Natuurlijk werd U2 ook wat over de top op een gegeven moment. Maar Zoo TV was een visueel geweldig verzinsel.
Ik doel eigenlijk op de periode 84/88, waar U2 live nog niet zo heel veel poespas meende te gebruiken.
Eigenlijk doelde ik meer op het muzikale aspect.
Ik vind U2 in die periode als band puurder klinken. Verder no hard feelings. Simple Minds heeft ook een fantastische periode doorgemaakt.

Hier ook no hard feelings hoor. Vind het gewoon leuk soms over zulke zaken te discussiëren.
Zoo TV was een draak van een visueel verzinsel.

Eens met bikkel2 dat U2 in de periode 1984-1988 puurder en meer organischer klonk dan Simple Minds. Maar die puurheid bij U2 is wel verdwenen sinds het album Songs of Innocence. Met Simple Minds ging het al begin jaren '90 bergafwaarts maar de laatste jaren is er een artistiek herstel.

Volgens mij is die puurheid bij u2 al verdwenen na Zooropa...

Juist het experiment wat U2 hanteerde vind ik interessant. Pop verafschuwde ik heel lang, maar ben er wel wat van teruggekomen.
Daarna hebben ze ook nooit meer de kwaliteit van voorheen bereikt. Vind dat ze op een gegeven moment wat uitgeblust klinken.
The Simple Minds kwamen in een nieuw tijdsbeeld (90's) in een lastige situatie. Verminderde populariteit en niet exact wetend welke richting het nu precies op moest.

U2 kreeg na het uitbrengen van Zooropa en Pop bakken van kritiek, met name van de fans van het eerste uur die vonden dat U2 te ver van zijn sound afdreef. Beide albums vind ik zeker niet slecht maar een tikkeltje wisselvallig. Begrijpelijk dat U2 nadien terugkeerde naar de jaren '80-sound met degelijke albums al werd het niveau van de beginperiode niet gehaald.

Simple Minds bleef in de jaren '90 hangen in zijn sound met alsmaar minder resultaat. Pas halverwege de jaren '00 krabbelden ze terug overeind.

Alleen al New Gold Dream is met afstand tig keer beter dan alles wat U2 ooit heeft gemaakt. Dus.

Ik weet het niet, voor mij zijn Sparkle In The Rain, New Gold Dream, The Joshua Tree en War gelijkwaardig.
De grootste draak vind ik toch wel Real Life, gevolgd door het vuurspugende broertje Zooropa.
Volgens mij hebben beide bands zich als alternatieve postpunkband ontwikkeld tot podium act voor het hele gezin.
Alleen heeft U2 nooit een Night Of The Proms nodig gehad om de carrière een impuls te geven, die bleven de zalen altijd wel vullen, Simple Minds wel.
Night Of The Proms vind ik net als Vrienden Van Amstel een gebeuren voor min of meer afgeschreven artiesten.
Misschien pijnlijk, maar wel waar.

Mijn wellicht wat overdreven gebrachte mening is natuurlijk gebaseerd op persoonlijke voorkeur, maar gezien de feiten die jij opnoemt moet ik je gelijk geven wat betreft de consistente carrière van U2. Ik hou gewoon meer van het geluid van Simple Minds, met name van NGD t/m SFY. Tot en met The Joshua Tree vind ik U2 echter ook zeer acceptabele platen maken. Ik ga er weer eens af en toe één opzetten denk ik.

U2 is natuurlijk een band geworden die zich met gemak kan meten met de allergrootste ooit, terwijl de simple minds na de jaren 80 in de vergetelheid zijn weggezakt en veroordeeld is tot het goud van oud circuit. Wat natuurlijk niets zegt over persoonlijke voorkeur maar blijkbaar is U2 toch van een geheel andere betekenis dan de SM.

Ik vind dat U2 de laatste (zeker 10) jaren ook al aardig leunt op het goud van oud truukje, want het nieuwe werk is ook niet echt de moeite. Live leuk, maar de oude nummers is waar men voor komt. Niet voor niets ligt de laatste worp zo snel in de sales bakken.

U2 heeft net als Rolling Stones altijd volle zalen kunnen trekken, speelt voornamelijk grote hits.
Ik zie deze bands nooit bij Night Of The Proms optreden, zou wel grappig zijn; eerst Racoon die Love You More zingt, vervolgens U2 met One.

Wel met Mary J. Blige natuurlijk, haar carrière kan ook wel een boost gebruiken.

Johnny Cash kan blijkbaar niet.

Alweer een oud draadje maar laat ik daar weer een sprankeltje leven in blazen. In hindsight vond ik de Simple Minds een betere band dan U2 ook al zijn het voor mij twee compleet verschillende bands met een verschillende benadering. Ik vond Simple Minds altijd artistieker, tenminste tot en met New Gold Dream. Daarna ging het (voor mij) snel bergafwaarts met de Minds met af en toe een aardig album maar niets wat nog indrukwekkend was.

Ook met de latere U2 heb ik wat minder dan met de vroege U2 maar het kwaliteitsniveau ligt vele malen hoger dan het latere Simple Minds werk. Ik kan af en toe nog enorm genieten van nieuwe U2 nummers. Ook het feit dat U2 nog steeds in de oude bezetting speelt en Bono toch wel serieuze issues heeft gehad met zijn stembanden en toch toch doorgegaan is verdient enorm veel respect. U2 IS voor mij echt een grote band, Simple Minds WAS een grote band maar dan artistiek. De verkoopcijfers van de Minds hebben volgens mij nooit kunnen wedijveren met die van U2. Verder is Bono wat een preker geworden en Jim Kerr een pleaser.

Bij U2 - Songs of Surrender:

Nee hoor, ze willen gewoon concurreren met de laatste baggerplaat van de Simple Minds. Dames en heren, wij presenteren: Bono & The Edge tegen Kerr & Burchill Your bets please!

Die vond ik eigenlijk opvallend goed, vergeleken met veel van hun werk van de laatste 25 jaar.
Maar dat was ook gewoon een 40 minuten album ipv deze 2 uur en 45 minuten.
Je moet wel echt fan zijn wil je dat allemaal gaan luisteren

En zo word je even in een 4 jaar oud topic gedumpt.