ja ik wil ook een tracklist


er zal van uit mijn pen niet veel inkt komen over de cd behalve dat ik er enkele hele mooie nummers op vond staan.


Dit omdat ik momenteel gewoon te druk ben met andere zaken. Luisteren doe ik wel, schrijven schiet er helaas bij in.
Mijn welgemeende excuses, hopelijk kom ik zaterdag toe aan het inhalen al vrees ik van niet...

Het gaat hier de laatste tijd wel heel erg mis he? Moeten we de weekplanning gewoon voortzetten of een weekje overslaan?

Weekje overslaan voor iedereen om weer bij te komen?

Ik vraag me ernstig af of dat ook maar iets gaat helpen... ik denk dat mensen dan (onbewust) denken... oh.. ik heb nog een week, dan kan ik wel rustig aan doen... mensen moeten gewoon harder optreden tegen dit soort gedrag.

Ik heb ondertussen met Bubbachups gegevens uitgewisseld.
Dus wat onze transmissie betreft ... die komt deze week in orde.

Alleen nog een recensie bij The Scientist schrijven ...
maar ik zie dat hij zelf ook geen haast heeft bij de mijne.

Moet er geen lijstje met de nieuwe ronde verschijnen?

Dus we gaan gewoon door, mooi.

Ronde 6 (30 maart t/m 12 april)
sxesven - kaztor
itchy - lambf
levenvergeten - veerle
bubbachups - Jazper
Sietse - dazzler
Lukas - The Scientist

Alsjeblieft!

Ik kreeg vandaag een CD in de bus,
maar ik kan in de verste verte niet raden
of ie nog van bubbachups of al van Sietse is ...

Zal ik hem eens draaien?

Ah ja.. dat moet ook nog... morgen staat je stukje er dazzler

Hoeft niet hoor ... geen nieuws is meestal goed nieuws (voor de verandering).

niet die van mij, want die ga ik zo eindelijk in de bus werpen...


ME BAD!!!!

Goed.... ik bedenk me nu dat ik weer vergeten was dit te doen... dus nu maar...

Eerlijkgezegd sla je wel een beetje de spijker op zijn kop dazzler, het is niet echt een mixtape die iets voor mij is. Want waar ik vaak een hekel aan heb is het cliche jaren-80 geluid... En laat ik dat nou regelmatig horen op deze mixtape, sommige kunnen er nog wel mee door, zoals een Joy Division en Cocteau Twins, zeker als je dan ook nog een nummer als New Dawn Fades erop zet.. maar wanneer ik rond de nummer 11 t/m 14 zit moet ik echt heel veel moeite doen om hem niet af te zetten... En dan komt ook nog 15 erachteraan, wat ik echt een ramp vind... Wat een dramatische tekst, en dan ook die doorsnee begeleiding..

Gelukkig zit er ook 1 groot hoogtepunt op de tape.... KRAFTWERK ... gelukkig zit deze redelijk op het eind, zodat ik met een redelijk goed gevoel aan het eind van de mixtape kom (de 2 nummers erna krijg ik niet eens echt meer mee), hier doe ik het voor.. misschien niet hun beste album... maar dat zegt niet zo heel veel..

Op die uitschieter na vind ik echter het 1e deel sterker dan het 2e, hoewel het daar ook wel eens overmatig kitscherig (5) of poppy (7) wordt, zit daar in ieder geval nog een beetje leuk afwisseling in waardoor mijn aandacht er redelijk bij wordt gehouden en ik er toch nog wel een beetje plezier in heb

.... en nu ben ik wel eens benieuwd naar de uitwerking van mijn mixtape op jou

Het ziet ernaar uit dat ik dit avontuur verkeerd heb ingeschat.

Van de meeste users krijg ik tapes
die echt wel mijlen ver buiten het mainstream pad liggen.
Luisteren jullie daar echt dagelijks naar, vraag ik me af?

Ik heb er bewust voor gekozen om dat niet te doen (had gekund)
en om een staalkaart te brengen van de muziek die ik top vind.

Misschien was dat laatste helemaal niet de bedoeling.
Maar ik krijg de indruk dat we weinig boodschap aan mekaars tapes hebben.

Goed, de tape van The Scientist.

Een wit, lachend doodshoofdje wenst me veel plezier.
Voor de rest is alles zwart als de nacht: hoesje en boekje.
Dat contrasteert wel mooi met het wit van de muziek.

Track 1 is een intro van 9.34 minuten.
Het is alsof ik me reddeloos verloren waan op de bodem
van een gletsjerspleet waar het vriest dat het kraakt.

Een stem werpt meteen de vraag op waar ik tijdens die avontuur
ook al mee rondliep: vanwaar die fascinatie bij de jongere MuMe users
met de dood ... eerst dacht ik "depth" of "diepte" te verstaan.

Track 2 speelt zich niet af op de maan, maar op een besneeuwde bergtop.
Het ziet ernaar uit dat ik toch nog uit die gletsjerspleet ben geklauterd.
Dit is geen muziek, maar een registratie van radiocommunicatie.
Gebeurt uitvoerig op twee albums die op mijn tape staan.

Track 3 situeert zich plots aan de bedrand van een studentenkamer.
het is daar waar ik de muziek van deze Amerikaan leerde kennen en waarderen.
Akoestische gitaar en poëtische tekst, maar altijd scherp.
Vanuit het bergmassief naar één van Europa's historische steden.
Er waait wel een ijzige bries doorheen het nummer ... ziedaar de connectie.

Track 4 zou op MuMe eigenlijk verboden kunnen zijn.
Want ik hoor hier toch 20ste eeuwse "klassieke" muziek.
We situeren ons ergens tussen het impressionisme en het modernisme.
Veel beter beluisterbaar (avontuurlijker) dan bijvoorbeeld track 1.
Er zit een beetje duiding in het boekje van The Scientist.

Track 5 borduurt verder op track 4, maar is van een nog grotere schoonheid.
Hier mogen strijkers weer (haast romantische) melodieën neerleggen.
Het sneeuwt emotie op dit werk van de Noorse componist.
Ook hij mag niet op MuMe, al is hij bijvoorbeeld een duidelijk
hoorbare inspirator van bijvoorbeeld Dead Can Dance.

Track 6 is een belevenis.
12.37 minuten ben ik getuige van een muzikale impressie van de dooi.
Net als ik bijna ben ingedut, wordt het werkstuk toch vocaal opengetrokken.
Ik vraag me wel af bij welke gelegenheid iemand hier doorgaans naar luistert?

Track 7 is een stoorzender.
Gitaarnoise en het kunstmatig slippen van de CD, zo lijkt het wel.
Die elektrische gitaar vloekt hier toch wel met het sneeuwlandschap.
Maar op die manier zal ook lambf zijn gading vinden op deze tape.

Track 8 neemt me mee de nacht in.
Maar die nacht is nergens donker, maar blinkend zilver.
Heel minimalistische track met een warme, droge saxofoon.
Ritmisch als een slak en met een orgel als een jazzy metalofoon.

Track 9 is als een oorlogsvliegtuigje met een zieke motor.
Er wordt ook flink in gegrold (lees: kotsvocalen), maar ik ben blij
dat ik de tekst niet versta. Deze monsters van de nacht kunnen
me eigenlijk weinig deren, na die prachtige muziek van daarstraks.

Track 10 is nog zo'n onding.
Een nummer dat een loopje neemt met alle conventies van de traditionele rocksong.
Ik laat dergelijke kelk meestal aan mij voorbij gaan (want ik begrijp er niets van).

Maar toch durf ik hier de vraag opwerpen waar de grens ligt
tussen compositie en kliederwerk ... tussen doordacht en lukraak.
Het nummer ontpopt zich dan als een raptrack, met zo'n boze rapper
die ongetwijfeld heel belangrijke dingen te vertellen heeft.

Het noise-aspect (1, 7, 9 en 10) ligt me niet zo.
De andere nummers zijn stuk voor stuk een openbaring,
al zitten er een drietal tussen die buiten de MuMe lijntjes kleuren.

De meest verrassende CD van de 4 die ik al beluisterde.
Nu op naar bubbachups ... (ook al vind ik het steeds minder leuk worden).

Wat jammer dat je het niet meer zo leuk vindt, dazzler.

Ik denk dat de rest van de mensen hier net als jij een staalkaart presenteert van zijn favoriete muziek. Tenminste, dat heb ik wel gedaan. Alleen hebben de meeste mensen hier inderdaad niet een erg mainstream muzieksmaak, zacht uitgedrukt dan. Dat kan zo'n muzikale uitwisseling juist heel interessant maken maar ik kan me voorstellen dat het minder leuk is als je alleen maar nummers hoort die je niets zeggen of doen.

Verder heb ik geen fascinatie voor de dood hoor .

ik wacht nog op die van jou...

En ik op de jouwe ... maar die is onderweg, begreep ik.
De mijne moet nog altijd op de post ... luie donder die ik ben.

hmm duurt lang dan die van mij
want die heb ik vorige week al op de bus gedaan.
Donderdag denk ik

Was eergisteren in de post ... heel mooi artwork waarvoor dank.

top.
Hopelijk die van jou na de pasen ook in de bus (kom vandaag niet meer thuis)

Het loopt inderdaad neit helemaal lekker.. toch lijkt het me het best in plaats van het hele systeem scheef te gaan laten lopen toch gewoon door te gaan.. anders wordt het alleen maar dramatischer..

Ronde 7 (13 t/m 26 april)
sxesven - Jazper
itchy - Lukas
levenvergeten - Sietse
bubbachups - veerle
kaztor - dazzler
lambf - The Scientist

Inderdaad, ik kijk in ronde 7 reikhalzend uit naar de derde bespreking van mijn CD

Als ik kaztor's adres heb, stuur ik meteen mijn achterstallige post door.
Dat worden dan drie vliegen in één klap ... shame on me.

Ik loop zelf achter met sxesven.

"Zonsopgang" van Levenvergeten.

1. Hiphopnummer wat me helaas niet zo veel doet. Wat ik altijd zo jammer vind is als in een op zich ok nummer zo'n slap refreintje opduikt, wat het de nek omdraait... rap dan gewoon door, denk ik dan.

2. Aangenaam loom nummer, waarin de dames van Cocorosie opduiken. Of zijn ze het ook gewoon? Ik ken lang niet alles van hun. Het nummer sluit door de beat wel mooi aan bij het vorige nummer, maar ik vind dit een stuk sterker.

3. We blijven in dezelfde lome sfeer. Opnieuw een hiphopnummer, maar wel met een meer "rock" instrumentatie. Er gebeuren veel dingen in dit nummer, en door al die laagjes blijft het bij herhaalde beluistering ook boeien!

4. Dit is bekend! Ik heb de cd waar het vanaf komt in huis, maar ik draai het niet echt vaak meer. Maar nu ik dit nummer hoor, bedenk ik me dat ik hem maar weer eens op ga zetten.

5. Licht psychedelisch nummertje, en het eerste woord is "sunshine".... ziehier een verband met de cd-titel! Verder gebeurt er bijster weinig.

6. Wel een mooie flow op deze cd. Elk nummer haakt in op de vorige, én voegt iets nieuws toe. We blijven in de sfeer van nummer 5 maar dit nummer pakt me veel meer. Ondanks dat ook dit blijft voortborduren op één gegeven.

7. Ook hier een psychedelisch, wazig tintje. Ik begin de link met de cd-titel te ontdekken. Een nacht doorhalen, en in "kennelijke staat" de zon zien opkomen. Daar zou dit een passende soundtrack bij zijn. Dit nummer doet me heel erg denken aan een bepaald nummer van Chemical Brothers zonder de beat.

8. Hier wordt het abstracter. Er beginnen nu echt mensen om te vallen! Instrumentaal nummer dat naar het einde toe (gelukkig) iets heftiger ombouwt. Het begint vlak, en het eindigt mooi.

9. Het tempo gaat omhoog! En dat komt de variatie van de cd ten goede. Ik ken dit ergens van. Of misschien is het thema-melodietje ergens vandaan gesampled, dat kan ook. In elk geval erg feestelijk, het beste nummer tot nu toe.

10. Gokje: Michael Franti. In elk geval: ik kan niet zo goed tegen dit soort positieve niks-aan-de-hand-vibes. Sterker nog: ik krijg hier ontzettende jeuk van.

11. Dit huppelt in dezelfde lijn door, helaas. Ik weet het niet hoor. Echt slecht vind ik het niet. Maar tegelijk vind ik het gewoon... niets. Het doet niks, het daagt niet uit, het irriteert niet... gaaaap.

12. Ok, gelukkig, een stijlbreuk(je) met de vorige twee nummers. Fraaie soulvolle blazers, dit zou zo een intrumentaal nummer van Amy Winehouse kunnen zijn. En daar is niks mis mee.

13. Triphopachtig nummer dat loom doorgaat, helaas wat saai.

14. Kort intermezzootje, overgang naar het laatste nummer.

15. Een weer (naar mijn smaak) veel te vlak en laidback nummer. Zie nummer 10.

De tape van Timo is vooral laidback en loom. Een beetje té voor mij, ik hou meer van hectische en energieke muziek. Wel zijn er twee nummers waar ik erg benieuwd naar ben, te weten nummer 9 en nummer 12. De rest zou ik niet snel meer opzetten.

CDs richting bubbachups, sietse en kaztor zijn vandaag gepost.

De mijne volgen morgen of vrijdag. Heb het bizar druk.

Eigenlijk moet ik eerst nog Lukas's naamloze mix bespreken, maar ik laat het mixje van Itchy toch maar voorgaan

Mathematische, wiskundige opschrijvsels op een schoolbord, een docent die aan het nadenken is en een tekst dat mathrock niet in 4/4 mag gespeeld worden. Mathrock, wat ken ik er van. Niet zo heel veel, dat in tegenstelling tot Mathmetal, wat mijn dagelijkse maal is. Eigenlijk verwachte ik een beetje een minder schreeuwerige versie van dat soort liedjes, maar dat blijkt toch niet helemaal zo te zijn.

Het eerste puntje van kritiek, maar daar mag ik de mix cd niet op afrekenen, is dat het net klinkt alsof alles is gelijkgetrokken qua volume, waarbij de dynamiek een beetje het ondergeschoven kindje lijkt te zijn.

1 2 3 4 5 sick 1 2 3 4 5 sick 1 2 3 4 5 sick 1 2 3 4 5 sick. Leuk, erg leuk om dit liedje als eerste te kiezen Itchy, vooral omdat het concept Math Rock hier duidelijk in terugkomt. Niet dat dit het enige nummer is waar je het duidelijk terughoort, maar het is misschien wel HET lied om Math Rock te introduceren. Het is niet echt een nummer dat je vaak wilt draaien, dat tellen begint na een tijdje irritant te worden. Dat er af en toe "aaaaaaaaaaaaah" wordt gezongen, tsja, ze zijn zeker fans van boybands. [1]

Ook het 2e nummer laad het concept mathrock duidelijk in zijn teksten terugkomen. Het nummer is rauwer, de riffs zijn vuiler, de zang is doorleefder. Toch, had die zanger zijn kop gehouden dan was dit een heel leuk liedje geweest. Een beetje meer pit mag wel gemogen, maar die riffs zijn erg lekker. [2]

Dit nummer komt me wel bekend voor, maar ik zou er ook niet raar van opkijken als de naam me helemaal niks gaat zeggen. Alsof een post-rock bandje mathrock gaat spelen, en daar jammerlijk genoeg niet toe in staat is. De post-rock is wel aardig (ook wel saai af en toe), de mathrock klinkt als een slap aftreksel als [noem een willekeurig math bandje]. De af en toe wall of sound is wel lekker, maar weet maar nauwelijks door de mix te komen. Helaas, maar deze wil ik nog wel eens in originele staat horen Itchy [3]

Jeah, het eerste echte leuke liedje. De zang weet mij niet te overtuigen (moet ik dit eigenlijk nog vermelden? ik zeg toch altijd weer hetzelfde ) maar gewoon zingen kan hij in ieder geval beter dan schreeuwen (jonge, ga eens een echte screamo band nadoen ). De melodieën die uit de post-rock en emo zijn overgewaaid zijn echter behoorlijk genieten. [4]

En daarna hebben we nog een leuk liedje, en dan nog leuker. Hier valt weinig aan op te merken, en voor iemand die graag kritisch is zoals ik is het maar moeilijk. Heerlijke post-rock met een zang die echt perfect past, een donkere lading en een soort van zwoelheid, met een algehele melancholie die op het nummer rust weet het bij mij de goede noot te raken[5]

Terug naar mathrock, die mij keihard in de realiteit stort. De realiteit is niet mooi, en het liedje ook niet. De verzanding in post-rock saaiheid vind ik overbodig en slecht uitgevoerd. Tip: zoek een andere zanger en ga eens spelen alsof je live speelt, dan wordt het misschien nog wel leuk ook [6]

Veel gepiel, maar weinig gevoel. Veel lekkere riffs, maar zo saai aan elkaar geweven. Druk en afwisselend drumwerk, maar weinig voelbare energie. Bedank de drummer maar, zeg maar dat ie beter iets anders kan gaan zoeken, hier verdoet ie alleen maar zijn talent. [7]

Gelukkig, toch nog een leuk muziek. Zo rauw als Daleth, en dus altijd lekker. Stilistisch wel wat anders, met het grootste geprek het ontbreken van vocalen. Die sample' van pratende mensen is wel aardig zo af en toe, maar weten dit gat niet op te vullen. [8]

Alweer een zanger die...nee wacht, deze zingt wel aardig. Dit gaat meer naar de emo, maar zo spannend als dat wordt het nooit. Die gebroken ritme's zijn wel lekker, maar de melodiën hadden wel iets meer uitgewikkelt mogen zijn. Toch, zeker niet onsmakelijk. [9]

Doet productioneel wat denken aan nummer 8, maar met melodieën. wat hoor ik daar, een grunt, wat???? Meh, stelt niet zo veel voor. Echt een grunt is het niet, veel minder diep. Eerder een growl, maar eigenlijk mist het daarvoor te veel energie. De muziek, tsja, dit soort muziek ken ik wel beter en vind het nogal slapjes eigenlijk. [10]

AAAAAAAAARRRRRRGHHHHHHHH, wat is dit toch geniaal. Die melodie, ik ken het, ik vind het leuk, ik vind het geniaal, maar wat is het in godsnaam??? [11]

Een rustig stukje muziek, ik neem aan dat dit een intro van een of andere post-rock band is? na een minuut of 2, 3 komt er een ritme om de hoek kijken en hoewel het allemaal wel leuk klinkt, klinkt het allemaal ook een beetje alsof maar een beetje improvisatie geklooi is. [12]

Dat het wel iets energieker mag, dat heeft Itchy goed aangevoeld. Hoewel er nog steeds kille math aan de gang is, zijn er ook krachtsexplosies aanwezig en is het een heel aardig nummer. [13]

Ok, vreemd. Een paar jeugdige schoolmeisjes die heel plagerig zingen op energieke rock. Dit nummer laat toch wel horen dat de nummers die zang missen veel minder intressant zijn dan diegene met. aardig nummer, leuke afsluiter. [14]

Conclusie: mwoah, hoewel de muziek meestal heel rauw is, vind ik het aan energie en dus ook sfeer missen. De cd had wel wat gevarieerder gemogen, want volgens mij heb je een veel interessantere smaak dan alleen hetgeen wat hier op staat. Volgende ronde beter ?

The Kaztor Variations.

De titel deed me denken aan een jazz-album. Terwijl ik het album opzette, bleek het iets anders te zijn. Prettige pop en rock deuntjes die makkelijk de oorschelp invliegen. Meteen kwam er een associatie in mijn hoofd op: afwasmuziek.

Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl ik de afwasbak met warm water liet vollopen, deed ik de cd alvast in de krakkemikkige cd-speler die in de keuken staat. De pannen werden geschrobt en dit schijfje - inderdaad vol variatie - schalde in het rond. Zomerse popdeuntjes wisselen onbekommerd af met rocknummers, britpopmelancholie en zelfs een scheutje funk. Zeer prettig zo allemaal, alsof er ineens een prima radiozender in de ether te vinden is.

Duidelijk werd wel - na dat gezellige uurtje afwassen - dat de rocknummers me het minst bevallen. Er geldt toch dat hoe prominenter de gitaren aan de oppervlakte komen, hoe sneller de muziek begint tegen te staan. Vooral zo tegen het einde als er een bekende alt.rock langskomt en niet snel daarna wordt gevolgd door een potje vrij platte woestijnrock, heb ik toch de neiging de tape niet vaker te draaien.

Grappig is, dat dit ruimschoots wordt goedgemaakt door de ster van deze mixtape: Santogold. Aanwezig met twee nummers zorgt zij voor een hitgevoeligheid, die grootheden als Beyoncé, Madonna en Britney vriendelijk verzoekt in te pakken. Laat dit dan maar de stem van een nieuwe generatie popsterren worden: extreem catchy, een stuk minder gelikt en vooral gezegend met een eigen gezicht. Zo staat ze na het horen van deze singles op dezelfde hoogte als hedendaagse, enigszins vergelijkbare zangeressen als Lily Allen en M.I.A.

Leuk plaatje, al is het er niet één om constant te draaien. Ondanks de variatie.

Veerle's mixtape, die al een tijdje geleden in de bus viel, doet nog het meest denken aan een wandeling door een bos, dat er een tikje surreëel en feeëriek is uit komen te zien. Het zachte groene mos begint langzaam een beetje paars en geel te kleuren, de vogels zingen zachtmoedige liederen - anders dan je ooit gehoord had en vanuit de verte zie je een aantal zeer knappe dames in mooie gewaden het meertje in lopen.

In verschillende talen wordt je toegezongen, terwijl je je ogen uitkijkt op al dat moois. De zon is er nog - een kleine geruststelling - want hij schijnt zachtjes door de lichtjes roder wordende bomen heen. Moeilijk is het om je genoegzaam tegen een boom te nestelen en alle invloeden op je af te laten komen. Je gedachten zijn allang niet meer bij de grote wereld die vol met asfaltzorgen, kantoorbanen en omvallende banken nog steeds rustig haar gang gaat. Jij ligt vredig tegen de boom aan, met een dromerige glimlach op je gezicht.

Er hobbelt een koets voorbij, hij gaat wat sneller dan de rest van het bos, alsof hij eruit wil. Voorop zit een besnorde, dunne man met een mooi pak, hij ment de witte paarden die de koets voorttrekken. Twee konijnen mompelen iets in het voorbijgaan over een mystieke Turkse sultan, die vandaag door het bos zou rijden. De statige dames in de gewaden zijn er nog steeds, ze halen instrumenten tevoorschijn die je nog nooit hebt gezien. Je hoofd begint langzaam leeg te raken, je zorgen en problemen zijn niet meer te herkennen. Sterker nog, je voelt je eigenlijk opperbest in dit sprookjesbos - je nieuwe omgeving.

Kortom - een prima schijfje met eigenlijk vrijwel alleen maar intrigerende nummers waar ik zeker meer van wil horen. Bovendien zit het sfeertechnisch bijzonder goed in elkaar!

Noise across the room heet de tape van Lambf. De leukste titel tot nu toe . Lambf is één van de (weinige) users met een geheel eigen muzieksmaak, en dat maakt mij heel benieuwd. Ik verwacht hier wel een paar leuke dingen te leren kennen!

1. Een ietwat lauw begin van de tape. Een vrij doorsnee hiphopnummer dat aftrapt met een trompetje, gescratch en vocalsamples. Het blijft verder instrumentaal en doet me denken aan DJ Shadow's Endtroducing, maar dan een paar klassen minder.

2. Wederom hiphop, en veel beter dan de eerste track. Lekker opgefokt en zijn ze nu in een plat Engels dialect aan het rappen, welsh ofzo? En wordt er halverwege ook nog overgestapt naar het Portugees? Of zijn mijn oren ziek.

3. Doom/postmetal. Erg fijn gitaargeluid wat door allerlei zooi is getrokken en kil klinkt. Lekker massieve track, die helaas niet erg to the point is. Niet dat er altijd een climax moet zijn ofzo, maar dit blijft wel erg hetzelfde.

4. Noise/industrial track. Ben de laatste tijd meer in het genre aan het beluisteren en dit kan de vergelijking goed doorstaan. Na spieken: ik kan me best indenken dat een land met rokende puinhopen dit soort muziek voortbrengt. Alle hoop is weg, alle daglicht is verdwenen.

5. Ben niet thuis in de elektronische subgenres (naamgeving boeit me ook niet zo) maar dit zit volgens mij in de grime/dubstep hoek. Weer erg duister, voor mij is dat ook een pre. Doorgaans word ik niet erg blij van vrolijke tronica/hiphop. Hiervan dus wel!

6. Metal. Dit nummer doet me niks, en de grunt is echt matig. En er is niks mis met een aanwezige bassdrum maar je kunt ook overdrijven. Compensatiedrang? Macho insecurity, om Jello maar eens te quoten.

7. Even 180 graden de andere kant op! Loop ik net af te geven op vrolijke hiphop, komt dit langs en het is geweldig. Nummer wordt opgeleukt door een blije fiddle, maar ook zonder die gimmick is dit een leuke track. Had nog wel even door mogen gaan, is erg kort.

8. We gaan verder in het Iraans (arabisch?). Lekker uptempo, wederom een hiphopnummer wat me goed bevalt en misschien ook wel tietenkonttietenkont doet, maardat versta je niet
Alhoewel als dat zo was had hij waarschijnlijk niet meer geleefd

9. Russische breakcore, en waarom ook niet.

10. Mathrock/metal (grensgevalletje), dus ik zou dit moeten kennen. Mooi niet dus, maar deze track bevalt erg goed.

11. Wat een overgang weer! Dit nummer had ik niet verwacht en zou niet misstaan op Veerle's tape. Verrassend conventioneel in vergelijking met de overige tracks en valt daardoor wat uit de toon, maar met de track zelf is niks mis. De stem deed me denken aan Tanya Donelly.

12. De band wil in dit mathmetalnummer zoveel dingen tegelijk, dat er uiteindelijk helemaal niks overkomt. En daardoor klint als een soort poor man's Dillinger Escape Plan, de wil en de technische bagage zijn er wel, ideeën zat, maar het resultaat klinkt nergens naar.

13. Kijk, zo moet het. Dit nummer komt wél aan als een mokerslag. Gelijk één van de beste nummers op de tape.

14. Duistere trippy afsluiter, een beetje de tegenhanger van de openingstrack (trompet!) en deze ligt me een stuk beter.

Een leuke tape van Lambf, die me bracht wat ik verwachtte: variatie, en een hoop (voor mij) obscure nummers. Waarvan track 2, 4, 5, 10 en 13 zijn leuke ontdekkingen.