Mijn favoriete bezetting: Kerr, Burchill, MacNeil, Forbes en McGee.

Precies, dat bedoel ik.

Jim Kerr met of zonder bierbuik?? Liever zonder natuurlijk, maar zolang Simple Minds nummers als "Moscow Underground" blijven maken, mogen ze van mij nog wel 20 jaar doorgaan, ook al heeft Jim een bierbuik en is Charlie nog wat molliger dan vroeger Wat U2 betreft kan alleen het tweede nummer van hun nieuwe cd mij enthousiast maken.

Het zal wel met smaken te maken hebben. Na Achtung Baby heb ik U2 losgelaten. Op iedere CD van SM staan pareltjes waar ik erg blij van wordt. U2 heeft duidelijk gekozen voor de grote cijfers en dus de commercie, SM heeft m.i. meer hun gevoel gevolgd, artistiek gezien veel interessanter dus.

De eerste 2 platen deden voor zowel U2 als de Simple Minds commercieel gezien weinig.
Die van U2 toch iets meer vermoed ik, artistiek gezien moet ieder voor zich weten maar vooral op de 2de van de Simple Minds staat wel erg veel onzin.

De beste Simple Minds albums zijn constanter van kwaliteit als waarmee U2 echt doorbrak.

Waar U2 zichzelf opnieuw uitvond met "Achtung Baby" daar kwamen the Simple Minds met het fletse "Real Life".
Nog nooit zo'n verval gezien (vooral commercieel gezien) van een voormalige topgroep als the Simple Minds, dat hebben ze niet verdiend.
Het leuke van ze vind ik dat ze echt een cult-periode hadden voordat ze wereldberoemd werden met "Sons and Fascination / Sister Feelings Call" als absolute top.

De muziek van U2 uit de jaren 80 draai ik eigenlijk nooit meer (enige uitzondering: The Unforgettable Fire--hun mooiste nummer). De 1980s albums van Simple Minds blijf ik draaien (uiteraard vooral New Gold Dream en Sons and Fascination/Sister Feelings Call).

U2 piekte artistiek in 1991, Simple Minds al in 1982.

Sinds 1990 is Simple Minds het spoor bijster. Moscow Underground laat echter horen dat ze het nog steeds kunnen, als ze hun best doen.

U2 is pas veel recenter ontspoord. NLOTH is een onsamenhangend en gekunsteld wanproduct. Alleen het titelnummer laat de oude kwaliteit zien.

Huh?
Ik heb zowel U2 als de Simple Minds in 1980 live gezien. Simple Minds in het voorprogramma van Peter Gabriel en U2 op Pinkpop.
Simple Minds waren in 1980 nog 3x nix (en hadden al 3 albums uit) en werden fors uitgefloten, U2 was al voordat het debuutalbum uitkwam een hype en konden spelen op pinkpop wat toen heel wat meer status had dan tegenwoordig. En ik weet 100 % zeker dat de eerste albums van U2 heel wat beter verkochten dan de eerste albums van de Simple Minds. De aandacht voor Simple Minds kwam bij Sons and Fascination en het succes(zowel artistiek als commercieel) kwam bij New Gold Dream.
Leukste albums voor mij: U2- Boy, Simple Minds Sons and Fascination.
U2 is voor mij bij elk album minder geworden en Bono en the Edge gingen steeds gekker doen. Een beetje narcistische, megalomane persoonlijkheden die vooral zichzelf erg belangrijk vinden.
De ongerepte schoonheid van het debuut hebben ze wat mij betreft nooit meer bereikt.
Dat voor velen het album New Gold Dream het hoogtpunt uit het ouvre van de Simple Minds is snap ik. Mooi album, maar iets te bombastisch naar mijn smaak.
Sons and Fascination is vooral fraai door de kale producite van Steve Hillage en het geeft een geluid van een band in ontwikkeling, Sister Feelings Call ken ik pas van later en zijn toch vooral de restjes. Al staat daar dan weer het fantastische Theme for Great Cities op.
Maar laten we wel wezen. Muziekaal en commercieel gezien is U2 stukken beter dan de Simple Minds. Maar die zijn dan weer stukken sympathieker (met uitzondering van Jimmy Kerr denk ik) en hebben enkele nummers achtergelaten die boven de beste nummers van U2 uitsteken.
Hmm. best een interessante vraagstelling

1979-80 : Boy (U2) vs. Life in a Day/Real to Real Cacophony/Empires and Dance (Simple Minds)
veruit het best: U2

1981 : October (U2) vs. Sons and Fascination/Sister Feelings Call (Simple Minds)
best: Simple Minds

1982-83 : War/Under a Blood Red Sky (U2) vs. New Gold Dream (Simple Minds)
veruit het best: Simple Minds

1984-85 : The Unforgettable Fire (U2) vs. Sparkle in the Rain/Once Upon A Time (Simple Minds)
even goed

1987 : The Joshua Tree (U2) vs. Live in the City of Light (Simple Minds)
best: U2

1988-89 : Rattle and Hum (U2) vs. Street Fighting Years (Simple Minds)
best: Simple Minds

1991 : Achtung Baby (U2) vs. Real Life (Simple Minds)
veruit het best: U2

1993-95 : Zooropa (U2) vs. Good News from the Next World (Simple Minds)
best: U2

1997-98 : Pop (U2) vs. Neapolis (Simple Minds)
best: U2

2000-02 : All That You Can't Leave Behind (U2) vs. Our Secrets are the Same/Neon Lights /Cry (Simple Minds)
best: U2

2004-05 : How to Dismantle an Atomic Bomb (U2) vs. Black & White 050505 (Simple Minds)
best: U2

2009 : No Line on the Horizon (U2) vs. Graffiti Soul (Simple Minds)
minst slecht: U2

Conclusie: in de jaren 80 waren U2 en Simple Minds ongeveer even goed; in de jaren 90 en 00 was U2 beter. Valt eigenlijk niet over te twisten.

Zegt u!

'Empires & Dance' overklast 'Boy'.

'October' en 'S&F/SFC' zijn wat kwaliteit betreft gewaagd aan elkaar, maar SM zijn hier vernieuwender.

'New Gold Dream' blaast 'War' weg.

'TUF' doet dat met 'SitR' - OuaT mag niet eens meedoen.

'Joshua Tree' wint ook met gemak van 'In the City of Light' - maar geen eerlijke wedstrijd.

'Rattle & Hum' en 'Street Fighting Years' houden elkaar in evenwicht.

Daarna wint U2 alles.

De laatste twee album van beide bands zijn weer min of meer gelijkwaardig.

En dat zeg ik!

Voor mij verliezen SM twee keer de strijd zoals Korreltje Zout die voorstelt: in 1991 (U2 komt met een heel sterk album en SM ontgoochelen) + de periode 2000-2002.

Wat iemand beschrijft over sympathiek zijn, is overduidelijk: de narcisten van U2 verliezen hier alles en eigenlijk al vanaf hun beginperiode. Bekijk maar eens de dvd van Live Aid: de eenvoud van de Minds tegenover de blassé van U2. En bij U2 werd het steeds erger. Tot op het punt dat het niet meer om aan te zien is, getuige de Zooropa-tour.

Dit neemt niet weg dat U2 enkele parels voortgebracht heeft.

Bis! Ben het in hoofdlijnen met de dottore eens; Rattle & Hum is voor scum, net als SFY - alleen krijg ik wel eens hoofdpijn van het werk van U2 na Achtung Baby; van Zooropa en van die Atomic Bomb tenminste.

Mju is een beetje manipulatief met mijn eerdere post omgegaan of nam iig de vrijheid hem te verbeteren/aan te vullen (kan me er wel in vinden overigens) - zoek de verschillen.

Dat was onopzettelijk, eerlijk is eerlijk - die toevoeging heb ik op de verkeerde plek erin geplempt

Het verschil: de SM-draad liet ik na SFY voor wat ie was - om 'em bij Graffiti Soul weer actief te laten worden; de U2-draad liet ik na Zooropa voor wat ie was en kwam weer tot leven bij Pop en later bij NLBTLH. Om de roest van die oude liefde (die officieel niet roest) te verwijderen was wel 1,5 liter Pepsi nodig

Moeilijk die een op een vergelijking, ik vind dan weer dat TUF en Achtung, - een stuk- beter zijn dan het beste (van E& D t/m NGD) van Simple Minds en E&D was verder (ook geen debuut) en donkerder dan Boy, maar voor mijn persoonlijk was dit kennismakingsalbum dan weer bijzonder en er staat op Boy heerlijke muziek om live te spelen.

Ondanks alles heb ik vroeger meer moeite gedaan om de loopjes van Derek Forbes na te spelen - heerlijk stuwend - dan die van Adam Clayton. De beste ritmesectie die SM ooit had, de combi Mel Gaynor met Derek Forbes - daar konden Clayton en Mullen een punje aan zuigen

eeehk, krijgen wij hier in dit topic zo direct een eindeloos vergelijk vd favorieten / beste ritme sectie.
Eigenlijk speelde die bij The Talking Heads

Grappig dat ik dit nu terug lees met de hedendaagse kennis van het 5x5-boxsetje van de Simple Minds.

Wat innovatie betreft zijn in ieder geval Real To Real Cacophony en Empires And Dance van een buitencategorie waar U2 nooit bij in de buurt heeft gezeten, hoe goed ze ook toen waren.

Eerlijk gezegd heb ik wat muzikale prestaties betreft de Minds nu toch iets hoger zitten.
U2 heeft zeker ook briljantjes op hun naam staan, maar ze klinken traditioneler dan het uitstekende beginwerk van Kerr en co.

Die kregen toch echt ernstig les ten tijde van deze tour, nb: de extended version van een ritmesectie.

een van de links geeft het hele concert ttv RIL-tour,

Zooropa en Pop zijn twee opeenvolgende albums.
Bedoel je met NLBTLH niet No Line On The Horizon?

Yep - dat van die opeenvolging weet ik, er zat wel veel tijd tussen, en Zooropa vond ik een echt een klote-album. Die verkeerde titel is een aardige indicatie hoe (on)belangrijk het album voor mij is. Ik heb 'em op vinyl, maar sinds aanschaf max 20* gedraaid.

McGee vind ik een stuk beter dan Gaynor.
Spannender vooral.

Niet alleen zijn vertrek, maar ook dat van meesterbassist Forbes was een gevoelige aderlating.
Vooral dat laatste zijn ze volgens mij nooit echt te boven gekomen.

Het vertrek van Forbes markeert idd de cesuur in het oeuvre van de band. Al was op SitR het aandeel van Forbes in het klankbeeld al minder dan op de voorgaande platen. De karakteristieke "hooks" van Forbes worden node gemist.

Ja.

uit eerdere posts:
"TUF' doet dat met 'SitR' - OuaT"
"NLBTLH"
"een van de links geeft het hele concert ttv RIL-tour,"

Ik heb geen flauw idee wat hier allemaal wordt gezegd. Het is, althans voor deze U2- en Simple Minds-fan, volstrekt onleesbaar.

Kunnen we als het u belieft ophouden met al die luie, vervelende afkortingen? Zeg nou zelf, hoeveel tijd kost het om titels gewoon netjes voluit te schrijven, of desnoods ergens vandaan te kopieren? Hou MusicMeter leesbaar. Dank u wel.

Ik weet alleen zo gauw NLBTH niet te ontleden....(new line behind the horizon?)

Simple Minds vs U2?

the simple minds hebben een invloed gehad op de ontwikkeling van de elektronische muziek, niet zoveel als Kraftwerk of Brian Eno. Maar U2 wint, vanwege betere kwaliteitssongs.
Unforgettable fire is beter dan wat dan ook van the simple minds bijvoorbeeld.

Nietus, New Gold Dream is het beste werk uitgebracht door deze bands, van de Simple Minds wel te verstaan.

Yep , die is beter dan de SM albums uit 1980-1982

In de jaren 80 mocht U2 nog niet eens de veters strikken van the Simple Minds. In de jaren 90 waren beide bands kut.

Case closed.

Nee hoor, in de jaren '90 werd U2 eindelijk interessant met Achtung Baby, Zooropa en Pop. Daarna hadden ze mogen stoppen.