De hits van de jaren '80 waardeer ik globaal ook meer dan die van de jaren '90 maar anderzijds brachten de jaren '90 meer interessante albums, met name van 'alternatieve' bands. Natuurlijk brachten de jaren '80 veel goede muziek (vooral in de eerste helft) wel slabakte het in de tweede helft: new wave was een aflopende zaak, de meeste artiesten met een lange loopbaan brachten toen hun slechtste werk uit en vele albums die tijd werden gekenmerkt door een slechte, steriele productie (dichtsmerende synths en syndrums) met name vele Amerikaanse rock (AOR).
De jaren '70 vind ik het beste decennium op albumgebied maar dat hoor eerder thuis in dit topic.

Dat wisten sommige bands in de jaren '60 en '70 nog beter (bv. Beatles, Kinks, Abba ...).

Wat een flauwekul ! Jij vindt de jaren '80 beter, dat is jouw smaak. Je kunt toch niet objectief proberen vast te stellen wat beter zou zijn!

Ik was tiener in de jaren 80 en daardoor heeft het veel invloed gehad. De eerste helft van de jaren 80 vond ik er maar weinig aan. Synthesizers heb ik altijd gehaat en dat was vooral in die tijd niet echt handig. Dat Depeche Mode in West Duitsland heel erg populair was en hier helemaal niet, snapte ik volkomen. Vanaf de opkomst van Nederlandstalige Bands (Doe Maar, Goede Doel etc.) en de Deutsche Welle (Nena, Bap, Geier Sturzflug) plus U2 maakte het al wat interessanter. Echt leuk werd het pas met de opkomst van Bryan Adams, Bruce Springsteen en John Cougar Mellencamp, ook de catchy Amerikaanse AOR Rock van o.a. Van Halen en Bon Jovi konden zeker in die tijd op mijn enthousiasme rekenen. Langzaam aan verdwenen de synths steeds meer en ouderwetse instrumenten raakten weer in. Er werd ook met o.a. Public Enemy hip-hop van hoog niveau gemaakt. Niks aan de hand. Tot de grunge (negatief om het negatief doen) begin jaren 90 opkwam. Ik zou blij moeten zijn met zoveel bands zonder ook maar een keyboard, maar bands die alleen maar lopen te klieren en te roepen dat alles maar kut is daar heb ik niks mee. Iedereen vindt Rage Against the Machine leuk omdat ze ooit zeiden: Fuck You We Won't Do What You Tell Me. Met 1 zin multimiljonair worden is knap en het is de heren gegund, maar ik ben blij dat die tijd ver achter ons ligt. O ja, de jaren 80. Nou ja wisselende gevoelens. Aantal zaken die ik voor geen goud had willen missen en veel beter dan de jaren 90, maar de laatste 10 jaar vind ik vele malen interessanter. Ben ook wel een beetje klaar met vroeger.

Voor mij ook absoluut het beste decennium, op album- en singlegebied, en zowel objectief als subjectief, en zowel op hit- als op indie-(wat toen nog echt indie was)niveau

Tja, zo zie je maar weer hoe bepalend je eigen smaak is. Ik vind de jaren '80 by far het slechtste decennium als het aankomt op albums en alternatieve(re) muziek. Qua top 40 muziek vind ik de jaren '80 dan wel weer leuk. Goed doordachte singles als:
hebben toch wel eeuwigheidswaarde.

Ja leuter nog ff door. Verdiep je in de geschiedenis en dan ontdek je dat de (late70s)/80s iig bands heeft kennis laten maken met de "DIY"-attitude, geleid heeft tot een demonopolisering van de GROTE labels, demystificering van muziekproductie en daarmede samenhangend een relatieve omkering van de bedrijfskolom. Daarin schuilt een heel groot belang van de 80s.

Geen oog daarvoor hebben staat gelijk aan muziek ontdoen van historische context.

"Eeuwigheidswaarde" stoelt ook op persoonlijke muziekopvatting. Van dat lijstje zijn er zeker drie die niet aan mijn eeuwigheidswaardecriteria voldoen.

Test of time gaat bovendien verder terug dan de 80s. Vind dit trouwens een bezopen topic, zoals wel meerdere hier - het binaire van sommige minds treft me eerdere keer weer

Gelukkig, je hebt de boodschap van mijn bericht toch nog begrepen. Ik twijfelde al even aan je... Op de rest van je geleuter ga ik maar even niet in want de geschetste trend werd al een stukje eerder dan eind jaren '70 ingezet.

Vingertje, vingertje - echte schoolmeester. Alleen kom dan wel met échte bronnen aanzetten - nu lijkt het erop dat je gewoon Bokitowise je zwelborst opzet en ronkt.

In boeken over Factory (James Nice - Shadowplayers) en 4AD (Martin Aston - Facing the Other Way), twee vooraanstaande indie-labels, totstandgekomen in de 80s, vind je voldoende materiaal om mijn punt te begrijpen en aan te kleden.

Als je zover bent, kan je je wilde geraas wel staken.

Overigens zeg ik niet dat daarmee de 80s een fave decennium is. Imho valt er voor elk decennium - vanaf da 50s - wel een zinvolle historische context te construeren. Het is de mankelhafte kennis van bepaalde decennia, genres en stromingen die veelal leidt tot 'wegstrepen' dan wel favoriseren van een bepaald decennium.

Opvallend gegeven is dat wel in elk decennium er een bepaalde (toonaangevende) muzieksoort verschijnt die al snel een geperverteerde sound-alike naast zich moet dulden.

Hendrik68
Hendrik68 :er waren in de jaren 80 plenty bands zonder synths te ontdekken naast de AOR bands , vooral in de VS : oa Minutemen ,Replacements, R.E.M,Pixies,Dream Syndicate, Firehose,Sonic Youth,Meat Puppets, Hüsker Dü,Green On Red,etc...

De synths vond je vooral bij Europese groepen , die werden in de VS nogal als nichterig beschouwd ( een mening die ik natuurlijk niet deel ).

Synths heb je altijd gehaat maar de laatste 10 jaar die je zo veel interessanter vind , zijn er net wel weer veel groepen die synths gebruiken.

Trouwens de helft van de bands die je opnoemt en die je goed vindt , gebruikten ze ook.

En precies dit bedoel ik.

Je ziet mij toch ook nergens het belang van de jaren '80 bagatelliseren? Maar wat menigeen even uit het oog lijkt te verliezen is dat ieder decennium zijn historische waarde heeft. En wat betreft die vermaledijde jaren '80, ik geef enkel aan dat het mijn decennium niet is.

Nou, in de UK toch minstens zoveel, zo niet meer: The Smiths, The Sound, Joy Division, Echo & the Bunnymen, Lloyd Cole & the Commotions, The Cure, House of Love, Stone Roses, Aztec Camera etc etc toch allemaal vooral gitaar-gedreven muziek, zeker in hun begintijd.
Postpunk, en later C86/indie kenmerkt zich met name door zijn gitaargeluid.

In Australie/Nieuw-Zeeland had je daarnaast ook nog heel veel, en goede, gitaarbands: The Church, The Triffids, The Chills, Birthday Party, Go-Betweens etc etc.

Ok, fair enough - comes a time when you're driftin' .... Desalniettemin, deo volente, wil ik wel eens - pm-wise - je voorzien van een aantal aardige luistertips.

Als Neil Young daar niet bij zit, van harte welkom. Luistertips kunnen nooit kwaad en nieuwe muziek ontdekken is toch één van de redenen dat we deze site bezoeken.

In de jaren '80 werden bands als R.E.M., Sonic Youth en Pixies als alternatief bestemd, ze stonden lijnrecht tegenover de heersende AOR waar synths en syndrums steeds meer dominant werden. Het was pas begin jaren '90 door toedoen van o.a. R.E.M. en vooral Nirvana dat Amerikaanse gitaarbands wereldwijd doorbraken en massaal opkwamen. Overigens heb ik niets tegen synths op zich (OMD, Depeche Mode en Ultravox waren OK voor mij), wel als ze op een verkeerde wijze worden ingezet (ook Neil Young bezondigde zich daaraan).

Australische en New-Zeelandse bands kregen in Europa in de tweede helft van de jaren '80 inderdaad meer aandacht maar dat komt vooral door de malaise in de Amerikaanse rock destijds, in Europa is de AOR (of Arenarock) nooit erg aangeslagen en alternatieve bands waren toen nog moeilijk te ontdekken.

E40 Je hebt helemaal gelijk m.b.t. de synthloze bands uit de jaren 80, maar die bands waren behalve op de VPRO woensdagmiddag nauwelijks te horen op de radio en de radio bepaalde toen veel. Verder beschrijf ik het gevoel zoals ik de jaren 80 nu nog herinner en ik ben inmiddels een hoop herinneringen kwijt. Natuurlijk is er nu ook veel electriek, maar is dat veel makkelijker te omzeilen nu de radio nog slechts bijzaak is. Ach wel leuk om te zien hoe iedereen een bepaald tijdperk beleefd heeft en er op terugkijkt. Maar vooruitkijken blijft leuker.

Zijn de jaren 80 beter of slechter dan het voorgaande decennium? (om de vraag van dit topic ietwat anders te interpreteren) Sowieso is dat een vraag die veel te kort door de bocht is. Muziek is namelijk geen simpel optelsommetje. Elk decenium heeft zijn klassiekers en zijn troep. Dat gezegd hebbende, kan men wel bepaalde trends onderscheiden. Welke genres waren populair en/of kwalitatief sterk en welke genres zaten in een dipje. Ik kijk even naar de muziekstijlen die ik gaaf vind:

Allereerst Progrock. Zeker in het begin van de jaren 70 werd er welhaast maandelijks een geweldig progrockalbum uitgebracht. Veel prog die ik erg sterk vind (King Crimson, U.K. VDGG, Soft Machine, National Health) werd door jazz geïnspireerd. Jazz was ook een stuk minder stoffig in dit decenium dan in de jaren 80. Jazz en Prog hadden, over het algemeen, toch wel een beetje een dipje in de jaren 80. Hierbij moet ik wel opmerken dat sommige neo-progbands (IQ, Twelfth Night en met name Marillion) wel erg tof waren. Ergo prog is in de jaren 80 doorgaans niet zo spectaculair.

Ten tweede beluister ik ook graag Synthpop, in de brede zin des woords. De jaren 70 laten al wel een pril begin horen. Bands als Tangerine Dream, Kraftwerk en Cluster publiceerden hun beste plaatjes. Desondanks durf ik mijn hand er wel voor in het vuur te steken dat veel meer en veel gevarieerdere synthesizermuziek te vinden is in de jaren 80. Synthpop, (proto-)Dance,Industrial, EBM en toch ook nog heel wat goede, kosmische muziek. Ergo qua synthesizermuziek is de jaren 80 ronduit spectaculair.

Ten derde hardrock. Rockmuziek in de jaren 80 is meer geïnspireerd door punkrock. De muziek is (als ik het allemaal even over een kam mag scheren) kleiner en minder virtuoos. De nummers hebben vaak een politieke boodschap. Rockmuziek in de jaren 70 is langer gerekt en enigszins pretentieus. Dat gezegd hebbende wisten de zelf verklaarde rockgoden van dit decennium vaak wel hun spelplezier over te brengen op de luisteraar. De jaren 80 heeft nog een "trumpcard'. Een ietwat onbekende muziekstijl genaamd, Metal!!. Tsja, dan vind ik de jaren 80 qua hardrock toch beter dan de jaren 70.

Ten vierde: Singer/Songwriters. Dit is eigenlijk een restcategorie. Beide decennia hebben erg sterke songwriters en ze zijn vaak lastig met elkaar te vergelijken Ik bedoel hoe vergelijk je bijvoorbeeld David Sylvian met een Leonard Cohen. Dat is niet te doen! Grofweg heb ik een voorkeur voor de songwriters van de jaren 70, maar waarom zou ik je niet kunnen vertellen.

Kortom, ik denk dat de jaren 80 ietwat gevarieerder waren. Dat is ook logisch, aangezien men verder kon bouwen op de muziek van de jaren 70. Qua synthesizermuziek vind ik de jaren 80 behoorlijk intrigerend en spectaculair. Over het algemeen heb ik toch een lichte voorkeur voor de jaren 70.

Elektronische muziek was er volop in de jaren '70 met Kraftwerk, Vangelis, Jean Michel Jarre, Tangerine Dream en Brian Eno en vele progbands gebruiken synths in hun sound (Pink Floyd, Moody Blues, Emerson, Lake & Palmer, Yes ...). Synthipop was er vooral in de jaren '80 al ontstond ze eerder (in 1972 verscheen de eerste synthipophit in de hitlijsten). Het grote verschil is dat het gebruik van de synthesizer in de jaren '70 progressief werd genoemd en in de jaren '80 mainstream door de massale opkomst van de synthipopbands en het steeds meer gebruik daarvan in de (hitparade)pop en de rock.
Metal was er ook reeds in de jaren '70 (Black Sabbath, Judas Priest) maar inderdaad, in de jaren '80 kwamen tal van metalbands op (new wave of British heavy metal).

Singer-songwriters waren er toch vooral in de jaren '70 en toen beleefden ze hun hoogtijdagen (Neil Young, Van Morrison, Leonard Cohen, Randy Newman, Jackson Browne ...). De meesten waren ook nog actief in de jaren '80 maar op enkele uitzonderingen na (Van Morrison, Paul Simon) met minder goed werk.

De postpunk/new wave zeker wel maar de AOR (Arenarock) zeker niet. De meeste (Britse en Amerikaanse) gitaarbands in de jaren '80 halen hun inspiratie vooral uit de rock in de jaren '60. Zo is R.E.M. door The Byrds beïnvloed, Echo & the Bunnymen door The Doors, Stevie Ray Vaughan door Jimi Hendrix en Lloyd Cole & The Commotions en Sonic Youth door Velvet Underground.
De Britse metalbands hebben Black Sabbath en AC/DC als voornaamste inspiratiebron al zijn er inderdaad die ook hun heil in de punk zoeken (Motorhead en de latere trashmetal zoals Slayer).

De meeste van de bands die je vernoemt hebben ze net wel gebruikt, vooral bij albumopnames , sommigen ook in hun beginperiode.

Bij Tom Waits - Swordfishtrombones:


Haha, inderdaad veel vreselijke muziek in de jaren 80. Gelukkig, voor mij althans, kan ik er toch met veel nostalgie en liefde voor muziek op terugkijken omdat het de hoogdagen waren van ontwikkelingen binnen het metal genre.

Met de muziek van Tom Waits maakte ik pas kennis begin jaren 90 met het album The Black Rider. Ik was meteen fan dus Swordfishtrombones kwam er snel bij. Net als de rest van zijn oeuvre.

Proficiat : eerste prijs in de meest genuanceerde uitspraak van de week.

In ieder decennium zal er wel afgrijselijke muziek gemaakt geweest zijn.
En wat voor de één afgrijselijk is,zal voor de ander geniaal zijn, en omgekeerd.

Zelf heb ik Swordfish en Rain Dogs grijsgedraaid in de jaren '80 maar nu luister ik er nooit meer naar.

Toch zijn er ook wel artiesten die van zichzelf toegeven dat ze in dat decennium het spoor wat bijster waren. Ik denk bijvoorbeeld aan David Bowie en Jethro Tull. Men wilde met de tijd mee zijn maar wat modern in de jaren 80 was is niet echt smaakvol gebleken.

Al zullen smaken natuurlijk altijd verschillen, maar ik denk dat over het algemeen de modetrends in muziek en kleding uit de jaren 80 het vreselijkst gevonden worden.

Op Tom Waits bleek dat allemaal geen invloed te hebben. Hij stond er gewoon los van. In 1980 trouwde hij met Kathleen Brennan en door haar leerde hij de muziek van Captain Beefheart kennen. Het resultaat is Swordfishtrombones waarop hij zijn draai helemaal gevonden heeft en zichzelf in artistieke zin overtreft.

Nee de Aussie trainingspakken, en de half kaal geschoren koppies van de nineties waren hip..

Wat een onzin lees ik weer. In elk decennia heb je mooi, niet mooi, slecht, goed....voor ieder wat wils. Dat de 80s muzikaal totaal ruk waren is bullshit natuurlijk. Ook daar zijn draken geproduceerd maar ook juwelen... net als in de decennia ervoor..en erna...

Ook ik heb dit album pas na de 80s leren kennen (nog niet zo heel lang geleden) maar heel lang heb ik er niks mee gekund. Nu wel. Dit is geen muziek om zomaar even op te zetten. Je moet ervoor gaan zitten en de schoonheid ervan absorberen. Dat kan ik nu heel goed, als jochie in mijn tienerjaren echt niet... maar doe muziek luister ik nu nog net zo graag als dit album.

De 80's waren voor voor veel van de oudere garde lastig om bij te blijven.
Ik was ook altijd wat sceptisch over de jaren 80, maar daar ben ik van teruggekomen.
Zoek en gij zult vinden. Als je je alleen richt op de foute dingen uit die periode, is het snel klaar.
En wat lennon terecht aangeeft, elk decenium heeft zo zijn rotzooi.
Laten we ook niet vergeten dat er ineens een enorme ontwikkeling onstond betreft technologie in die periode.
Dat werd in de produkties vaak wat te veel benadrukt.

Wat dat aangaat is dit een nieuwe start voor Waits.
Die gruiziger en puurder dan ooit te tevoren klinkt.

Bowie wordt genoemd als degene die aangaf dat zijn 80s werk ruk was. Halverwege werd t minder maar dankzij lets dance beleefde de man weer hoogtijdagen en sprak een nieuwe generatie aan. Daar zal ie vast geen spijt van hebben gehad.

Alleen Robert Plant heeft zich een soort van verontschuldigd. Maar met een track als Big Log vind ik dat ook wat overdreven.

Dat spreekt voor zich. Maar ik had het over de heersende trend. Bowie zal wel tevreden geweest zijn met het succes maar als artiest vond hij het zijn mindere jaren. Je noemt zelf Robert Plant, maar er zijn er nog. Ook hier in de discografieën van artiesten die al lang meegaan zie je vaak dat hun minst gewaardeerde albums in de jaren 80 gemaakt zijn.

En in andere discografieën zie je dat veel succesvolle jaren 80 bands en artiesten die hun creatieve piek bereikten in dit decennium dan weer hun minst gewaardeerde albums in de jaren 90 en 00 hebben gemaakt

In mijn eerste bericht schreef ik al dat het in sommige gevallen voor mij ook hoogdagen waren. Maar dat maakt het contrast van Swordfishtrombones met de heersende trends uit de jaren 80 niet minder groot.

Vind jij...... nu doe je net alsof het zo is...