Bij Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984):



??? The Smiths, Joy Division, New Order, The Cure, The Pixies, Depeche Mode,... !!!

Ja, nou en? Ik kan nog wel meer goede bands uit dat decennium noemen, maar daarmee vind ik het decennium als geheel nog altijd niet spectaculair.

@titan: Dat heb ik nou ook! Ik moet bij de jaren 80 in eerste instantie denken aan die vreselijke back-to-th-eughties feestjes en verzamelaars. Dat het decennium ook nog veel prachtigs voortgebracht heeft wil ik dan weleens even vergeten...

Ok, dit album. Super! Ik heb het jaren geleden helemaal grijs gedraaid, maar het komt en momentum nog steeds zeer frequent de platenkast uit. 4*

Kan zijn maar allicht spectaculairder dan de jaren 70, 90 en 00 Mooi forum topicje...

Welk decenium heeft dat niet dan?

@Toine: je hebt gelijk, maar ik heb dat akelige gevoel alleen bij de 80's

Jij bent 27, ik ben 37. En het gevoel dat jij hebt bij de 80's heb ik bij de 70's. Zou het niet de generatie kunnen zijn?
De eerder genoemde bands uit de jaren 80 behoren tot op de dag van vandaag tot mijn favorieten.

Hmmmm, voor mijn gevoel was de mainstream muziek uit de jaren '80 heel erg slecht, maar het alternatieve circuit had een paar erg goede bands. Feit is wel dat alle bands/artiesten die in de jaren '70 goed waren prut werden in de jaren '80.

Kunnen we niet een lijstje maken met het favoriete decennium?

Ik ben blij dat de jaren '80 voorbij zijn. Zo ongeveer het decennium van de wansmaak. Van muziek tot de mode. Leven de jaren nu!

De 80's waren natuurlijk wel een top-decennium voor electronische muziek. Dit pionierswerk bijvoorbeeld, tracks uit de periode '82-'88.

Wel grappig eigenlijk dat de eighties als een afgesloten en homogene periode worden beschouwd, terwijl dit naar mijn idee nergens op slaat. De jaren 80 waren gewoon de voortzetting van de jaren 70 en de opgang naar de jaren 90. Met, zoals in ieder decennium, veel mooie muziek naast veel rotzooi, mooie en onooglijke kapsels, achterlijke, fraaie, chique en slonzige kleding en evenveel voorkeuren en smaken als er mensen waren. Het beeld dat we nu hebben van de jaren 80 wordt vooral bepaald door de media: veel make up, hoge kapsels, piratenkledij en Duran Duran als soundtrack. En dat is een erg willekeurig en volstrekt niet rechtvaardig beeld.

Ik ben een grote 80's-fan, wat er in dat decennium op mijn muziekgebied, ik spreek dan over melodieuze rock en diverse stijlen metal (en nog wat aanverwante genres), heeft plaatsgevonden... Veel bands van toen hebben de weg geëffend voor de artiesten van nu. Mijn platencollectie is ook voor zeker de helft gevuld met albums uit de jaren '80. Ook van begin jaren '90 heb ik erg veel, maar dat even terzijde.

Tuurlijk is er - net als in de jaren '60, '70 en '90 - ook veel rotzooi gemaakt (misschien nog wel meer) en de kapsels en kleding van veel artiesten waren inderdaad ook erg fout, maar dat heeft ook weer z'n charme, nietwaar? Leuk om dat nu weer eens terug te zien, ik heb laatst daarom nog een 10 DVD-box 80's muziek aangeschaft

Ik vind de 80s ook niet echt spectaculair (en dat is nog maar zacht uitgedrukt). Qua muziek, film en mode is het gewoonweg zonder twijfel het minst interessantste decennium. In de vorige en volgende decennia zijn gewoon zoveel meer interessante en betere dingen gemaakt. Ik ben echt blij dat ik niet heb moeten leven in de jaren '80.

80's muziek zijn zoveel meer spectaculairder en BETER dan de 90's en 2000's bijelkaar !

wat die idioten allemaal voor een kleren dragen toen intereseert mij niet, de muziek is mijlen en mijlen ver beter dan de meeste troep wat we hebben moeten verwerken in de 90's en de 2000's

In de 80's waren naar mijn mening een aantal bands de uitzonderingen die de regel bevestigen. Over het algemeen weinig interessants, maar een paar prachtige bands die bovendien nogal eens terug te horen zijn in de moderne muziek. Bands als The Cure, Marillion, The Smiths en The Chameleons maken dit decennium toch flink de moeite waard. Toch vind ik het over het algemeen een minder decennium dan o.a. de jaren 70 en 90. Er was minder vernieuwing (behalve dan misschien in de elektronische muziek, maar daarover kan ik niet oordelen), maar de mooie muziek was er zeker wel.

De 80's, voor het overgrote deel inderdaad een decennium wat op vele vlakken rustig overgeslagen had mogen worden. Het enige echte lichtpunt is denk ik het volwassen worden van de metal en het ontstaan van de diverse subgenres daarin (thrash, death, black).

Het beeld dat ik erbij heb is dat de jaren '60 en jaren '90 periodes waren van algemene bloei, en dus ook van muzikale kleuren en pracht, en grote innovatie. Je kijkt er gemakkelijker met een glimlach op terug. De mogelijkheden waren er, de stemming, de wil, de kracht, de harmonie. De jaren '80 waren wat donkerder en grimmiger. Als ik een clip van bijvoorbeeld Boy George zie, dan besef ik hoe "fake" de kleuren destijds eigenlijk waren en hoe de muziekmedia de tijd probeerden te verbloemen. We zitten nu denk ik weer in zo'n 80's-tijd waar de bloei er even uit is, men gaat zich vervelen, en het verbloemen van de gebreken van de tijd uit zich in bijv. naakte dames in de video-clips. Zo was (het bovenste randje van) de pop in de 80's naar mijn idee ook: niet het vinden van nieuwe ideeen, maar het vinden van extremen. En die blijven dan het meeste bij blijkbaar... Tot zover pop/massamedia.

Gelukkig is dit geen pop-site, maar een site waar alternatievelingen uit alle genres elkaar opzoeken. Het alternatieve circuit heeft zich naar mijn mening nooit echt laten beinvloeden door de tijd, maar altijd het koppie erbij gehouden, in voor- en tegenspoed. Ook in de 80's. Als ik me tot rock beperk kan ik concluderen dat Joy Division en Simple Minds niet wegliepen voor de confrontatie met de tijd, maar maakten er serieus werk van. The Smiths verpakten het wat luchtiger, en Metallica - Master of Puppets moet volgens mij een echte opkicker geweest zijn. Ver verwijderd (erg alternatief dus) van de afgedwaalde top-40 muziek, brachten eind jaren '80 My Bloody Valentine en The Pixies nieuw leven in de brouwerij (met veel herrie werd de negatieve boel verjaagd), en zij waren voorbodes voor de weelderige jaren '90, de jaren waar we iets grager op terug kijken. In de jaren '90 kwamen pop en alternatief ook weer stukken dichter bijelkaar, waardoor het bijvoorbeeld leuk was om de Top-40 te volgen. Tegenwoordig ervaren we de wereld weer als "grijs", en zie je het grote gapende gat onstaan tussen pop (de massa die het niet snapt) en alternatief. Hopelijk zien we over 20 jaar niet alleen die TMF-beelden van nu voor ons, maar herinneren we ons even hard de nieuwe muziek waar we hier met zijn allen nu zo doelgericht naar op zoek zijn.

Mooi gesproken Jonnie! Er zit denk ik wel iets in je theorie. Overigens kan er natuurlijk uit maatschappelijke misére ook hele mooie muziek komen. Daar is de punkbeweging eind jaren '70 het bewijs van.

Go Jonnie Go Go Go!

Nou, de media probeerden niet de tijd te verbloemen, maar er was in het begin van de jaren 80 een grote behoefte aan escapisme. De economie was naar de klote en de Bom zou vast en zeker vallen. En wat doe je dan? Dansen op de vulkaan zoals Spandau Ballet of Boy George of Duran Duran (of jezelf verhangen zoals Ian Curtis of sip doen zoals Robert Smith).

Maar dat is slechts het beeld dat later is gebruikt om de jaren 80 samenhang te geven. Een samenhang die er in die tijd niet was. In het begin van die jaren had je bijvoorbeeld ook bandjes die volstrekt vernieuwend bezig waren. Bleke bandjes die zich gingen verdiepen in ethnische muziek. Zo verwerkten Talking Heads Afrikaanse invloeden in haar muziek en deed Japan hetzelfde met orientaalse muziek (op Tin Drum). Zij zorgden met hun muziek voor een grotere interesse in ethnische muziek en plaveiden de weg voor de stroming die we nu wereldmuziek noemen.

Ook waren er bandjes die Punk vermengden met traditionelere muziekstijlen. The Pogues deden het met folk, Jason and the Scorchers met Country. Verschillende artiesten (bv Sade) verwerkten lichte jazzinvloeden in hun poppy muziek en ook dat was nieuw. Aan het eind van het decennium kwamen er plotseling 'gekleurde' bands op die rock met vanallesennogwat gingen vermengen. Denk maar eens aan het onvolprezen Living Colour.

En dan waren er nog de bands die nooit echt groot zijn geworden maar in die tijd onder muziekliefhebbers wel een grote populariteit genoten. The Triffids, The Chills en het Hollandse Nasmak, om er maar een paar te noemen. En er waren de bands die toen klein waren en later heeeel groot zijn geworden, zoals REM. En er waren de eenlingen die zich niks aantrokken van genres of tijd, zoals Joe Jackson, Tom Waits of Elvis Costello.

Kortom, de jaren 80 waren imho minstens zo kleurrijk en opwindend als de decennia ervoor en erna. Het is natuurlijk wel zo dat ieder decennium voor liefhebbers van bepaalde genres interessanter of minder interessant is. Symfoliefhebbers kwamen er een beetje bekaaid af in de jaren 80, en datzelfde geldt voor de liefhebbers van de harde gitaren, hoewel die op het eind wat beter aan hun trekken kwamen. Maar voor de breed georienteerde muziekliefhebber was er meer dan genoeg te beleven.

En sorry voor de lange lap tekst maar het kon even niet anders.

dutch2

Je haalt de woorden uit mijn mond.

Edit: en gelijk Nasmak toegevoegd...

Hulde voor Dutch2.

Prima verwoord Jonnie en dutch2

Van de rock kant weet ik niet zoveel. Van de electronische kant daarentegen wel, en daar blijkt ook dat het een bijzonder interessant decennium was. Ik ben het er ook totaal niet mee eens dat de jaren 80 slechts een vervolg was op de jaren 70 en een begin van de jaren 90. Goed, bands als Kraftwerk en Tangerine Dream maakten ook in de 70-er jaren al electronische muziek, maar qua electronica bloeide er veel op. Begin jaren '80 de Italo Disco (Il Discotto label!, download BWH - Stop maar eens) en New Wave (ala Twilight Ritual - Webb-man). Verder kwam de detroit techno/electro (Drexciya!) sterk op, onder de invloed van Kraftwerk. Grappig te zien dat jongens uit de ghetto's van detroit als May, Saunderson, Blake Baxter, Mad Mike zo geïnspireerd waren door minimalistische klanken van Duitse muziekarbeiders met scheidingen in hun haar. Mensen als Legowelt, I-F en Unit Moebius halen hun inspiratie weer uit de detroit-techno van toen. Carl Craig, Jeff Mills, Rolando waren van de tweede generatie en werkten de stijl uit.

De acid-house kwam op, zo rond 88 vooral (summer of love, helaas was ik toen pas 6, moet briljant geweest zijn). Mja, en dan de popmuziek. Kan wel zeggen dat veel pop iig ideeën heeft opgedaan bij bijvoorbeeld Italo Disco. Madonna heeft dat zelf ook toegegeven (kan even niet zo snel een bron vinden). Disco-achtige songs met dikke synth-basslijnen, vrolijke, catchy melodiën. Dus ja, de jaren 80: ik vind het vaak geweldig om te luisteren (alleen de rock niet maar dat is persoonlijk). Vaak erg fout, maar dat boeit me niet zo vrees ik.

Ook mag niet onvermeld blijven dat de garagerock bloeide. Veel interessante gitaarbands als Celibate Rifles, Naked Prey, Gun Club, That Petrol Emotion speelden met tomeloze energie het clubcircuit plat. Niet dat het grote namen zijn geworden, maar in het livecircuit was tweeëneenhalf à drie uur spelen eerder regel dan uitzondering, vaak opwindende gigs.

En ach, die vaak vervloekte eighties-sound heeft wel bands opgeleverd als The Sound, The Cure, Dead Can Dance, Cocteau Twins, New Order.

Misschien dat de tachtiger jaren een slechte naam hebben gekregen omdat we er in retrospectief toch allemaal wel een beetje lullig uitzagen

Zo heb ik het nog niet bekeken en ik ben het er ook niet mee eens. In 1989 was ik 11 en tot op die leeftijd verdiepte ik me totaal niet in muziek. Bands als The Waterboys en The Smiths behoren ook tot mijn favorieten. Het gaat me gewoon om de muziek die op al die back-to-the-80's verzamelaars staat en waar je bij mij in de polder te pas en te onpas in elk willekeurig feesthonk mee om de oren geslagen wordt. Dat is een garantie voor een subtiel jeugdtrauma... In mijn geval dan, want ik ken er ook velen die erbij zweren en al bonkend in hun Golf 2 GTI op Modern Talking door de polder flaneren...

Het probleem van de jaren '80 is dat het merendeel van de mainstream rockliefhebbers nu eenmaal fan is van mainstream rock: wat er in de jaren '60 te horen was dus (Stones, Doors, Who, Led Zeppelin, Hendrix, Cream, Van Morrisson, dat werk). Het verschil daarvan met de jaren '80 muziek is ogenschijnlijk vrij groot - metal is voor hun altijd een brug te ver geweest, synthesizers worden geassocieerd met neppe discodeuntjes en punk/goth/hiphop e.d. staan psychologisch te ver van hen af, nog afgezien van de wat moeilijker toegankelijke stijlen.

Dus blijven ze trouw aan de 'goeie ouwe sixties', waarbij de rockmuziek van de jaren '70 meer aansluit. De voorkeur voor de vorm (klassieke gitaarrock, vaak akoestisch) gaat daarbij dan boven de inhoud. Goede voorbeelden zijn bands als de Eagles en Led Zeppelin (aan wie ik persoonlijk een kotshekel heb en die zeker in de jaren '70 niets meer hadden te zeggen). Het gevolg is dat middelmatige bands die qua geluid nog flink in de jaren '60 hangen, zoals Deep Purple, tegenwoordig niet zelden hoger worden aangeslagen dan radicalere, veel betere bands als Metallica. Door een bepaald publiek dan, dat naar Arrow Classic Rock luistert.

Dit verklaart deels ook de populariteit in de jaren '80 van iemand als Bruce Springsteen. Voor de classic rock liefhebber sloot die met zijn rechttoerechtaan hoemparock veel meer aan bij hun smaak dan de synthesizermuziek en trash metal uit die tijd.

En het gaat er natuurlijk wel om welke muziek tegenwoordig nog hoog wordt aangeslagen. De hele progrockmeuk van begin jaren '70 (Yes, Genesis, Jethro Tull, ELO, ELP, het King Crimson van die tijd), dat wordt tegenwoordig toch niet meer serieus genomen?

@Obit Led Zeppelin had in de jaren '70 niets meer te zeggen?

En wat bedoel je met je laatste vraag?

Is led zeppelin niet een eindeloze herhalingsoefening van wat ze op hun eerste platen al hadden gedaan? (namelijk alle blues en countryclicheés uit de kast halen en die tot een rocknummer smeden)

En ik vraag me serieus af wie er in hemelsnaam nog naar symfo of prog luistert in dit electronische snelle tijdperk..

Maar wat vind je van de theorie? (hij is niet helemaal van mezelf, maar ik vind het zeer aannemelijk dat dat de reden is dat een zekere groep muziekluisteraars altijd denigrerend doet over de 80s, de vaders van de meeste posters hier met name denk ik )

De jaren 80 afzeiken laat ik liever over aan verstokte Stones of Beatles fans die de jaren 80 afzeiken op dezelfde manier waarop de mensen die toen zijn opgegroeid de muziek van nu afkraken.

Is allemaal dus erg kortzichtig om te zeggen dat de muziek in de jaren 80 kut was. Slechte muziek is er altijd al geweest, en goeie muziek ook. Als je sommige opnamen of muziek ziet uit de jaren 70 is het ook om te huilen zo slecht (die hele foute disco shit b.v.) en voor de jaren 60 kan ik ook nog wel wat opnoemen.

Voorlopig hoor ik op de radio niks anders. Er zijn hele radio stations te vinden die niks anders doen dan 80's hits uitzenden, dus blijkbaar toch wel tijdloos. Het enige wat ik jammer vind is dat de 80's echt het laatste tijdperk was waarin we grote bands als Queen, U2, Genesis etc. zagen. Nu lijkt de muziekscene erg versnipperd, en iedereen is snel verzadigd en gaat na een album of 2 weer opzoek naar de volgende band.