Klopt wel, maar dan toch vooral in de VS, waar Kiss in de jaren zeventig onnoemelijk populair was. Hele horden hardrockers die toen jong waren, hebben dankzij Kiss een gitaar ter hand genomen. In Europa was hun invloed veel minder. Hier begonnen ze pas een beetje populair te worden toen ze in de VS al over hun top heen waren.

Nog niet genoemd: Giorgio Moroder. Destijds aangezien voor platte disco, maar als je terugkijkt, is hij samen met Kraftwerk verantwoordelijk voor zowat elke vernieuwing in de dansbare electronische muziek. I feel love van Donna Summer klonk in 1977 als muziek van een andere planeet.

En verder zijn Joy Division en The Pixies niet te onderschatten bands. Die hoor ik zowat overal in terug als het gaat om die eighties-revival die nu aan de gang is. Vergeet Nirvana (hoewel die de stijl natuurlijk wel onder de aandacht van een groot publiek hebben gebracht) - The Pixies maakten muziek die daarvóór ongekend was, maar heel veel bands die daarná kwamen hebben wat van hen overgenomen.

Giorgio Moroder moet inderdaad ook vermeld worden, de aartsvader van de elektronische dance. Joy Division had ook invloed op een groot gedeelte van de new wave (The Cure, Echo & the Bunnymen) en latere bands als Interpol en Editors.

Wie hier ten onrechte nog niet vernoemd is zijn Everly Brothers, die brachten al in de jaren '50 zowat een blauwdruk van de countryrock en hadden met hun befaamde samenzang ook veel invloed op Britse bands als the Beatles, the Hollies en the Searchers. Verder zijn Simon & Garfunkel ook schatplichtig aan hen evenals the Eagles. Momenteel ben ik een album van Flying Burrito Brothers aan het beluisteren en daar hoor ik ook duidelijk invloeden van Everly Brothers.

The Everly Brothers hebben de "samenzang" muziek zeker grote(re) bekendheid gegeven, maar invloedrijk wil ik ze toch niet noemen. Een twintigtal jaar eerder waren het namelijk Charlie en Ira Louvin die de grondleggers waren van de close harmony samenzang. Jammer genoeg overleed Ira al op 41-jarige leeftijd.


Dat deed die dan ook niet.


In de jaren '50 was er overigens weinig "protestfolk". Dat gebeurde vooral in de jaren '30 en '40. Net na De Grote Depressie.

Ik mis Paradise Lost.
Zonder deze band waarschijnlijk geen Gothic Metal.

The Clash is weinig genoemd, heeft meer invloed op de hedendaagse Amerikaanse punk dan een band als Sex Pistols.

Hopelijk volgt er ooit meer erkenning voor namen als Elvis Costello en Joe Jackson; juist vanwege hun veelzijdigheid.

In Nederland zonder Pierre Kartner geen muziek voor het TROS publiek.
Frans Bauer, Jan Smit, Corry Konings, Jannes zijn allen wel beinvloed door Vader Abraham.

Daar ben ik het wel mee eens. Vaak wordt de oorsprong van de pop volledig gezocht in de blues/ rock 'n' rollstroming en wordt de invloed van country/folk (en andere tradities en stromingen) nauwelijks erkend. Heeft die muziek de tand des tijds minder goed overleefd? Is er sprake van misplaatste politieke correctheid? Ik zou het niet weten.

Voor de volledigheid: de tekst op de sticker op de gitaar van Woody Guthrie luidde: 'This machine kills fascists.'

Dat heeft vooral te maken met de beweging van rock & roll, die er 'opeens was'. Dat heeft de popcultuur definitief. Stromingen als country, folk en blues bestonden al veel langer en zijn veel langzamer geëvolueerd, zonder ooit heel duidelijk op de voorgrond te treden. Daardoor wordt hun invloed minder vaak opgemerkt, maar die moet zeker niet miskend worden...

Aha, je was me voor...

PS. Geen linkjes meer, dankje, ik ken m'n geschiedenis.

Country, folk, blues en gospel bestonden al veel langer maar het is pas de rock'n roll (dat country en blues tot een nieuwe muziekstijl vermengde) die het aanzicht van de muziek drastisch veranderde en pas vanaf dan kan men spreken van een popcultuur. De genoemde stromingen werden hierbij ook wereldwijd populair, voordien waren ze enkel bekend bij een beperkt (vooral Amerikaans) publiek. Folk en protestsongs was er al eerder (Pete Seeger bv.) maar werd door Bob Dylan in een rock'n roll-kader gebracht.

Everly Brothers waren zeker niet de eersten die close-harmony-zang brachten (dat heb ik ook nooit beweerd) maar combineerden dit als eersten met rock'n roll en werden hierdoor beroemd (aanvankelijk waren het ook country-artiesten). Ik weet zeker dat bv. Simon & Garfunkel en Graham Nash de mosterd bij hen hebben gehaald.

Rock 'n roll-kader, waar heb jij het nou over? Tegen de tijd dat Bob elektries ging, had ie in principe de protestliedjes al achter zich, die voornamelijk op de tweede en derde plaat stonden. Op album nummer vier ging het onder invloed van de Franse symbolisten richting persoonlijkere en ook grilligere teksten, album vijf had voor het eerst een elektriese begeleiding en album zes was bijna volledig elektries, geënt op bluesrock en bietmuziek, met surrealistische teksten die veelal op de écrire automatique-wijze zijn ontstaan, weliswaar nog goed geknipt en geplakt om niet al te buitennissige dingen te moeten zingen.

Bob Dylan bracht aanvankelijk akoestische songs maar ging pas vanaf zijn vierde album ook elektrisch waarna zijn populariteit tot grote hoogten steeg, dat is inderdaad waar. Maar Bob Dylan is ongetwijfeld één van de meest invloedrijke artiesten van de 20e eeuw, al werd hij natuurlijk ook door een vorige generatie beïnvloed (Pete Seeger, Woody Guthrie).

Nu ga je niet in op mijn vraag: hoe bracht Dylan protestliedjes uit de folk binnen een rock 'n roll-kader en wat is dat rock 'n roll-kader volgens jou precies?

Bob Dylan combineerde als eerste folk en protestsongs met rock'n roll (elektrische gitaar, bas, drums en sneller, agressiever ritme).

Ik dacht dat ik net heb gezegd dat Dylan vanaf ongeveer zijn vierde album, Another Side of Bob Dylan, zich niet zozeer meer bezig hield met protestliedjes en op zijn eerste album met elektriese begeleiding, Bringing It All Back Home heet die, op de surrealistische tour ging. Noem mij maar eens een elektries protestlied van Dylan en ga nou niet zeggen Hurricane, want die komt uit de jaren '75 en toen was dat hele idee van elektriek met protestteksten niet zo nieuw meer hoor.

Maggie's Farm

Touché, maar toch, is die zo duidelijk, is die zo ontzettend op één te beprotesterend onderwerp gefixeerd? Maggie's Farm wordt zelfs geregeld gezien als Dylans "onafhankelijkheidsverklaring" t.o.v. de protestliederen.

Ik vind dit wel wat kort door de bocht. Hoe wil je dan bijvoorbeeld vocale of lichtvoetige jazz uit de 40ies noemen? Dat is wat mij betreft ook popmuziek, ook al bestond de term geloof ik nog niet.

Voor iemand gaat beweren dat Bob Dylan de folkrock uitvond (deed ie niet, zijn elektriese muziek ging meer richting blues- en bietmuziek), het waren The Animals die met hun elektrieken versie van House of the Rising Sun Bob in die richting zetten, en The Byrds hebben ook behoorlijk gepionierd.

En Bob heeft ook de hiphop niet uitgevonden.

Beprotesterend, is dat een woord?

Die (mogelijke) dubbele bodem in Maggie's Farm is alleen maar bewijs voor het talent van Dylan (op zijn beste momenten). Enfin, je kunt je net zo goed afvragen: is Blowing In The Wind een 'echte protestsong'? With God On Our Side? Hard Rain?

Verder ben ik het trouwens wel met je eens, maar je was zo heerlijk eigenwijs bezig tegen LucM dat ik het wel leuk vond om wat tegengas te bieden. Recalcitrant doen is een hobby.

The Animals zijn veel meer bluesrock, The Byrds - die eveneens invloedrijk zijn (denk aan R.E.M.) - zijn begonnen met Dylan-covers.

De term popmuziek ontstond pas in de jaren '50 en is verbonden met jeugd- en massacultuur en commercie, oftewel muziek die over de hele wereld populair is. In de jaren '40 was daar nog geen sprake van, het was toen nog oorlog, men kon zich moeilijk platen veroorloven (tussen haakjes, de LP bestond toen nog niet, enkel de 78-toeren-plaat en dan in zeer beperkte oplage). Pas wanneer de muziek en massa geproduceerd werd en door de stijgende welvaart in de jaren '50 vonden genres als folk, blues, jazz en ook klassiek de weg naar een ruim publiek.

Dan heb je het alleen over de schaal. Daar ben ik het wel mee eens.

Wat erg dat je in de jaren '40 niet zoveel platen kon kopen, arme jongen. Maar mag ik je even wijzen op bijvoorbeeld de Comedian Harmonists, een populaire groep vocalisten uit het Duitsland tijdens het interbellum? Die zijn nog naar Amerika geweest en zijn daar ook erg populair geweest. Je had ook nog altijd zoiets als radio waar muziek op kwam.

In de jaren '40 werden liedjes inderdaad vooral populair via de radio maar nog niet via platenverkoop.

Voor de laatste keer, Dylan was en is nooit een folksinger geweest...
De beste man zegt het zelf:

Bob Dylan - Bob Dylan (1962)
Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)
Bob Dylan - The Times They Are A-Changin' (1964)
Bob Dylan - Another Side of Bob Dylan (1964)

Overigens zei Dylan dat Blood on the tracks niet over hem ging

enne juist ja Stop saying "He's not a folksinger"

Ah, Bob Dylan was vast de eerste artiest die zich niet graag in een hokje gestopt zag worden. Zeer invloedrijk derhalve.

Populair. Weet je waar de pop in popmuziek voor staat? Je bewering is wederom niet houdbaar, Luc. Een beetje lezen kan wonderen doen. Het is verder niets persoonlijks hoor.

En Stalin, Dylan geen folkzangert? Die kerel wilde Woody Guthrie zijn. Die deed zeker ook geen folk hè? Had Dylan maar niet moeten debuteren met een plaat met bijna alleen traditionals en oude folknummers. Ook Dylan doet beweringen die niet houdbaar zijn.

Even verplicht voor op de leeslijst van Stalin: Bob Dylan - Chronicles: Volume One

Hij heeft anders gewoon gelijk hoor. Popmuziek |= populaire muziek, een populair liedje zal in de popcultuur moeten passen om tot de popmuziek gerekend te worden. Anders kun je een populair zestiende-eeuws volkswijsje ook wel als popmuziek gaan typeren. En de genoemde popcultuur ontstond pas in de jaren '50.

Tsja, de taak van Dylan op deze planeet is ook niet zozeer het plaatsen van houdbare opmerkingen, als wel het schrijven van goede liedjes.

Waar popmuziek precies begint is bijna een zinloze vraag (zie de post van Brunniepoo hierboven). Je kunt wel zeggen dat vanaf de jaren vijftig de moderne popcultuur ontstond, omdat (met name) de jeugd toen meer geld, vrijheid en vrije tijd kreeg. Wat dat betreft heef LucM inderdaad gewoon gelijk.

Volksmuziek zou je in zekere zin ook een voorloper van popmuziek kunnen noemen. Popcultuur werd vanaf midden jaren 50 grootschaliger, maar er wordt hier gedaan alsof er daarvoor helemaal geen popcultuur was. Dat is onzin.

Uiteraard weet ik dat Dylan (vele) beweringen heeft gedaan die niet houdbaar zijn, vandaar ook onder het handgeschreven briefje van Dylan deze smiley:

Met andere woorden, het is zo verleidelijk je bek open te trekken en Dylan tegen te spreken omtrent dat gegeven, maar wou die beerput eigenlijk liever gesloten houden.
Helaas willen vele mensen toch graag even ruiken en trekken ze de hele bende weer keihard open, waaronder jij

Wat betreft Chronicles, daarvan heb ik al sinds oktober 2004 de Engelse versie in de kast staan, dus ik ben dus zeker wel op de hoogte