Dat klinkt op zich aannemelijk, de voortzetting van die lijn. Maar de wereld is het afgelopen jaar wel sterk veranderd. Dat heeft om te beginnen een enorme impact gehad op livemuziek - naast veel andere sectoren natuurlijk - en de eerste tekenen wijzen er al op dat ook de groei van de muziekindustrie van de afgelopen jaren tot stilstand gaat komen. Logisch ook; mensen hebben nu wel even iets anders aan hun hoofd. Maar het ontbreken van live-muziek doet mensen ook minder vaak naar opgenomen muziek luisteren, schat ik zo in.

Ik ben daarom wel heel benieuwd welke gevolgen de coronacrisis heeft voor de muziekindustrie en de afzonderlijke media. Ik zou me ook kunnen voorstellen dat de groei van streaming weliswaar afvlakt, maar toch stevig doorzet ten opzichte van een verdere daling van de fysieke geluidsdragers. Je moet er anno nu - en helemaal sinds de vrijwel volledige lockdown die de wereld nu in zijn greep heeft - immers wel heel veel moeite doen om nog een fysieke geluidsdrager te kunnen bemachtigen. Terwijl streaming natuurlijk onverkort eenvoudig blijft. Zou dus best kunnen dat het aandeel streaming over dit jaar nóg sneller groeit.

Aan de andere kant kan COVID19 ook resulteren in ander kijk- en luistergedrag, zo lees ik hier. Hoewel veel mensen thuis werken en per saldo vaak meer tijd hebben om naar muziek te luisteren, blijkt dat velen toch liever het nieuws volgen en daarom nieuwszenders aan hebben staan. Daarnaast gaat de groeiende vraag naar podcasts kennelijk nu al ten koste van de muziekconsumptie en beïnvloedt ook een medium als TikTok de manier waarop we muziek ontdekken en ernaar luisteren. Of kijken, liever gezegd: filmpjes van 15 (!) seconden zijn de nieuwe rage.

Onzekere tijden dus, ook in muzikaal opzicht...

De klassieke muziekliefhebber zal ook een duit in het zakje gedaan hebben.

Maar er blijven nieuwe klanten bijkomen. In de Fnac zag ik onlangs dat het K-pop bandje BTS evenveel ruimte in de rekken kreeg als metal van a tot z.

Dat laatste zal te maken hebben met de zgn "schapruimte". Grotere zaken met meerdere filialen zijn continue bezig met optimalisatie daarvan. Door de toegenomen digitalisering is het mogelijk om mbv de ean-code (die wordt gescand bij de kassa) allerlei verkoopoverzichten te genereren en op grond daarvan bepaalde artikelen te laten afvallen - Albert Heijn doet dat regelmatig. In de retail is het gebruikelijk om bepaalde kengetallen te hanteren: omzetsnelheid (hoe vaak verkoop je dat boek per jaar); omzet per medewerker en omzet per vierkante medewerkers. Die cijfers worden verzameld door een branche-organisatie en gebruikt als een soort "benchmark" om te zien hoe gezond je bedrijf is tov andere in de branche. Daaraan ligt vaak een soort van abonnement aan te grondslag, met div uitbreidingsmogelijkheden (advies en ondersteuning).

Klassiek: de shopmanager die ik sprak verkocht geen klassiek (ook geen wereldmuziek); het zou heel goed kunnen dat die kopers een trouwe klantenkring vormen. Boudisque Utrecht was een grote platenzaak met meerdere separate winkels naast elkaar (pop/rock, klassiek, wereld en dvd), maar die zaak sloot in 2009 en de doorstart van Klassiek hield het vol tot 2013. Daar werkten mensen met kennis van zaken. De laatste jaren is er in Utrecht (met meer dan 325.000 inwoners) alleen Plato voor klassieke muziek, maar daar is weinig expertise.

Opvallend was trouwens - dat jaren geleden al er een Download-toptien klassiek was.

Dat laatste ben ik met je eens, over de impact van e.e.a. wil ik nog eens uitgebreider nadenken. Afgelopen weekend een discussie gehad over de impact voor retail en aanvankelijk was mijn uitgangspunt dat de upswing die on-line bestellen (van kleding, verzorgingsproducten, muziek tot food) heeft genomen niet zo maar teruggedraaid zou kunnen worden na herleving van de world as we knew it.

Al pratend stelden we vast dat er ook een sociale dimensie aan vast zit en verder kom je al snel op bekende steekwoorden als beleving, engage, delen, voelen/zien/ruiken, service, waardering als klant. Die kan de vorm aannemen van dat je als klant thuis voelt in een bepaalde sfeer (kledingzaak), de uitstraling waardeert of dat je in de platenzaak merkt dat de verkoper benieuwd is naar wat jij van het nieuwe album van Gidge vindt (omdat dat net op staat in de winkel en je laat merken dat je het herkent).

Vanochtend vol spanning de trap afgelopen. Maar ze stonden gelukkig nog allemaal nog in de kast.
Ook in 2021.

What were you thinking? Dat ze allemaal uit de kast waren gekomen met de woorden vanaf nu zijn wij lp's?

Geen idee. Opgelost dacht ik. Ik vind de topic titel zo onheilspellend.
Hoe dan ook.. Hoewel mijn muziekconsumptie elk jaar weer minder wordt, koop ik toch elk jaar wel weer een bescheiden stapeltje van dat spul (en heel af en toe nog een ontbrekende lp, vaak ook uit nostalgie of deels door het mooie artwork).

Dit topic is overigens in 2006 gestart; we zijn nu 14 jaar verder. Ik durf wel de hypothese aan dat het geen 14 jaar meer zal duren voordat er geen winkels meer zijn die nog cd's voeren. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik denk dat de cd dan ook helemaal verdwenen zal zijn.

Zou best wel eens kunnen. Ik hoop vooral dat ik mijn spelertje in leven houd of kan blijven vervangen.

Nogal off topic waarschijnlijk, maar in hoeverre denk je dat de huidige vorm van muziek consumptie zijn weerslag heeft op de kunst van het albums maken? Is het niet zo dat Spotify nog veel meer stuurt dat nummers makkelijk moeten scoren (niet uitbetalen als men skipt binnen een bepaalde tijd), waardoor er geen ruimte blijft voor nummers waarbij het kwartje pas later valt? Die betere album tracks zeg maar die uiteindelijk minder minder snel blijken te vervelen. Luisteren de jongeren überhaupt nog albums (met een kop en een staart, een samenhang en liefst ook enige diepging) trouwens?

Aha! Ik heb daarnet The Social Dilemma gezien op Netflix... je zou zomaar gelijk kunnen hebben.
Gelukkig zijn er nog mensen als wij , in mijn jaarlijst was de 1e hit de nummer 23 met die van de MuMe optelling. Ik houd stug stand.

Ach zolang we sites als Bandcamp en Soundcloud hebben zijn er mogelijkheden genoeg om nieuwe albums en tracks te ontdekken

Om maar met een grap in huis te vallen: als gebruiker word je pas echt content als je van content (muziek, tekst, beeld) niet alleen de kop of tussenstuk maar ook de kont kent

Echter content consumptie is de afgelopen 25 - 30 jaar danig veranderd van een sit back, relax, unwind and enjoy naar een I want it here and I want it now cultuur. Voldoende reading matter om dat te kracht bij te zetten. Je ziet dat hier volop op de site bevestigd worden: een heel album luisteren, becijferen en dan on to the next. Muziek luisteren wordt gewoon consumeren. De free listening time (= no kick back fee voor de artiest) is bij Spotify echt maar een handvol seconden - bij de paid porno channels (in 't hotel) is die doorgaans langer

Op abonnementsbasis kan de cd wel een toekomst hebben. De omzetcijfers zoals ze zijn staan imho niet toe om een wijdvertakte retail-operatie in stand te houden. Zonder problemen kan ik een vergelijkbaar voorbeeld geven bijv met een automerk.

Consultancy-bedrijf Forrester wees een aantal jaren geleden al op de mogelijkheden om op abonnementsbasis fans deelgenoot te laten worden van een album als work in progress, bijv op cd. Kon je als fan een collectie opbouwen van albums gedurende hun totstandkoming.

Je bedoelt toch niet te zeggen dat de porno te commercieel is geworden?



Nou sterker nog.. Het is meer sit back en de aanbieder weet eerder dan de kijker wat die gaat willen zien.
Wat films betreft ben ik een lijstjes man; ik houd lijstjes bij van nieuwe releases die er aan komen van favoriete regisseurs of als ik ergens iets over heb gelezen. En gedurende het jaar na de releases wil ik die lijst films graag zien. Maar zo werkt het niet online. Er zijn tal van aanbieders met elk hun eigen zeer beperkte aantal titels, en de gemiddelde consument lijkt prima tevreden domweg verleid worden door een bepaalde tegel in de layout van Netflix (een beetje als die snackbar lichtbak), ipv gericht een bepaalde film te gaan zien.
Muziek ligt ook steeds meer inwisselbaar en inderdaad vluchtig te worden (mijn neefjes en nichtjes zetten het voorstel lijstje van Spotify gewoon aan).
Zelf zie ik überhaupt niks in het huren van muziek (want dat doe je feitelijk bij Spotify), maar ja, wie legt er nog een collectie aan tegenwoordig?
Hoe moet ik een abonnementsbasis zien voor een cd?

Dat work in progress voorbeeld is wel een interessant onderwerp. Het lijkt me wel horror voor een artiest (zeg ik als fotograaf die iedereen graag een taak geeft op de set of anders de studio uit jaagt )
Je bedoelt toch niet dat de koper ook gaat sturen hoop ik?

Dat laatste zal vast al eens gebeurd zijn. Alles wordt commercie. Wie betaalt, bepaalt.
Helaas kan dat dan ook op die manier doorslaan in de industrie. Wat kun je eraan doen?
Neem Marillion, die zijn ooit begonnen met crowd funding via eigen kanalen, mede om de invloed van de industrie te minderen, maar ook om een nieuw album mogelijk te naken. Maar dan wel nog hun album. Artistieke vrijheid. Heeft gewerkt. Maar is niet iedereen gegeven.

Ligt dat niet gewoon aan interesse? De mensen die de Spotify-playlists gebruiken als enige bron lijken mij gewoon de moderne radio-luisteraars. Net zoals met Netflix: de tegelliefhebbers (waar ik bijhoor) zijn de moderne tv-kanaal-zappers. Passief en blij met suggesties die best OK zijn.

De mensen die echt actief bezig zijn met muziek (of film) gebruiken de respectieve streamingservices veel doelgerichter, lijkt me. En er wordt nog genoeg muziek gemaakt die zich daarop richt.

Alsof muziek in de jaren vijftig en zestig niet op commercie is gericht. Hou toch op.

Muziek voor de lol, voor de artistieke expressie, voor de money. Of een combi. Het is van alle tijden. Enkel de muziekdrager verandert.

"This was a period when there simply wasn't time to contemplate every tiny inflection of dynamic, tempo and articulation, or make provisional sketches. Composers typically produced music as fast as it took to write it down - between them, Vivaldi and Albinoni claimed to have produced over 150 operas alone [...] Occasionally, composers were so overwhelmed by the public's insatiable demand for music that they 'borrowed' from others or recycled their own material." (BBC Music magazine, Jan. 2021)

https://https://www.rug.nl/news/2020/06/how-spotify-is-influencing-the-music-industry

Dit artikel sluit wel deels aan op je vraag. Ik kwam nog een ander artikel tegen meer over de vermeende tegenstelling tussen commerciele muziek en kunst/authenticiteit.
Interessante beschouwingen, voor de filosoferende muziekliefhebber.

Maar met verdwijnende cd's heeft het wat minder te maken.

Bedankt Leptop, ga ik lezen.

Over dat laatste: het is een andere discussie, die beter in een ander topic gevoerd kan worden, maar ten dele heeft het natuurlijk ook met die verdwijnende CD's te maken. Want de CD - en sowieso de fysieke geluidsdrager - wordt natuurlijk vooral verdrongen door streaming. Waarbij ik constateer dat het uitkeren van de revenuen aan de artiest bij dat relatief nieuwe medium vooral bepaald wordt door het aantal keren dat een nummer beluisterd wordt. Waarbij de eerste 30 seconden maatgevend zijn. Want 30+ seconden staat gelijk aan een stream. Geen wonder dus dat veel artiesten daar op inspelen. Je ziet nu al dat veel nummers, met name de nummers die de hitlijsten domineren, direct 'to the point' komen binnen die 30 seconden. Vaak hebben ze niet eens een intro.

Zo had elke dominante manier van muziek beluisteren - en dus de geluidsdrager zelf - invloed op de muziek zelf. Je zou kunnen zeggen dat de fifties en deels sixties werden gedomineerd door de 45-toerensingle. De nummers moesten dus meteen aanslaan en waren meestal ook kort van speelduur. De LP, als opvolger van de 78-toerenplaat (daar kon hooguit zo'n 3 tot 5 minuten muziek op), bracht nieuwe mogelijkheden: niet alleen was er ruimte voor een aantal minder direct aansprekende, soms wat diepgravender nummers - die we later als albumtracks zijn gaan betitelen - maar ook kon er geëxperimenteerd worden met die maximale speelduur van ongeveer 20 minuten per plaatkant. Met als gevolg soms een enkel nummer dat een hele plaatkant besloeg.

De CD maakte met zijn speelduur van 80 minuten die mogelijkheden nog groter, al kun je evengoed stellen dat dat leidde tot overkill. Omdat ze in de begintijd duur waren, kregen veel artiesten - al dan niet daartoe aangezet door platenlabels - het gevoel dat ze de luisteraar waar voor hun geld moesten verschaffen. En dus kregen we albums van 60, 70, soms zelfs bijna 80 minuten. En vaak werden de afzonderlijke nummers ook nodeloos opgerekt.
Maar die trend uit de jaren negentig en nul heeft zich inmiddels gekeerd, want we zijn er inmiddels wel achter dat al die extra nummers lang niet altijd leidden tot betere albums, integendeel zelfs. Eigenlijk ben ik wel blij dat dat uitgangspunt niet meer de standaard is. Al werkt het wel voor verzamelalbums (greatest hits, various artists-compilaties) en klassieke muziek.

Met streaming zwaait de pendule eigenlijk gewoon terug naar de beginstand: korte, krachtige nummers, onder het aloude motto 'If you can't say it in 3 minutes, better not say it at all'. Alleen lijkt dat motto nu teruggebracht tot 30 seconden i.p.v. 3 minuten...

Ik zie anders nog steeds genoeg albums (op Spotify) verschijnen met nummers die boven de tien minuten klokken. Eigenlijk zie ik helemaal geen verschil met het cd en LP tijdperk buiten dat er steeds meer artiesten steeds meer lijken uit te brengen. Het is mij dan ook niet duidelijk waar je de gemene delers op baseert.

Natuurlijk werd de speelduur van een cd regelmatig ten volle benut. Maar dat is lang niet in alle gevallen zo geweest. Daarentegen kun je ook niet maar zo zeggen dat de speelduur onnodig werd opgerekt. Er bestaan genoeg voorbeelden van ceedees met 80 minuten kwalitatief uitstekende muziek erop. Al is dat puur subjectief natuurlijk. Net als het tegenovergestelde beweren.

Natuurlijk zijn die er. Gelukkig wel. En ze zijn niet eens de uitzondering die de regel bevestigt, want er zijn er genoeg. Ook omdat het aanbod steeds breder wordt. Door de lagere drempel, zowel qua opnamefaciliteiten als qua distributiemogelijkheden wordt er meer muziek uitgebracht dan ooit tevoren. Mijn observatie geldt dan ook zeker niet over de hele linie, maar vooral het hitparadewerk. Daarvan kun je analyseren dat nummers in de loop van de achterliggende decennia gemiddeld steeds langer zijn geworden, terwijl ze de laatste jaren weer aanzienlijk in lengte zijn afgenomen. En dat heeft volgens mij alles te maken met het feit dat we de CD langzamerhand achter ons hebben gelaten en massaal onze toevlucht hebben genomen tot streamingdiensten. Daarover kun je legio verhalen terugvinden, zoals hier.


Daar kan ik me dan weer niet in vinden. Er zijn best grote verschillen aan te wijzen in het releasebeleid in het LP- en CD-tijdperk. De gemiddelde CD had in de jaren negentig een aanzienlijk langere speelduur dan de LP van vroeger. In het LP-tijdperk moesten artiesten vaak flink soebatten met de platenmaatschappij als ze een dubbel-LP wilden uitbrengen. Dat was echt een issue. Soms ging zo'n plan om budgettaire redenen dan ook niet door; je moest voor een dubbelaar meer productiekosten maken en dus meer geld vragen aan de consument, met het risico dat je vanwege de hoge aanschafprijs minder exemplaren verkocht. In het CD-tijdperk was dat veel eenvoudiger. Je kon gewoon een aantal nummers aan hetzelfde medium toevoegen zonder extra kosten (afgezien van de opnamekosten natuurlijk).

Ik zal niet zeggen dat CD's in de jaren negentig nooit optimaal gebruik maakten van hun verlengde speelduur. Er zijn zat voorbeelden te noemen; alleen al in jouw voorkeursgenre denk ik aan enkele albums van Dream Theater. Maar ik heb/had in die periode toch ook best wel vaak het idee dat artiesten zich genoodzaakt voelden om extra nummers aan een CD toe te voegen, vanuit de gedachte dat de koper van zo'n duur medium daar wel een beetje recht op had. Ik lees het op deze site ook regelmatig bij recensies: drie tot vier nummers korter en het was een wereldplaat geweest, iets in die trant.
Maar inderdaad: het is en blijft subjectief. Want ik denk dan ook vaak: als die 'extra' nummers er in de oorspronkelijke CD-versie niet op hadden gestaan, zouden ze later zijn toegevoegd in het tijdperk dat het mode werd om deluxe edities uit te brengen. En dan hadden de fans ongetwijfeld gereageerd in de trant van: goh, dat ze zo'n goed nummer niet op de oorspronkelijke uitgave hadden geplaatst...

En even terug 'on topic' over de verdwijnende CD: ik zie het ze nog wel een paar jaar uitzingen, maar twee dingen vallen me de laatste maanden echt op. Ze worden over de hele linie weer wat duurder in aanschaf (nieuwe dan, tweedehands exemplaren blijven vaak spotgoedkoop). En ze worden in duidelijk kleinere hoeveelheden geproduceerd, waardoor sommige recente titels soms na een paar maanden of een jaar al niet meer verkrijgbaar zijn.

En de back-catalogue is een stuk minder goed verkrijgbaar dan een jaar of vijf à tien geleden. Ook albums van bekende artiesten lijken eerder dan voorheen 'out-of-print' in fysieke vorm. Allemaal logische ontwikkelingen natuurlijk, in het licht van de dominantie van streaming, en zelfs in het licht van de opkomst van de LP, die langzamerhand de CD lijkt in te halen, in elk geval qua opbrengsten.

Kijkend naar mijn portemonnee zie ik nog een paar duiten, kom laat ik die eens in het zakje doen:

* op een enkele uitzondering na - zoals de productie van door fossiele brandstoffen aangedreven auto's - is er geen business zo conservatief als de major labels muziekindustrie. Hun model blijft gebaseerd op "push" - kijk eens wat jullie van mij (label) mogen kopen; i.t.t. "pull"- wat kunnen wij (label) voor jullie (jullie mogen input leveren) maken. Een ander woord daarvoor: customizen obv klant's eigen wensen/specificaties.

* het conservatieve karakter van die industrie kwam in het verleden aan het licht door bijv het invoeren van de copy protection; bij de mogelijkheden/consequenties van de creatie van het mp3-formaat ('94/'95) werd helemaal niet stil gestaan; evenmin bij het niet beschikbaar zijn van van allerlei essentiële metadata in digitaal formaat >>> toen de website van FRS live ging (1997/'98) was het zo goed als onmogelijk te beschikken over hoesafbeeldingen, track listings, tijden etc. Daar werd toen vrij paranoïde over gedaan.

* diezelfde FRS is overigens kortstondig bezig geweest bij het bieden van zgn "on-demand" cd's: klanten konden in de winkel een cd laten samen stellen naar hun wensen. Helaas stierf dit experiment een ontijdige dood.

* Heel weinig artiesten hebben inspraak in wat en hoe hun werk op album wordt uitgebracht - gelukkig tegenwoordig iets meer dan vroeger. Legio voorbeelden zijn te geven (EMI, Fontana) waar artiesten totaal niet zijn gekend bi het heruitbrengen van hun werk.

* Het grappige is evenwel dat als je cd's op abonnementsbasis uitbrengt je een perfect communicatiemiddel hebt om met je doelgroep contact én voeding te blijven houden. Streamers genereren wel veel data, maar het aggregeren en gebruiken ervan stuit op bezwaren die zijn vastgelegd in GDPR (AVG) en bij te breed toepassen ervan kan je tegen de lamp lopen.

* Streaming services hebben een bepaalde omzet, maar Spotify schrijft nog steeds geen zwarte cijfers en is ca 70-75% van de omzet kwijt aan royalties - en driemaal raden waar die voor 80% terecht komt, idd bij de drie majors (Sony, Universal, Warner Brothers).

* A propos voorraad: 18 jaar geleden zag ik al op de Buchmesse een POD-lijn (printing on demand) van IBM - daar rolden on-the-fly kant-en-klare paperbacks uit. In Nero kan je al jaren labels printen voor cd's en een cd branden is ook een fluitje van een cent. Wat weerhoudt platenmaatschappijen ervan om via de individuele platenzaak een infrastructuur te bieden waarmee een cd on-the-fly kan worden gebrand - geen nee verkopen, en bestellen niet nodig; inkomsten delen. Retailer doet mede voor de platenmaatschappij een stuk klantenbinding. Link is bovendien rechtstreeks - geen tussenpersoon die ook weer marge wil hebben.

* eerste generatie cd's waren veelal een regelrechte kopie van de lp - met onhanteerbaar (verkleind) artwork. Bij Klassiek had men goed in de gaten dat een cd veel meer ruimte bood: de vergelijking met klassieke concerten ("waar wilt u zitten") dringt zich op - popconcerten: "hoeveel mensen kan je in een zaal proppen".

* Later werd er ook meer op een cd gepleurd - tot verdriet van sommige cd-kopers, omdat lang niet alle cd-spelers cd > 70 min. konden lezen. Nooit heeft men vanuit de industrie ook maar overwogen een enquete te doen in hoeverre kopers blij waren met het gebodene (gewoon pure push).
Er zijn uitzonderingen: Cherry Red - oorspronkelijke albums werden aangevuld met 12"s, singles en/of Peel-sessie. Had je een cd met ongeveer alle opnames uit een bepaald tijdvak.

* Deluxe-edities: sommigen zijn er blij mee; voor anderen regelmatig een gruwel: niet alleen duur, ook nog eens dwaas van opzet - niet chronologisch, 4 extra versies, geen (of onjuiste) annotaties; bonusmateriaal niet apart. Jaja, het koetje moet nog steeds even uitgemolken worden, maar met de melk kan je echt geen kaas meer maken.

Uitgaand van de Boston Consulting Group matrix zit de cd in het vakje rechtsonder; 't is alleen nog maar de vraag wanneer ie naar het asiel mag, voor zijn verdiende rust

Interessant achtergrondstuk

De liedjesschrijver heeft het nakijken in streamingland - trouw.nl

https://images0.persgroep.net/rcs/KuYDfYnMV0-IGW6FeAZUZRddmWA/diocontent/181212391/_fitwidth/763?appId=93a17a8fd81db0de025c8abd1cca1279&quality=0.8

^^^^

Past prima in dit topic. CD's blijken dus te verdwijnen, maar zie: ze komen ook telkens weer terug. Zelfs de reeds lang verdwenen 3 inch single (kent iemand die nog? Tweede helft jaren tachtig) maakt een come-back . Maar aan het eind van het liedje zijn ze uiteindelijk toch allemaal verdwenen. De vraag is en blijft hoeveel jaar we dan verder zijn...

Hm, toch vraag ik mij dan weer het volgende af:
als Sanne het lied zelf had geschreven was de opbrengst € 20,000- geweest en dat zou betekenen dat enkel 2 goed scorende hits per jaar toch nog een modaal jaarsalaris oplevert.
Je hebt dan in een " normale tijd " ook nog optredens (tv/radio en live) etc en eventueel een heel album.
Tja het zijn niet de tijden van albums als Hotel Californa of Rumours maar het zijn ook andere tijden.

De vraag die je opwerpt, is legitiem en de situatie lijkt heel bijzonder. De grap is evenwel dat - maar dat ontstaat al door het artikel van Trouw - dat hier wordt gefocust op een klein gedeelte van het volledige traject. Pardon zeg je, wellicht. Welaan, laten we de opera erbij halen: AIDA - attention, interest, desire, action. Het klassieke model in de marketing-communicatie theorie.

Vroeger maakte je een product, maakte een hoop stampij (en dat kostte veel geld), wekte je aandacht op, kreeg interesse en een deel van publiek (soms niet helemaal het publiek dat je wilde - daar zijn aardige verhalen over te vertellen) kocht dan je spullen. Spotify maakt kopen niet meer nodig en fungeert tevens als ideaal distributiekanaal. Spotify houdt - net als een grootgrutter zijn voorraad/verkoop - wel bij hoe vaak tracks worden beluisterd (tracks mogen geen 'winkeldochter' worden); weiniggedraaide tracks worden rücksichtlos 'geflusht' na verloop van tijd. Laten we het zo zeggen: Spotify kan tv-aandacht goed gebruiken en de tv heeft content nodig. TV-programma's maken kost (in de regel) zo'n 125 - 200 euro per seconde; en een liedjesprogramma hoeft niet zo duur te zijn. MissMontreal krijgt veel (goedkope) aandacht en iedereen lijkt er garen bij te spinnen: band, tv, label, spotify.

Echter, even een zijstap: regelmatig verschijnen in mijn krant (NRC) paginagrote advertenties met wijnaanbiedingen van NRC "in samenwerking met wijnhuis" (voor lezers); ik krijg dan wel het gevoel van branchevervaging (wijn verkopen door een krant?) en concurrentievervalsing (enig idee wat paginagrote advertenties zouden kosten voor een gewone adverteerder?).

Ben bang dat een dergelijk procedé als in Trouw beschreven tot verschraling van de markt gaat leiden en tot monopolisatie om succes te consolideren en risico's te mijden.