2-2

Na een aantal slechte albums komt Simple Minds nu met een redelijk album.
U2 is gewoon constanter.

Eens met Deric maar No Line is matig en Graffiti Soul een ferme meevaller

Derhalve 2-3...tenminste...we stemmen toch tussen de laatste albums van deze bandjes?

Graffiti Soul: still in the mail; nog ff wachten.

On the whole neig ik meer naar SM (albums tot dusverre evaluerend), maar da's meer kwalitatief (gebaseerd op toppen) dan kwantitatief (constant hoog niveau). Zal eens goed evalueren zodra GS er is.

Inderdaad, we stemmen op de laatste albums. Dus geen keuze tussen de bands als zodanig.

Dus stand nu:

No Line on the Horizon:

2

Graffiti Soul:

3

Ik vind het allebei echt niks.

Hoe dan ook, het is een kwestie van smaak. Ik ben meer voor U2(check mijn top 10) maar ook Simple Minds hebben goeie albums uitgebracht. Deze hele discussie is leuk om te voeren(en te lezen) maar eigenlijk nogal nutteloos...

Deze discussie was 25 jaar geleden een stuk boeiender geweest.

Voor jouw misschien wel, maar ik was toen nog niet geboren

Oops.

Ik vind beide albums totaal onvergelijkbaar trouwens.
Kwa popularitait wint NLOTH op z'n sloffen.
Met de hits is het nog immer een hele dikke 2-0 voor NLOTH en zal mijns insziens geen 2-1 worden, eerder 3-0.
Dat GS op 29 binnenkwam komt puur vanwege de aanschaf van GS door de fans.
SM missen compleet de benodigde airplay om bij een breed publiek op te vallen, er zit onvoldoende adekwate marketing achter.

Persoonlijk vind ik dat GS meer sfeer heeft en blijft langer houdbaar (mijn punt aan GS).
De stand derhalve NLOTH 2 / GS 4.

Dat ben ik helemaal met je eens. Maar daar gaat het ook niet om. Dit is het uur van de waarheid, met de billen bloot, gedwongen een keuze maken. Net zoals destijds op de middelbare school, iig bij mij op school: welke zijn beter War/TUF of NGD/Sparkle.....nostalgie.

Dus de stand:

NLotH vs. GS: 2-4

Mjuman meldt zich: 3 -5

Zonder te veel uit de oudhollandse school te willen klappen kan ik melden dat - na 4 maal GS draaien - de balans in het voordeel van SM doorslaat. Imo is GS een album met een kwaliteit zoals U2 graag had willen realiseren. Het gemiddelde niveau van GS is hoger dan dat van NLOTH - al heeft dat laatste album wel een paar echt fijne songs.

Verder klappen doe ik bij het album na nog een aantal malen draaien en de onvermijdelijke benchmark-draai van U2.

@DR - om precies te zijn ("nag nag nag") was die discussie 27 jaar geleden een stuk interessanter. Overigens wist ik het toen ook al - en maakt het voor 27 jaar later niks uit. Hoe zat dat met jou dan 27 jaar geleden?

Het is alsof je mijn gedachten steelt, Mju. Ik heb net een berichtje getypt bij GS en dacht precies hetzelfde. GS is meer constant van kwaliteit, maar op NLotH staan een paar echte uitschieters, zoals 'Moment of Surrender' en toch ook wel 'Magnificent'.

Stand:

3-5

@Mjuman en een ieder die dit wil lezen.

Voor mij begon het U2 / Simple Minds toen ik ongeveer 11 jaar was. Dat is nu 25 jaar geleden. Van Simple Minds kende ik Promised You A Miracle; wat ik een goed nummer vond, maar ik werd totaal weg geblazen door New Year's Day en Sunday Bloody Sunday van U2.

Beide bands heb ik een aantal jaren gevolgd, maar van U2 was ik echt fan. De beste periode blijft voor mij de jaren 80.

Rond 1991 ben ik een heel eind af gehaakt. Achtung Baby van U2 vond ik niet zo geweldig; op One na. Ik vind nu nog steeds dat het aan One te danken is, dat ik dit album zo hoog waardeer.

Real Life van Simple Minds vond ik helemaal niks. Voor mij was dit 12x het zelfde nummer.

Beide bands heb ik live gezien. U2 was groots in 1990. Simple Minds in 2002 was geen echte band. Het was Jim Kerr die wat verzoeknummertjes speelde (gelukkig wel I Travel).

Verder zit er voor mij niet zoveel verschil tussen de albums Cry en Graffiti Soul. Echte nummers die blijven hangen maakt Simple Minds al lang niet meer. Bij U2 lukt dat tot op heden wel.
De laatste 3 albums zijn een stuk beter dan Zooropa en Pop.

Ik denk dat Simple Minds vooral met een imago-probleem kampt. U2 zoekt wat dat betreft altijd veel meer het randje op en live blijven ze immer spectaculair en verrassend.

Maar dat imago-probleem hebben ze ook wel een beetje over zichzelf afgeroepen door een aantal bar slechte albums op rij af te leveren.
Destijds, in de eerste helft van de jaren tachtig, gingen ze qua populariteit nog gelijk op en werden zowel Bono als Jim Kerr door critici en publiek bewonderd met een bijna religieus fanatisme. Voor Simple Minds ging het volgens mij mis ten tijde van Don't you, een niet door henzelf geschreven nummer dat hen een Amerikaanse no 1 opleverde. Zelf vind ik dat nog steeds een prima nummer, net als de LP Once upon a time die ze rond die tijd uitbrachten. Maar ik heb toch het idee dat ze zich door die twee platen wat al te veel gingen richten op de Amerikaanse markt (= $$$$). En dat werd hen door een deel van de critici - en later ook het publiek - niet in dank afgenomen.

Dat was een keerpunt. Want terwijl U2 in de gunst bleef, zakten de Simple Minds weg doordat hun daaropvolgende albums ronduit tegenvielen. Street fighting years vond ik wat fragmentarisch, maar nog wel te pruimen (met Belfast child nog steeds als een briljante uitschieter), maar na Real life heb ik jarenlang geen album van de Simple Minds meer gekocht - en ik denk velen met mij.

Gek eigenlijk, want U2 maakte in de jaren negentig ook een dip door, zowel muzikaal als qua populariteit. Ze werden echter wél geprezen om hun experimenteerdrift, ook al viel die met name op Pop nog wel eens verkeerd uit. All that you can't leave behind bracht hen terug aan de top, maar bij herbeluistering vind ik dat een weliswaar goede, maar toch vooral erg veilige plaat.

Pas toen er ten tijde van Cry geruchten de ronde deden als zou SM weer een ouderwets goede plaat hebben afgeleverd, ben ik weer geïnteresseerd geraakt. Cry vond ik aardig, maar niet echt geweldig, maar de opvolger Black & White is echt een prima plaat.

Ik heb Graffiti soul nog niet gehoord (ik stem dus ook niet mee in de battle), maar afgaand op de recensies, ook hier op MuMe, lijkt dat een uitstekende plaat te zijn. Als ze het momentum van Black & White weten vast te houden en uitbouwen, verwacht ik dat ze weer op de kaart komen te staan. En dat zou na ruim 15 jaar anonimiteit toch een heel knappe prestatie zijn.

Beide bands zijn me trouwens lief, al heb ik een lichte voorkeur voor U2, omdat ze door de jaren heen constanter geweest zijn en betere albums hebben afgeleverd.

In de beginjaren had ik trouwens de hoop dat een ander bandje, dat opkwam in dezelfde golf van nieuwe bands, de wereld zou gaan veroveren, namelijk Big Country. Ten tijde van hun eerste twee albums waren die drie bands voor mij zo'n beetje mijn 'heilige drieëenheid van de popmuziek', waarbij ik BC nog indrukwekkender vond dan U2 en SM. Helaas zakt het niveau na The Seer schrikbarend.

In de jaren '80 was ik ook fan van beiden, ze waren ook enorm populair. Met "The Joshua Tree" kreeg ik een lichte voorkeur voor U2, al vond ik "Street Fighting Years" ook nog goed. Maar de definitieve kloof werd geslagen wanneer U2 in 1991 het meesterwerk "Achtung Baby" uitbracht, waar dat "Real Life" van Simple Minds mij teleurstelde. Met "Good News from the Next World" dat ik niet veel beter vond ben ik definitief afgehaakt.

De U2-albums "Zooropa" en "Pop" vind ik ook wat minder dan de vorige U2-albums maar U2 durfde wel te experimenteren en er staan ook interessante nummers op. De populariteit van U2 daalde gedurende de jaren '90 maar veel minder dan die van Simple Minds.

Met "All That You Can't Leave Behind" en "How to Dismantle an Atomic Bomb" keerde U2 - begrijpelijk - terug naar de vertrouwde sound in hun beginperiode. Beide albums vind ik sterk, maar ik miste een beetje de experimenteerdrift. Simple Minds bereikten hun dieptepunt met de coveralbum "Neon Lights", opvolger "Cry" bevat wel enkele goede songs maar kon nog niet overtuigen. Met "Black & White" bracht "Simple Minds" eindelijk een sterk album uit.

Van U2 kreeg ik steeds meer de indruk dat ze op hun lauweren rusten en teerden op het verleden met het uitbrengen van compilaties, re-releases en de overbodige single "One" met Mary J. Blidge. Met "No Line on the Horizon" klinkt U2 weer geïnspireerd en bedreven. Maar ik ben even positief verrast met de nieuwste Simple Minds "Grafitti Soul" dat een herboren band laat horen. Hopelijk mogen wij van deze twee bands nog meer prachtige albums verwachten.

Update stand:

NLotH: 3

GS: 5

Wie biedt?

en meer valt er niet over te vertellen....helemaal mee eens !

daar hoef je het ook niet mee eens te zijn, maar de rest van de wereld denkt daar toch iets anders over vrees ik .....

Ik kies voor Grafitti Soul, maar vindt No Line On The Horizon vele malen beter. Simple Minds heeft de punten meer nodig als U2.

3-6 dus !!

Hier niet, Joetoe....

Aangezien ik bij de rest van de wereld hoor, meld ik me ook even. Ik moet de rekensom voor mijzelf nog maken: aantal goede albums (U2 vs SM), gewogen met mijn waardering voor die albums; en ik kan je dit zeggen: als ik jou was zou ik er geen gif op innemen voor een positieve uitslag (van mijn kant, want mede 'rest van de wereld') - niet alleen zou je er gewoon naast kunnen zitten; bovendien kan je van gif aardig ziek worden.

Als ik over hart strijk, tel ik voor U2 zes albums die mij hagen (en dan doe ik niet kinderachtig) + NLOTH; voor SM zijn er dat (als ik net zo ruim reken 7-8 - + GS. Ergo conclusio: vestig je hoop maar op de rest van de rest van de wereld (en die is kleiner dan jij denkt).

@Stuart: je mag maar eenmaal stemmen - en jouw boodschap is al langer bekend!

Kijk ...het zit zo qua meesterwerken. ..; 2-1...(voor U2); persoonlijk kan het anders zijn (daar heb je verder niks aan), maar "wereldwijd" ziet men het zo (voor wat het waard is).

@Mjuman; ik maak er geen spelletje van, maar als men het hier toch doet moet je de stemmen van Father McKenzie en Joyce ook even meetellen, want die komen hier niet maar hebben wel 'gestemd'Graffiti Soul.... . Als alle U2 stemmers hier komen, kan GS het helemaal wel vergeten...

Wow en ik maar denken dat alleen U2-fans fel kunnen reageren !

even off topic.....

vindt de ceedee van White Lies ook wel lekker klinken, mag ik dat hier zeggen ??

U2 meer meesterwerken??????????? Ze hebben maar één album waarvan elk nummer goed is, nl 'Achtung Baby', en daarvan is geen enkel nummer 10/10 waard. Ze hebben wel 2 10/10 nummers, nl 'The Unforgettable Fire' en 'New Year's Day', maar de albums zelf zijn eerder matig.

Pesten mag....

't was eigenlijk ook een geintje. U2 heb ik een lange periode 'out-of-my-system' gebannen, ten eerste liep elke epi-brepi met U2 weg (en ik voel me nooit zijn fijn tussen epi-bepri's), ten tweede was daar Paul Hewson die met veel verve de rol van Bono, the (helper of ) God speelde (tekenend dat ie daar nooit een Oscar voor kreeg) en derde kwam de muziek gewoon uit Deprimeristan; SM had van de eerste twee veel minder last; die hield het na OUAT gewoon op k**platen.

Vandaar dat ik met NLOTH in eerste instantie verrast was (maar na een aantal mnd draaien is dat ietskes afgenomen) en deze GS is vanaf de eerste draai al een pakkerd - was het vrouw zou ik zeggen "we zoenen lekker samen".

Maar goed, that's for now, wie weet hoe ik er volgend jaar over dnek - maar soms verassen albums je blijvend - zoals bijv. The Headline According to ....

Enne White Lies: puike pop; ik wacht op het vinyl.