Onder mijn lijst.

Ex utero bij Etta

Niet in mijn lijst, wel in mijn voorspelling. Net niet goed helaas, ik had hem op 5 dus wel in de buurt

Mooie plek voor Nirvana!
Steengoede plaat en een goede opvolger van Nevermind.

Nirvana mijn eerste notering, op 9.
Sterk vervolg op Nevermind.
Suede muzikaal lekker, maar ik trek de zang slecht.
Tindersticks vind ik een goede band, deze helaas over het hoofd gezien.
Tien en negen zijn niet mijn ding.
Ben zeer benieuwd naar de Top 5.

Beter dan Nevermind, maar niet in mijn top 50. Wel goed werk weer van Albini.

Hun beste en ook een geweldige Suède. Beide dik in mijn top 10.

Het wordt saai, maar ook Suede kwam in 6 toptienen voor. johan de witt revancheert zich overtuigend. Is het genoeg?

68 Teunnis +17
67 EttaJamesBrown +17
48 vigil
38 GrafGantz
37 herman +18
37 nico1616 +18
35 Casartelli
32 west
32 Telamon +18
20 johan de witt +20

Met In Utero kon je je enkel onderscheiden door hem op de juiste plek te zetten (en dat is niemand helemaal gelukt); deze kwam in alle lijsten voor.

87 Teunnis +19
84 EttaJamesBrown +17
67 vigil +19
55 GrafGantz +17
53 herman +16
53 nico1616 +16
52 Casartelli +17
49 west +17
48 Telamon +16
37 johan de witt +17

Suede was in mijn eigen toplijst wel de eerste voltreffer... of nouja, mijn nummer 18. In Utero volgt op onmetelijke afstand.

Suede niet in m'n eigen lijstje (of in m'n stemmen voor dit jaar), en volgens mij ook niet in de toplijst voor dit Jaar, anders had ik hem absoluut in m'n andere lijstje opgenomen. Volledig over het hoofd gezien dus, ben niet bepaald een fan.

Suede ook hier over het hoofd gezien, hoewel ik betwijfel of het mijn lijstje had gehaald. Johan had gelijk dat het beste debuut uit de jaren '90 uit 93 komt, maar dat is toch echt een andere plaat, waarvan ik toch heel erg hoop heel dat die nog moet komen.
In Utero stond bij mij op 19.

Ojeee, kraaien.

5. Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion
https://www.musicmeter.nl/album/3063

Punten : 370
Nom. : 17 x
Nr. 1 van : vigil

De eerste week was prima voor Depeche Mode, stabiel op 3. De tweede week (sorry!) trad er wat verval in.

Naar het idee van producer Flood betrok de groep na de tour gevolgd op Violator een huis in Madrid waar een studio in gebouwd werd. Zo’n beetje de werkwijze van U2 ten tijde van Achtung Baby. Omdat dat weer anders was dan hun routine, waar de band los van wilde komen, volgden ze dat idee.

Na de tour hadden ze een lange break genomen en eenmaal in het huis ontstonden er fricties. Het continu op elkaars lip zitten deed geen goed,
Gore voelde de druk nummers te schrijven die zich konden meten met die van de voorganger en Gahan, die in de time off opgetrokken had met rockbands als Jane’s Addiction, wilde rock implementeren in het groepsgeluid, wat leidde tot een muzikaal meningsverschil met de rest van de band, dat zijn reeds aanwezige heroïneverslaving geen goed deed.
Ze probeerden andere werkwijzen, zoals het groepsgewijs jammen, maar daar kwam, tot hun intense frustratie, geen vruchtbaar idee uit.

Nauwelijks voorbereiding en materiaal voorafgaand aan het proces werd als grote fout gezien. Na een tijd vloog men weer naar huis en zoals Wilder – wiens laatste plaat dit met de groep zou worden – Flood op het vliegveld zou toebijten, het was "a complete fucking waste of time"
Toch had deze tijd een inspirerende invloed op Gore, die juist de afstand tussen hen die was ontstaan ‘gebruikte’ om tot sterke tracks als In Your Room en Walking In My Shoes te komen.

Gahan hield zich meer gedeisd en richtte zich voornamelijk op zijn vocale performance, waar hij die met name op Condemnation uitermate bevredigend vond. Wilder vond juist dat Gahan, ondanks zijn verslaving, een stimulerende en positieve invloed op de groep had, en dat zijn verhitte meningsverschillen met Gore over de muziek de angel waren van de vervelende tijd met elkaar. Het verhuizen naar de Chateau du Pape studio in Hamburg, waar men zich na het werk kon terugtrekken in hun hotel, maakte de verhoudingen weer iets meer ontspannen. En men realiseerde zich ook dat, parallel met The White Album, de leden slecht met elkaar in een ruimte konden verkeren, maar er toch een sterk gezamenlijk product werd gecreëerd.

Zoals bij vrijwel iedere plaat van DM: er staan fantastische nummers op, maar ook tracks die ik een stuk minder vind.

Stond ooit bij mij in de top 10 van 1993. Inmiddels gezakt naar plaats 15. Ik vind Depeche Mode ook een echte jaren tachtig band.

Hier blijven hangen op plaats 13, prima album wel eens met zaaf's slotwoord.
Mijn nummer 1 zal wel niet meer voorbij komen
Maar mijn nummer 3 zie ik nog wel ergens opduiken

Spannend, pumpkins en traagduik met 32 kamers.
De vierde , misschien Friesland nog een keer.

Hier blijven hangen op plaats 15, heel aardig album, wel eens met zaaf's slotwoord.
Niet waar Rudi S?

Nah, dat was echt onzin

Ik weet ook niet waar ik het allemaal vandaan haal!

Mijn 1ste plek en eigenlijk al sinds de dag dat deze uitkwam in mijn Album Top 10 allertijden.

Had ik in mijn voorspelling Nirvana en DM andersom gezet had ik 2 x een voltreffer gehad nu heb ik 2x een 19 punter, ach het kan slechter

Misschien juist door de moeizame toestanden een heel geslaagde plaat.
Staan echt juweeltjes op.
Een 2e plek in mijn lijst.
Het wachten is nu op 1 van de beste debuutalbums ooit.

Vs. is de tweede plaat van Pearl Jam bikkel

Joh!

Oh ja geen Friezen maar kraaien.

Jamirokraai?

7,6 en 5 niet in mijn lijst, we zijn aan het afstrepen ? goedemorgen
archetypische jaren negentig bands die mij niet meer niet zoveel doen

Rennend in het schemer langs de Waddenzee: op zulke momenten zijn er weinig liedjes mooier dan
'Walking in My Shoes' en 'In Your Room'.

Mijn nr. 2..maar 1 kan ook!
Powerhouse!
Blijkbaar zijn ruzies het gouden element voor wereldplaten

Ook op 5, voorspeld
een stuk minder dan de voorgangers.

Ah had deze niet meer verwacht. Opvallend dat ie zo hoog staat. Voor mij een album dat ik al 20 jaar niet meer heb gedraaid.

The Lord himself would blush