Ik denk dat wij dezelfde nummer 1 hebben. Kool zeg!

Keb iets van 8 debuten ofzo in mijn top 20.

Goh. Laat me raden, daar merk je niets van. Het lijkt vast alsof hij zich als een ... in het water voelt, net alsof hij het al veel vaker gedaan had.

Hoi Slint

*vooruit loopt*

Kan ook niet anders met zo'n avatar.

Goede morgen kapitein

Voor de juiste richting morgen:

https://www.wegenwiki.nl/images/thumb/Knooppunt_Joure.jpg/300px-Knooppunt_Joure.jpg

Dat hangt er toch echt vanaf welke baan je neemt...

Ow jee dit doet aan mijn schoonouders denken

Gewoon links aanhouden, rustig naar huis (dus ook niet in de haast-modus schieten).

Met het bericht van cellulord sluit mijn bus

En in die bus zaten over 1990 40 lijstjes met 244 verschillende albums.
Die lijstjes bevatten 24 keer hetzelfde album dat op nummer 1 eindigt met 524 punten. Bescheiden, maar toch...

Daar eindigde je vorig jaar 5e mee
Kon wel eens een verrassend rijtje worden

Dat was met de losse nummers ook al zo, de 90's zorgen voor verdeeldheid

Weet niet of dit voor de hele 90s zal gelden. Dit is ook wel een beetje een jaar zonder echt grote classics.
Wel heel veel erg goede albums

Voor mij geldt wel dat ik veel meer albums ken en dat zal wel voor meer mensen gelden denk ik (zeker de mensen die in de 90s zijn begonnen met albums te luisteren).

1991 en 1994 zijn wel echt superjaren, ik denk dat ik 1994 sowieso wel het beste muziekjaar ooit vind.

10. Angelo Badalamenti - Twin Peaks
https://www.musicmeter.nl/album/5313

Punten : 262
Nom. : 13
Nr. 1 van : niemand

Na de eerste tien lijstjes prijkte Angelo trots op de 9e plaats. Die hoogmoed kwam voor de val, want in de daaropvolgende lijsten werd hij steevast genegeerd. Hij mocht zich daarna op een vaste hoeveelheid steun verheugen waardoor hij weer in beeld kwam en steeg en op donderdag zijn revival kende tot in de top 10.

Is het de serie, is het de muziek? Ongetwijfeld heeft de serie en het bijkomend sentiment bijgedragen aan dit mooie resultaat.

Badalamenti had eerder met Lynch gewerkt en zou ook nog verder met hem werken. Hij deed naast Twin Peaks (en de film Fire Walk With Me) ook de soundtrack van Blue Velvet, Wild at Heart, Lost Highway, The Straight Story en Mulholland Drive.
Zijn composities werden hier in de muziekstijlen jazz, ambient en dreampop uitgevoerd. Hij speelde zelf piano en synthesizer. David Lynch schreef de tekst bij de vocale nummers die gezongen werden door Julee Cruise. Badalamenti won in 1991 met "Twin Peaks Theme" een Grammy Award in de categorie 'Best Pop Instrumental Performance'.
In het najaar van 1991 maakte jatmous Moby van het nummer "Laura Palmer's Theme" een dance versie (Go!)

Dit is wat mij betreft zo'n schoolvoorbeeld van 1+1+1=4. De prachtige score voegt toe aan een onwaarschijnlijk verhaal op zeer fraaie wijze verfilmd. En een onderdeel bezien of beluisteren brengt de andere mee.

Twin Peaks, wat vond ik dat die tijd een geweldige serie. Elke week kopieerde ik een artikel uit de Vrij Nederland waarin de nieuwste aflevering werd uitgeplozen. Helaas was het een te groot succes en moest serie 2 voldoen aan de eisen van de geldschieters. Serie duurde daardoor te lang en kijkers verloren de interesse. Het thema 'paralelle wereld' blijft altijd fascineren.

(die theorie is overigens bedacht door de vader van Eels)

Bij mij op 20, mooi begin

Scores helemaal overgeslagen. Is voor mij ook een genre apart. Toch maar even aan het beluisteren, want als filmmuziek is deze score van Angelo Badalamenti natuurlijk helemaal niet slecht.
Ik had dit overigens nooit in de top 10 verwacht.

Seizoen 3 begint in mei *cheerleadersmiley*

Geweldige score inderdaad. Niet verwacht hier, maar wel gewoon terecht in de top 10. 1990 was dan ook gewoon het jaar van Dale, Laura, Harry S. Truman en de rest.

Soundtrack Twin Peaks nu beluisterd. Mooi!! (4.5*) Zou zonder meer in mijn top 10 gestaan hebben.

Mijn nummer 11

Nou wat mij betreft een verrassend begin, ik heb hem zelf niet maar het is meer dan een prima album (3,5*)

Ik had m ook niet, had wel gekund..maar er is geen betere manier om 1990 te starten, lijkt me

"Gewoon" mijn nummer 2. Fantastische soundtrack. 1990 is een jaar zonder echte uitschieters - 5* albums - voor mij. Wel met veel sterke albums, deze loopt daarin dus bijna op kop. Mijn nummer 1, gaan we niet tegenkomen in deze lijst.

Even gespiekt maar met 9 keer een 4,5* album lijkt mij dat er genoeg uitschieters voor jou te vinden moeten zijn of is echt enkel een 5* (het allerbeste van het allerbeste) een uitschieter? Van die 9 zal je er denk ik 8 in je top 10 hebben staan (er zit 1 verzamel bij) dus een mooie score al zeg ik het zelf

In zekere mate zijn 4,5* albums natuurlijk ook uitschieters. Die zijn allen ook van ontzettend hoge kwaliteit en/of geven een enorm luisterplezier. Maar met "echte uitschieters" doelde ik inderdaad toch op 5* albums. En die heb ik dit jaar niet. Kortom veel albums die mee konden dingen om de hele hoge plaatsen in mijn top 20. Zo kon Twin Peaks een hele mooie en zeker ook verdiende 2e plek bezetten .

En uiteraard een prima analyse van jouw kant

8. The La's - The La's
https://www.musicmeter.nl/album/1461

Punten : 295
Nom. : 16
Nr. 1 van : J.J. Wever

De gehele week was het de vraag, zou het lukken of net niet? Plek 12, 9, 13, 11 enz… En dat het 8 is geworden is zeker en vast een erg mooie prestatie.

The La's. One Album Wonder. Het is een bijzonder verhaal waar de details van ontbreken en die hoogstwaarschijnlijk ook te ver zouden voeren.
Feit is dat de band werd opgericht door Mike Badger en dat frontman Lee Mavers er vanaf '84 bij kwam, dat er vele vele personeelswisselingen aan de orde waren en dat gaandeweg de tijd ook verschillende producers werden gebruikt en singles werden uitgebracht. Mike Badger verliet de band eind '86 om The Onset te vormen.
Lastige mannetjes? Waarschijnlijk wel, maar o.a. producer John Leckie gaf hoog op over hun kwaliteiten en toewijding.

De nummers op The La's zijn al geschreven in 1986 en 1987 door Lee Mavers en bijvoorbeeld There She Goes was al als single uitgebracht in 1988, zij het in een andere versie.

De 'uiteindelijke' line-up bevatte onder meer Neil Mavers (broer) en de uiteindelijke plaat werd geproduceerd door Steve Lillywhite. Platenmij Go! drong na lange tijd aan op een product en Lillywhite maakte zijn keuze uit het materiaal. En hoewel de band protesteerde en aangaf dat ze expres beroerd had gespeeld tijdens de sessies om een andere producer af te dwingen (het klikte niet met Lillywhite - zo zei men) werd diens keuze gehonoreerd en als album uitgebracht.

Eigenlijk staat de gehele top 10 in mijn top 40 over 1990 (monsieur mênestrime cette année). Deze op 26 denk ik.