Ik kom uit een gezin dat erg graag naar volksmuziek luistert, we gaan elk weekend naar mijn vader en broer en dan schallen de Bacardi Lemon's en Engelbewaarders weer door de kamer. Vreselijke muziek maar om nou te zeggen dat ik mij daar dan aan erger gaat ook wel weer ver, ik vind het wel weer grappig dat anderen daar wel van genieten. Ik ben opgegroeid in een omgeving met mensen die een totaal andere smaak hadden dan ik. Als kind luisterde ik naar Elvis, The Beatles, Michael Jackson, Duran Duran , U2, Simple Minds etcetera. Mijn broer en ouders naar BZN, Zangeres Zonder Naam, Bennie Nijman en Andre van Duin. Dat heeft er denk ik wel voor gezorgd dat ik wel wat kan hebben en overal wel iets in kan horen. Ik vind het in ieder geval altijd leuk om mensen te zien genieten van muziek, ook als ik het zelfs nooit zou luisteren.

Hey wat een leuk topic!

A propos. Ik herken veel in wat kort hiervoor al enkele keren ter sprake kwam: als muzieknerd bewuster van de muziek die ergens opstaat dan veel mensen in mijn omgeving. De radio staat eigenlijk nooit uit mijn eigen beweging aan, dus veel blootstelling aan muziek waar ik een gruwelijke hekel aan heb / zou kunnen ontwikkelen is er niet.

Enfin, zojuist was ik in de supermarkt en daar kwam een nummer van Natasha Bedingfield voorbij. Zij (maar ook andere zangeressen met huilstemmen, hallo Avril Lavigne, al heb ik die al lang niet meer gehoord) is hier toch altijd wel goed voor het verkeerde kippenvel.

Ik denk dat mensen ook een hekel hebben aan muziek/liedjes die ze niet goed vinden, maar wel helemaal kunnen meezingen en/of meenueriën. Ongewilde oorwormen.

Alsof ik nu zou zeggen: 'Don't Talk Just Kiss', en dan zit dat nummer de hele avond in je hoofd. Voor sommigen wel leuk, voor anderen niet. En dat maakt dat je er een hekel aan krijgt, is mijn hypothese.

Och ik heb geen artiesten waar ik een hekel aan heb, ik vind niet alle muziek mooi maar om nu een hekel aan die muzikanten te hebben vind ik dan toch weer bijzonder.

Mooie voorbeelden hiervan zijn m.i. de Crazy Frog 'Axel F' (ding-ding), het Smurfenlied (lalalalalalalalalalalalalalalala) en I'm blue babadee babada babadee babada babadee babada...
en zo zijn er nog wel honderden andere pareltjes... wat is jullie meest hardnekkige vervelende oorwurm?

Artiesten die een stemmetje/accent opzetten, idd. Je opmerking over Dance monkey is spot on.

Het gaat ook niet meer weg.

De eerste waarbij geforceerd zingen me negatief opviel waren een aantal electroclash- en pop-nummers vanaf zo'n beetje 2003. Van die strak gestileerde (sowieso al niks voor mij, zo'n Lady Gaga-feel), deels (vroeg)-hipsterige muziek die me nog steeds teveel als een pose in de oren klinkt, inclusief het dreinerige stemmetje.

Weinig draaibeurten hier iig.

En tegenwoordig klinken veel zangeressen nogal slepend/druggy, vaak opgesierd (niet echt) met een overdosis reverb die het effect nog versterkt, eventueel ook nog gecombineerd met een geforceerde uitspraak. Is Billie Eilish voor dat gekreun en dergelijke verantwoordelijk?

Zoals ik eerder opmerkte, is Britney de eerste bij wie het constante gekreun en gehijg me erg opviel en stoorde. Maar dat is vermoedelijk al zo oud als de popmuziek. De Franse zuchtmeisjes vanaf de jaren 60 (Jane Birkin en Serge Gainsbourg die zich door 'Je t'aime, moi non plus' heen zuchtten en kreunden) en Madonna in 'Justify my love', muziek die ik overigens prima kan hebben.
Britney-rivale Christina Aguilera was ook al bezig in haar debuutsingle 'Genie in a bottle'. Maar bijna tien jaar eerder had je al Paula Abdul die zich door 'Straight up' heen kirde. 'Moi Lolita' van Alizee en ongeveer alle muziek van Roisin Murphy/Moloko, ook voorbeelden.
De vrouwelijke stem wordt in de popmuziek nu eenmaal vaak gebruikt om te verleiden, en hijgen, kreunen en kirren zijn daar een onderdeel van. Soms geslaagd (ik vind 'The time is now' van Moloko een spannend nummer) en soms irritant (dat heb ik bij Britney).
Daarnaast heb je idd ook zangeressen die een hoog, kinderlijk stemmetje opzetten (of hebben) en daarbij vaak hun woorden afknijpen, zoals Tones and I, maar er zijn er meer, zoals de alom geprezen Joanna Newsom (lijkt op Kate Bush). Ariana Grande. Duffy 'Mercy'. En ik vond Jessie Reyez:
https://www.youtube.com/watch?v=Mpy1aPvmZyY
Of Asteroids Galaxie Tour: https://www.youtube.com/watch?v=CdncFjqKcxg

Dat er allerlei trends van geaffecteerd zingen zijn en dat niet iedereen daar blij van wordt, wordt breed besproken op fora als reddit en stevehoffman: Reddit - Dive into anything
Ik ben laat in de 40, opgegroeid in de jaren 80 en 90 (ook met muziek uit de 60s en 70s) en heb het idee dat vroegah zangers liedjes meer met hun natuurlijke stem zongen, vaak ook in één (vrij rustig) tempo. En dat er nu vaak sneller en zenuwachtiger gezongen wordt (alles gaat ook sneller in de maatschappij van tegenwoordig) en met meer toonladderkrachtpatserij (Whitney en Mariah begonnen dat), autotune en geaffecteerd zingen (babystem, getergde gravelstem, woorden raar afknijpen)... daar heb ik een mening over.

Ook bij mannen komt hijgen en kreunen regelmatig voor. Een mooi voorbeeld is ons aller Dinand Woesthoff, die veel in dit mooie draadje te vinden is. Bono is m.i. ook flink aan het kreunen in de klassieker 'Where the streets have no name'.
Getergde kreunende mannenstemmen zoals Lewis Capaldi, Dinand, Gavin Rossdale (Bush) en Chad Kroeger (Nickelback), nee bedankt.

De opnames in de jaren '60 en '70 klonken inderdaad natuurlijker, de hoofdreden waarom ik de popmuziek van die periode prefereer. Nu is vele hitmuziek zodanig bewerkt (autotune) dat alle spontaniteit en emotie eruit is gefilterd.
Aan overdreven vocale krachtpatserij heb ik ook een hekel (de latere Whitney Houston en de latere Mariah Carey) evenals het geforceerd kreunen zoals inderdaad Dinand Woesthoff en Chad Kroeger.

Het gekreun in Justify My Love komt van Lenny Kravitz, niet van Madonna zelf.

Zelf vind ik de aanstellerige manier van zingen door The Slow Show ronduit vervelend.

Ja weet ik. Ik was ook verbaasd om een paar jaar geleden te lezen dat Lenny Kravitz de kreunzang verzorgde in Justify my love'. Madonna hijgfluisterzingt meer in dat brisante nummer.
Zo kwam ik er ook pas een paar jaar geleden achter dat Sting het intro en de backing vocals zong in 'Money for nothing', dat was ook nooit eerder in me opgekomen!

Hekel is een groot woord natuurlijk, maar ten eerste vind ik haar muziek simpel en voorspelbaar (wat niet slecht hoeft te zijn natuurlijk)
Ze is een marketing product en weet dat goed te benutten. Alles aan haar vind ik redelijk doorzichtig en gemaakt, ook haar uitspraken.
En haar fans vind ik nog het ergste. Die eten alles wat ze maakt, zelfs als ze een drol produceert
Of niet jerome988
Geintje ofcourse.
Maar dat is dus waarom ik niks met dr heb. Ze is puur groot door haar eigen merk en niet door dr muziek imo.
Punt.

Elk tijdvak heeft zijn draken en prinsessen. Ongeacht de manier van opnemen. Ook in de jaren 60 werden vreselijke nummers gemaakt. In de jaren 70 had je weer die irritante neiging van producers om alles maar dicht te smeren met strijkertjes. Al besef ik dat dat mijn persoonlijke.

Ach ja, hekel. Hekel. Zoiets ontstaat wanneer je er niet aan ontkomt. Bijvoorbeeld in de situatie dat je op een kantoor naar een vreselijke compromiszender moet luisteren waar ze uurlijks dezelfde oninteressante meuk draaien. Zo heb ik die zenuwlijder die nu naar het ESF mag, ook snel afgeserveerd. Al denk ik dat hij wel beter in dat rariteitenkabinet past dan het normale mor spul wat er door Cornald Maas naartoe wordt gestuurd.

Nou vooruit dan.

Omdat je zo’n lieve jongen bent.

Lief van je
Zie nu Billie als profielfoto, oeps.
Sorry queen.

Oh ja het Eurovisie Songfestival! Helemaal vergeten. De muzikale Nacht van de Wansmaak. Ik bewonder ze daar wel dat ze zo enorm over de top durven te gaan, al doen ze dat een paar sterrenstelsels verderop van mijn muzikale smaak.
Als ik daar naar kijk, eindig ik de avond met een barstende koppijn, zowel van het kijken als het luisteren.
Oost-Europese en Balkan inzendingen zijn wat dat betreft mijn favoriet, schaarsgeklede vrouwen die de natuur soms een handje geholpen hebben met op de achtergrond een Turks aandoende kermismuziek gemengd met jaren 90 eurohouse. What's not to like?!?
https://www.youtube.com/watch?v=Q1lkpIqf7a4
https://www.youtube.com/watch?v=FTQ22S5YC7Q

Ook de Israëlische kippenvrouw die een paar jaar geleden won was vrij indrukwekkend. Toch wel in de top 10 ergste nummers:
https://www.youtube.com/watch?v=CziHrYYSyPc

De Nacht van de Wansmaak was een jaarlijks terugkerend filmevent waar een paar filmexperts de resultaten van jaren door de krochten van de filmindustrie waden en graaien aan het publiek lieten zien.
https://www.youtube.com/watch?v=QQtp6-NUsLU&list=PLVgqt92cDyxEwY_MBrJawNT2T4y1_-vjm&index=2

Ik nodig jullie uit om de meest wanstaltige/bizarre nummers die je ooit hebt gehoord, hier te delen...

Maar toch kijken he

Dat klopt, in de jaren '60 had je (naast o.a. Beatles, Stones en Kinks) ook Sjakie Schram, Gert en Hermien, de Praatpalen, Heikrekels ... en in de jaren '70 naast veel goede pop en rock ook veel oubollige schlagers met cheesy orgels en - inderdaad - dichtsmerende strijkers. Maar dat was vooral een Nederlands fenomeen. Daar hoor je nu - gelukkig - niets meer van.

Tikketak gingen uren hoelang zou het duren
Tikketikketak en dan bim bam bom
Tikketak al die nachten bleef ik op je wachten
Tikketikketak en toen bim bam bom

Nou, Barry Manilow en Earth, Wind And Fire konden er ook wat van hoor.

Sjakie Schram... dank voor deze mooie vangst uit de diepzee van de popmuziek...




Vroeger haalden er wel eens politiek incorrecte liedjes de top 40, andere tijden...




Of deze parel...

Tweede album heeft wel een paar nummers die ik oversla (GOLDWING en Therefore I Am). Maar ze brak noujuist door omdat haar eerste zo duister en eigenzinnig was en toch een breed publiek aansprak, daar was bij wijze van spreken geen marketing voor nodig.

GOLDWING staat bij mij momenteel in de top drie meest geliefde van haar nummers en voor mij een toonbeeld van haar grenzeloze potentieel.

M'n favoriet op dat vlak: Moldavië 2021.

https://m.youtube.com/watch?v=5I_1GTehgkI&pp=ygUXbW9sZG92YSBldXJvdm

Een deuntje dat je hersenpan niet meer uit gaat, beroerd gezongen, en de vrouw weet het ook en lacht elke val van de toonladder weg met de breedst denkbare kaakkramp-grijns. Ze neemt zichzelf iig niet heel serieus.

Ze brak door ja. Hierna heeft ze dit trucje herhaalt, herhaalt en herhaalt imo. Echt eigenzinnig is ze nooit geweest vind ik hoor. Ja, ze fluistert wat in nummers en omarmt alles wat woke is. (Niet dat er iets mis is met woke) maar ze past wel perfect als marketing product hoor.

Zelfs met achtergrondkoortje, damn

Haters gonna hate. Broertjes Gallagher heb ik een broertje dood aan, goeie muziek of niet.

Ik zie dat ik 4 jaar geleden een bijdrage heb geleverd. Ondertussen willen PJ Harvey en Chromatics er nog steeds niet in, maar Beach House kan ik ondertussen goed smaken. Misschien dat het nog goed gaat komen.

Twee artiesten waarvan ik vermoed dat ze mij nooit echt gaan smaken zijn The Doors en Sufjan Stevens. De eerste vind ik maar een vervelende band met een matige zanger, irritant pianospel en een algehele sfeer die me niet pakt. De tweede heeft een stem die me simpelweg niet raakt. Met het type muziek van Stevens wordt het dan heel lastig om er iets mee te kunnen. Beide artiesten hebben overigens nummers die ik wel kan waarderen (The End, My Rajneesh o.a.)