vigil schreef:
want dat was het mooie aan radio vroeger (mijmer de mijmer), je hoorde een hoop namen maar wist nooit hoe ze er uitzagen. Meestal hadden ze een typisch radiohoofd zoals dat toen heette

dumb_helicopter schreef:
Lange Polle van Triggerfinger is overleden

Ik lees dan ook met enige spijt de laatste alinea van dat NOS-artikel uit de link: "Van der Velden ging in 2004 met pensioen. Daarmee kwam ook het tijdperk ten einde van de echte muzieksamenstellers bij de radio waarbij makers zich volledig richtten op het samenstellen van de perfecte muziekselectie."
Dat vak bestaat eigenlijk niet meer in een tijdperk waarin iedereen zijn eigen playlist kan samenstellen. Ook bij de radio heb je ze kennelijk niet meer. Dat wreekt zich, want op een enkele uitzondering na merk je toch dat er betrekkelijk weinig historische muziekkennis is bij het gros van de radio-dj's.

Een maand voordat ze 95 werd schreef Patricia Routledge dit, ze stierf gisteren op 96 jarige leeftijd.

“Ik word komende maandag 95 jaar. Toen ik jonger was, maakte ik me vaak zorgen dat ik niet goed genoeg was - dat ik nooit meer gecast zou worden, dat ik mijn moeder zou teleurstellen. Maar deze dagen beginnen in vrede en eindigen in dankbaarheid. ”

In mijn veertiger jaren begon mijn leven eindelijk logisch te worden. Daarvoor had ik gestaag opgetreden - provinciale podia, radio's, West End producties - maar voelde me een beetje verloren. Ik zocht naar iets in mezelf, een thuis dat ik nog niet had gevonden.

Op mijn 50e nam ik een tv-rol die velen van jullie me later zouden kennen door: Hyacinth Bucket van Keeping Up Appearances. Ik dacht dat het maar een kleine rol zou zijn, een kort moment. Ik had nooit verwacht dat het over de hele wereld geliefd zou worden. Dat personage leerde me om mijn eigenaardigheden te omarmen en rustig iets diep in me te genezen.

Op mijn 60e begon ik Italiaans te leren - niet voor mijn carrière, maar gewoon om opera in zijn moedertaal te kunnen zingen. Ik leerde de zachte kunst om alleen te leven zonder eenzaamheid, elke avond hardop poëzie voor te lezen - niet om perfecte dictie, maar om mijn geest te kalmeren.
Op mijn 70e keerde ik terug naar het Shakespeareaans theater, een plek waarvan ik ooit dacht ouder te worden. Deze keer was er niets te bewijzen. Met kalmte stapte ik op die legendarische planken. Het publiek voelde die rust. Ik was gestopt met optreden; ik was gewoon.

Op mijn 80e ontdekte ik aquarelschilderij. Ik schilderde bloemen uit mijn tuin, nostalgische hoeden uit mijn jeugd, en gezichten die op de Londense ondergrond stonden - elk schilderij was een stille herinnering die tastbaar werd gemaakt.

Nu, op mijn 95e, schrijf ik brieven met de hand. Ik leer het simpele plezier van het bakken van roggebrood. Ik adem nog steeds elke ochtend diep in. Lachen blijft kostbaar, al voel ik niet langer de behoefte om anderen aan het lachen te maken. Stilte is zoeter dan ooit.
Ik schrijf dit vandaag om iets eenvoudigs en waar te delen:
Ouder worden is geen laatste daad - het kan het meest voortreffelijke hoofdstuk van het leven zijn als je jezelf weer laat bloeien.
Laat de komende jaren je schatjaren zijn.
Je hoeft niet perfect, beroemd of aanbeden te zijn.
Je hoeft alleen aanwezig te zijn - volledig - voor het leven dat van jou is.

Met warmte en zachte liefde,

Patricia Routledge

gaucho schreef:
Al vraag ik me af wat ze bedoelt met de ‘Londense ondergrond’. Of zo dat een foutje van de vertaalmachine zijn geweest?

gaucho schreef:
Of zo dat een foutje van de vertaalmachine zijn geweest?

starbright boy schreef:
Ik ken tata mirando ook nog. Die maakte wat toen zigeunermuziek heette. Mijn vader hiad er platen em cds van. Ik.moet zeggen dat ik niet wist dat mirando nog leefde.