Bruford

Tuurlijk. Ben nooit te beroerd voor een toelichting.

Ween's muziek heeft -veelal flauwe- humor als 1 van de in 't oog springende ingredienten.
Wat er vervolgens gebeurt, is dat veel mensen het gaan beoordelen op flauwe humor en meligheid, in plaats van op de muziek.
Mensen die de grap niet snappen, haken af...... een beetje dat idee.
En dat is jammer, want het zijn namelijk enorm goede, veelzijdige muzikanten.
Hetgeen bijvoorbeeld bleek, toen ze besloten een country plaat te maken, geheel in de Ween stijl (inclusief eerder genoemde meligheid) maar wel van een dusdanig hoog niveau dat het rustig mee kon met het betere werk van dat genre.
Toch hoor ik best veel het geluid van mensen die het maar een flauwe meelbieten-band vinden.
(waarschijnlijk gebaseerd op nummers als "waving my dick in the wind", the HIV song en "touch my tooter")
Geheel onterecht.

Dit overkwam Frank Zappa trouwens ook nog wel eens.
"Does humor belong in music?".......... ik vind van wel, maar vrees van niet.

Alice Cooper.


De meeste mensen kennen alleen zijn gelikte hitjes zoals Poison en How You Gonna See Me Now en hebben geen flauw benul dat de man vroeger briljante platen heeft gemaakt zoals Billion Dollar Babies, Killer en de 2 psychedelische krakers Pretties For You en Easy Action.

Haha, grappige spraakverwarring.
Ik kende Ween helemaal niet -shame on me -en hield er rekening mee dat je bedroefd was over mijn berichtje daarvoor. Vandaar mijn vraag om opheldering.

Hehehehe..... nou, zo'n huilebalk ben ik nou ook weer niet.

The Bravery.

Wordt altijd gezien als het wannabe Killers bandje maar vertoont behalve hitsingle An Honest Mistake weinig overeenkomsten met die band. Inmiddels is het derde album uitgekomen, genaamd "Stir the Blood" en merk ik dat het nauwelijks wordt opgepikt hier op MuMe.

Daarom hier maar even een link naar een van de meest indringende rocknummers die ik dit jaar gehoord heb: Hatefuck

YouTube - Broadcast Yourself.

Geen hond lijkt Lotus te kennen. Fraaie kruising tussen jazzrock en electronic.

Can - Wordt wel gewaardeerd door een klein groepje kenners, maar als je kijkt hoeveel hedendaagse bands door ze zijn beïnvloed. Plus het feit dat je sommige nummers van Can in een club zou kunnen draaien, zonder dat mensen doorhebben dat het 40 jaar oud is.

Townes van Zandt - Geweldig lyricist, maakt hele emotievolle muziek. Doet niet veel onder voor Bob Dylan, wat mij betreft.

The National - Tuurlijk, Boxer staat in de MuMe top 250. Maar deze band zou makkelijk de status van The Killers of Kings of Leon kunnen hebben. Mss komt dat met hun volgende album, al hoop ik niet dat ze, net als de voorgenoemde bands, hun muzikale koers daarvoor gaan wijzigen...

Funkadelic - Geniale band, die funk, rock en psychedelica tot een sublieme mix versmelt. Is in geen enkele aller-tijden-lijst te vinden verder...

Scars - Van alle bands die begin jaren '80 voortbouwden op de sound van Joy Division, is dit toch wel de beste denk ik. Hun onderwaardering komt wrs ook wel door het feit dat ze maar één album hebben gemaakt...

Zijn er vast wel meer, maar deze schieten me zo ff te binnen...

Als je mijn avatar ziet, kun je al raden welke band ik ga noemen.

Hawkwind dus, en ook hun genre Space rock in het algemeen.
Volgens mij werd het wat overschaduwd door de Psychedelische rock, en was Space rock minder bekend in deze streken. Ook werd Hawkwind waarschijnlijk niet of zelden op de radio gedraaid.

Altijd wordt Psychedelische rock opgehemeld, maar nooit wordt er met één woord over Hawkwind (en bijvoorbeeld ook het Duitse Eloy), laat staan Space rock gerept.

Oké, deze genres liggen wel dicht bij elkaar, maar toch hoor je duidelijk het verschil. Space rock klinkt chaotischer, minder radiovriendelijk en minder gestructureerd. Maar daarom is het niet minder goed, integendeel! Het moet misschien voor bepaalde personen gewoon wat wennen.

Hawkwind zou wel een mooie plaats verdienen in een tijdloze lijst...

Verder is er nog een Amerikaanse doom metal band, Pentagram, wat hier ook niemand lijkt te kennen.
Deze lijken qua stijl nogal op Black Sabbath, maar daarom zijn ze nog geen na-apers.
Er is ook een zogenaamde "Vintage Collection" verschenen, waar sommige nummers van hen gemixt werden en dus in een "vintage" jasje werden gestoken, je kunt het wat met Jethro Tull vergelijken. Ook coverden ze "Under My Thumb" van The Rolling Stones. Ik vond het resultaat zelfs beter dan het orgineel.

Nog andere metalbands: Flotsam and Jetsam, Queensrÿche en Savatage.
Die laatste twee zijn misschien niet zo onbekend, maar toch wordt er nauwelijks over gesproken.

Silver Machine van Hawkwind kwam/komt toch weldegelijk nog eens voorbij op de radio het probleem met de spacerock-bands die jij noemt is, mijns inziens, dat ze redelijk gedateerd klinken (alhoewel ik ze beiden goed kan waarderen) in een tijdperk van elektronische effecten. Maar een spacerock-liefhebber als jij zou zeker eens Korai Öröm moeten proberen...

Dank u voor de tip, ik ken ondertussen ook al Eloy en Ozric Tentacles (dankzij Last.fm)!
Maar ik luister verder ook nog naar andere sub genres van rock hoor.
Eigenlijk zijn er nog veel bands onderschat vind ik, eigenlijk teveel om hier allemaal op te noemen.


Ok dan.. Ze waren dan ook van voor mijn tijd dus eigenlijk kon ik dat niet weten, eigenlijk zonde.
Wel jammer dat mijn vader ze niet kent (de naam zegt hem toch niets).

Haha ik heb die tijd ook niet meegemaakt hoor met mn 22 jaar maar weet toevallig dat Silver Machine een hit is geweest...

Domine. italiaanse power metal van hoog niveau.
ik schrok toen ik de cijfers op last.fm zag en het feit dat er (naast mij) geen reactie en nauwelijks stemmen zijn geplaatst bij de albums op deze site.

Net zoals bij Pentagram dus.

Dat is een feit, het is ook het eerste nummer dat ik van hen hoorde. Verder vind ik van Space rock/progressive rock UFO ook onderschat.

Screaming Trees. The Posies. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Persoonlijk wil ik graag een lans breken voor Grateful Dead. Wat jammer is, is dat een band vooral wordt afgerekend op hun studio albums en juist daar heeft the Dead er weinig van. Bovendien lukte het ze nooit om hun live-act goed op plaat vast te leggen in de studio. Vandaar ook de live plaat Live/Dead als live versie van hun eerste albums, waarin vooral met psychedelica en blues werd geëxperimenteerd werd uitgebracht in 1969. Helaas betreft het slechts een dubbel LP, want een Grateful Dead concert duurde vaak zo'n 3 uur.

Begin jaren 70 volgende nochtans twee sterke studio albums, waar ze terug gingen naar hun roots en veelvuldig gebruik maakten van country en folk invloeden, naast hun gebruikelijke stijl. Mede dankzij de komst van Robert Hunter werden de albums ook tekstueel erg sterk, iets waar live op gebouwd kon worden.

Om maar weer eens te onderstrepen dat Grateful Dead een live act was, waren de volgende twee albums, Grateful Dead (2LP) en Europe '72 (3LP) live albums, waar naast een paar classics een keur aan nieuwe nummers opstonden. Maar zelfs deze albums doen eigenlijk geen recht aan hoe goed ze live waren, want er werd veelvuldig gebruikt gemaakt van overdubs. Met de dood van Pigpen en de komst van Donna-Jean en Keith Godchaux sloeg Grateful Dead een andere kant in en werd hun stijl wat funkier en kregen Jazz invloeden steeds meer de kans, dit is te horen op albums als Wake of the Flood en hun laatste echt goede album Blues for Allah.

Na het vertrek van de Godchauxtjes en het toenemende drugsgebruik van Jerry Garcia kwam de klad er een beetje in bij the Dead in de jaren 80 (maar was dat bij Bob Dylan en Neil Young ook niet zo?) Eind jaren 80 herpakten ze zich echter en met de onverwachte hit Touch of Grey was de terugkeer een feit, ook al kwakkelde Jerry Garcia af en toe met zijn gezondheid. Na het overlijden van Garcia in 1995 was het echter definitief afgelopen met de band.

Wat de band echter zo uniek maakt is dat ze het toestonden dat hun fans de concerten opnamen, eerst op willekeurige plekken in het publiek, maar toen dat te druk werd op een speciale taper's section. Er werd zelfs vaak toegestaan van het mengpaneel op te nemen, met als resultaat dat er zo'n 2,200 live opnames bechikbaar zijn, die allemaal te beluisteren en/of te downloaden zijn via archive.org, geheel gratis.

Wat wellicht nog veel belangrijker was, was het opzetten van de Dick's Picks reeks in 1993, waarbij 2-track master soundboard tapes zorgvuldig werden opgepoest en officieel uitgebracht. Later volgende ook de From the Vault en Road Trip series, die van multi-tracks afkomstig zijn. En juist van deze Dick's Picks ben ik zo'n grote fan, want dat is voor mij de èchte Grateful Dead. In het begin werd er wel eens wat geknipt in de concerten (vaak omdat de kwaliteit van opname niet feilloos was) maar overdubs werden nimmer toegepast. Zo krijg je dus de kan naar pure onverdunde Dead te luisteren. Van de 36 volumes (dik 100 CD's) zijn er velen zéér de moeite waard, zoals Volume 4, opgenomen in 1970, met een Dark Star, The Other One en Turn on Your Lovelight die elk een half uur duren. Of Volume 3, uit 1977 waar de Blues for Allah combo Help on the Way/Slipnot/Franklin's Tower als één lang nummer gespeeld word en ze laten horen dat Terrapin Station lang niet zo slecht was als het album doet vermoeden. Volume 28, uit 1972 laat dan weer zien dat het vele malen beter kan dan op Europe '72 en zo zijn er tal van voorbeelden.

In mijn ogen (oren) is Grateful Dead misschien wel de beste live band ooit. Ja ze laten wel eens een steekje vallen, de zang is niet altijd zuiver of teksten worden vergeten, maar de virtuositeit van Garcia, die de band meer dan eens op sleeptouw neemt in een adembenemende jam van dik een kwartier of langer is ongekend. Elk concert was weer een feest en het is verdomde jammer dat ik dat nooit eens live heb mogen meemaken. Mag niet ontbreken in de collectie van een muziekliefhebber.

Poco is velen malen beter dan the Eagles.

Heel goed, harm1985! Ik ben het helemaal eens met je lange bericht over Grateful Dead en met je korte over Poco. Niets meer aan toe te voegen. Without a net is ook een goede live-CD van de Grateful Dead.

In het hele groepje rondom Fairport Convention zitten ook veel onderschatte bands, zoals Magna Carta.

New Riders of the Purple Sage... in 1970/1971 gebeurden er een hoop mooie dingen in Wally Heider's studio met Crosby, Stills, Nash & Young, Grateful Dead, Jefferson Airplane, Santana, etc... David Crosby's eerste solo album is daar een mooi voorbeeld van. Planet Earth Rock & Roll Orchestra FTW!

Swell ...

Swell Maps

Steppenwolf.
Ik vind ze toch ondergewaardeerd in vergelijking met sommige andere bands van die tijd.
Iedereen kent wel de Born To Be Wild hit, maar deze band heeft nog veel meer te bieden, alleen hoor je er precies niets van, jammer.

Roy Buchanan

Nickelback

Muahaha, zag die Kroeger met zijn nieuwe kapsel op TV voorbij komen, wat een ontzettende nicht zeg, echt niemand met een beetje smaak neemt die band serieus (als hardrockband).

Niet moeilijk, met zo'n "puber sound". Er zijn er tegenwoordig wel meer jammer genoeg.
Ach ja, ik wil niet off topic gaan voor de rest.

Umphrey's McGee

Innovatieve jamrock uit de V.S. door de beste muzikanten die je kunt wensen.

Cass McCombs! Zijn debuutalbum 'A' en het EP'tje 'Not the Way' zijn beiden van grote klasse! Ik snap niet dat deze man (met inmiddels 4 studioalbums op zak) zo weinig bekendheid geniet. Half jaar terug in Utrecht een optreden van hem mogen bijwonen in Tivoli. Er was ongeveer 15 man aanwezig. Schandalig!