 1 van : niemand

Tot over de helft van de lijstjes een keurige top 20 klant, daarna begon men op stoom te komen en hier en daar een sterke plaat te passeren.

Met name op aandringen van Peter Hook vertrok de band naar Ibiza om opnames te maken voor hun volgende plaat. Hook was die donkere droevige studio's in Londen een beetje zat.
Die keuze leidde uiteraard tot participatie in het clubleven aldaar, waar de zuur acid house nadrukkelijk aanwezig was
Sumner daarover: "We were in this position of being known for this dance-electronic sound and it would have been daft to have just stopped doing it. That was the nature of the time. The way I saw it was we were still writing band music as well, so we'd reached a compromise. Peter Hook joked that the album was an epic power struggle between the sequencers and me. I was resisting it valiantly, because I still wanted us to be a rock band."

Aan de andere kant leverde de groep ook in, zoals Gilbert herinnert: "We had Mike (Johnson, engineer) with us, so there was always somebody doing something, but it was the beginning of us not being together in the studio when we were doing things. It was like, 'oh you do your drums today, and I'll do the vocals tonight...' The songs were sort of there but there were huge chunks missing. You'd leave blocks and say, 'will you fill that in? I'm off now.'"

Na de periode op Ibiza vertrok de groep naar Peter Gabriel's Real World Studios om de plaat af te maken onder soberder omstandigheden.

Fijne plaat, die ik zelden in zijn geheel draai. De losse nummers komen wel geregeld langs.

Een hoppie de poppie (voor NO's doen) discoplaat, bij mij goed voor een 13de plek.

En daar is m'n nummer 5, New Order op de house tour

Hier op 7.

Prima plaat en sowieso een stuk beter dan de voorganger. Vind de 12" versie van Round & Round wel beter door het hele lange beginstuk.

Bij mij op 4, dus in een ander jaar (zonder Gouden Drie) had het zomaar op 1 gekund.

Geweldig album, van begin tot eind, zonder zwakke momenten!

Ja dat zeker, trouwens zijn de (originele 12") remixes van Fine Time en Run ook wel errug lekker (en ik denk ook wel beter dan de album versies, gouden tijden voor New Order mix liefhebber).