Die had ik ook zeker niet MuMe-fähig genoeg geacht, in die zin dus wel een positieve verrassing. Verder vond ik Lenny Kravitz vroeger helemaal niks. Vermoed dat ik er nu wel wat milder over zou oordelen, maar de motivatie om er eens echt in te duiken... ach, er is nog zo veel met hogere prioriteit.

Er komen nog vier zekerheidjes.
Die andere drie komen nog veel albums voor in aanmerking lijkt me, Friday misschien ook nog wel.
Ik hoop dat we nog wat hoeden gaan zien

Ja dat hoop ik op zich ook wel.

De top 3 staat wel vast, NY (nee niet Neil Young ) dan ook wel (die vier zal jij bedoelen denk ik). Dan nog een paar plekjes over. Tom Petty? denk het niet, De Dijk? zou kunnen maar ik denk eerder ergens net na de Top 10, Faith No More? Optie optie, Bob Dylan? mijn gevoel zegt nee (maar die laat me vaker in de steek)... Nou Marillion dan maar

Vind je de opvolger Mama Said niet in de buurt komen bikkel?

Smaakt mij zelfs iets beter.

Ik eet ze graag allebei.

Nuff said. Each man kills the album he loves

Wie ga jij nou weer vermoorden Luigi?

Beastie Boys, De La Soul, NIN als ik naar RYM kijk ook wel kansrijk.

Maar Blue Nile, Gavin en Marillion zou natuurlijk ook kunnen in dit deelnemersveld

Klik

Over the Beastie Boys gesproken: vanavond de presentatie van the Greatest Hits door onze enige echte herman! Stemmen kan nog, mis het niet!

luigi
En dan krijg je met zo'n opmerking nog bedankjes ook.

Prima album van Kravitz, maar zijn volgende albums zijn er toch wel superieur aan.

als ik mag stemmen uit deze 2 rijtjes dan weet ik het wel

Inderdaad, makkelijke keuze. Al had Blue Nile ook wel een aardige single in 1989.

Maar de bovenste 3 heb ik iig allemaal in mijn lijst (of DLS wellicht net niet).

Nou... volgens mij stuurden ze me naar de IKEA. Maar als jij dat een bedankje vindt, oké.

Speaking of IKEA; die Zweedse dame hoop ik ook nog op.

Hiphop is hier totaal niet populair en Nine Inch Nails volgens mij ook niet echt. Vrees dat die het niet gaan halen.

Ik geef de Peppers en Nirvana meer kans.

Klopt wel, maar na Public Enemy vorig jaar zou het ook zomaar kunnen.
Wel een goed album in elk geval.

Inderdaad, Nirvana zou het wel eens gehaald kunnen hebben

Die heeft "maar" een 3,5 gemiddeld, vaak toch te laag voor dit spel

New Order bij mij op 5 en die had ik sowieso hier in de top 10 verwacht.
Lenny Kravitz was ik helemaal vergeten maar is natuurlijk een plaat die helemaal bij 1989 hoort, maar niet echt mijn ding.

Voor het vervolg, naast de grote 3 zal er toch nog wel een Hip Hop plaat komen (Beastie Boys, De La Soul) en ik hoop the Blue Nile

Does Anybody Out There Even Care... doet me nog altijd herinneren aan een stiekem nachtje uit na een feestje als 15 jarige in Zwolle, cafe De Docter. Zo mooi als die toen die nacht klonk heeft t thuis nooit meer geklonken

Ach, dat zou al helemaal op niks trekken haha sorry west, geen Krevitz-fan deze jongen hier

Doe mij eigenlijk ook maar Nina Kravitz.

7. Gavin Friday & The Man Seezer - Each Man Kills the Thing He Loves
https://www.musicmeter.nl/album/6253

Punten : 304
Nom. : 13
Nr. 1 van : EttaJamesBrown, dix

Gavin verraste mij aanvankelijk door als een malle uit de startblokken te schieten en nog enigszins gelijke tred te houden met de grote 4. En waar ik een daling verwachtte kwam die ook wel, maar er kwamen niet zo 1-2-3 andere albums overheen. Pas tegen het eind moest Gavin wat prijsgeven.

Na het vertrek uit de Virgin Prunes hield Friday (Fionan Martin Hanvey) even op met muziek maken. Hij richtte zich met zijn Ierse fameuze vrienden op de schilderkunst en nam zo zijn sabbatical.

Het duurde echter niet lang voor Friday weer muziek ging maken. Hij organiseerde tussen 1987 en 1988 onder de titel 'The Blue Jaysus', afgeleid van Marlene Dietrichs 'Blaue Engel', cabaretavonden in de nachtclub The Waterfront in Dublin. Diverse artiesten uit de Ierse scene van die tijd traden er op, waaronder leden van Hothouse Flowers, Clannad, The Waterboys en Van Morrison.

Via The Blue Jaysus kwam Friday in contact met de pianist Maurice Roycroft (Seezer), met wie hij enkele demo's opnam. Niet lang daarna tekenden ze bij Island Records. Hun debuutalbum werd in New York opgenomen. Producer Hal Willner gebruikte hiervoor musici bekend van werk met Lou Reed en Tom Waits waaronder Marc Ribot, Michael Blair, Fernando Saunders en Bill Frisell.

Op het titelnummer wordt tekst van Oscar Wilde gedeclameerd, verder staan er covers op van Jacques Brel (Next - Au Suivant!) en van Dylan (Death is not the End), ook bekend als Er is leven na de dood van Freek de Jonge.

Volgens de Ars Rhetorica wordt pathos gebruikt om door middel van emotie het gevoel van het publiek te veranderen. Dat lukt bij mij tamelijk goed.

Yes, daar is tie dan!

Mijn nummer 2

Haha, coup du cabaret, goed gedaan boys.
Prachtig, mijn nummero 3

Goed gespot.

Niet de eerste keer dat The Cure en New Order elkaar bestuiven.

Ook mijn nr. 2 mooi dat ie t gehaald heeft
Top 5 had ik zelfs n klein hoopje op..

Bij mij op 13, pracht van een album

op 15, eerste (h)erkenning