Ach, moeite... vooral om de aandacht vast te houden



Nou ja, hoogstens drie stemmen bij een album hier... leid ik uit af dat ze niet heel erg bekend zijn...



Boekje hangt boven mijn bed hoor

Hier in Nederland ja, maar google ze maar eens ofzo

hier vast ronde 4 voor komende week

Ronde 4 (2 t/m 15 maart)
sxesven - itchy
levenvergeten - kaztor
bubbachups - Lukas
Sietse - Jazper
dazzler - The Scientist
lambf - veerle

Ik heb vakantie. Als ik vakantie heb ontbijt ik het liefste uitgebreid om elf uur in mijn paars/gouden kamerjas. Afgelopen donderdagochtend was ik in mijn paars/gouden kamerjas aan het ontbijten toen er een pakje in de bus viel. Een envelop die in de beste knip-en-plak traditie versierd was door onder andere twee Japanners verkleed als Mario&Luigi en tekstfragmenten over het eten van poep tijdens concerten. Dat was slechts de envelop. Bij het hoesje zelf aangekomen vindt ik een ander mysterieus envelopje dat ik niet open durf te maken en een serie foto's en plaatjes. Daarvan vormen de teksten onder drie plaatjes de kern van deze mixtape: stofzuiger, she-male en pokémon. Ik denk dat het niet treffender omschreven had kunnen worden.

Wanneer ik de cd in de cd-speler stop, begin ik zojuist aan mijn derde boterham. Het begint met twee relatief vriendelijke nummers. De zon breekt zachtjes door en brengt wat warmte in mijn woonkamer. Dan moet het ergens tussen die twee nummers en het einde van de tape gebeurd zijn. Schreeuwende stofzuigers, toverballen, drilboren, sado-masochisme, kelders, kerkers, masturbeeracrobatiek en suikerspinromantiek maken zich beurtelings meester van mijn normaal zo gloedvolle residence. Waar ik precies ben weet ik dan niet. Voor mij ligt nog gewoon mijn boterham met kaas en de ontbijttafel is nog steeds gedekt. Ik heb echter het gevoel dat mijn hersenen mijn lichaam hebben verlaten en een paar sadistische Japanners ze door de kamer gooien. Alsof ik een stuiterbal ben en tegen de uithoeken van de Japanse popmuziek wordt gesmeten.

Het ergste zijn niet eens de noise-nummers. Wanneer deze elkaar op zouden volgen, zou er niks aan de hand zijn. Het ergste is dat het wordt afgewisseld met veel kitscheriger spul. Tezamen vormt het een muzikale mindfuck. Mijn hersenen hebben mijn hoofd inmiddels verlaten en mijn perceptie is niet meer wat het is geweest. Ik heb geen benul meer van wat ik daadwerkelijk hoor. Ergens midden in de mixtape besluit ik de onbijttafel af te ruimen. Tot mijn verbazing functioneert mijn onderlichaam nog naar behoren. Terwijl Japanse meisjes, jongens, stofzuigers, pokémons, she-males of andere vormen van leven mij toezingen, denk ik heel even aan de liefde. Maar dat is een verkeerde gedachte in het universum waar ik me nu in bevind. Een Japanse samuraii-meester spreekt me vermanend toe.

Wanneer het circus mijn huiskamer verlaten heeft en ik, nog steeds gekleed in mijn paars/gouden kamerjas, een kopje koffie zet, maakt een verslagen gevoel zich van mij meester. Ik heb verloren. In een meeslepende poké-battle heeft Ash vierenzestig Pikachu's op mij af laten stormen. In een karaokebar zong mijn opponent de sterren van de hemel. Tijdens de masturbeerwedstrijd ben ik keihard ingemaakt.

Ik drink mijn kopje koffie op en vraag me af hoe de verdere dag er na dit bizarre begin uit gaat zien.

---
Sven, dankjewel. Eén van mijn meest bizarre muziekervaringen ooit.

Hulde

Ik print 'm uit en hang 'm boven m'n bed

Scientist, lof en hulde voor het erg fijne artwork van de "Veel Plezier!" cd! Daar moet je erg veel tijd in hebben gestoken en het resultaat mag er zijn. Op het boekje stond dat het de trackist bevat, en pas geopend kan worden na het luisteren van de cd. Ja hihi, dat kan ik niet en ik heb dus gespiekt, vergeeft mij. De meeste tracks kende ik echter al. Het overkoepelende thema lijkt "duisternis" te zijn, of "nacht". Grappig, vorige ronde had ik hetzelfde thema, maar er dubbelt slechts één nummer: het openings (en beste) nummer van de cd, mijn favo track van Noorse held Deathprod. Het zal niet de enige Noor op deze cd zijn. Niet voor niks denk ik, want Noorse winters zijn donker en de nachten duren er erg lang. Geen track-voor-track bespreking deze keer. De cd vormt een mooi geheel, de tracks sluiten erg mooi op elkaar aan en de boog staat vanaf het eerste moment gespannen. Fijne mix tussen ambient, bergbeklimmersmuziek, classic rock, electronica van mijn oma's zolder, modern klassiek, metal en wat dies meer zij. Ik heb hem vannacht geluisterd en de sfeer klopt helemaal! Deze komt als naslagwerkje in mijn platenkast

ik ken dit hele topic niet, maar deze beschouwing is zeker een berichtje waard, dus bij deze.

De mixtape van kaztor ontving ik bijna drie weken geleden en in die periode heb ik 'm vier keer beluisterd. Het cd'tje heet "The Kaztor Variations" en de voor- en achterkant zien er erg leuk uit, inclusief tracklist met speels handschrift, doorgekraste woorden en pijltjes.
Wat me bij beluistering opvalt is dat vrijwel alle nummers relaxte en vrij radiovriendelijke muziek zijn. Dat maakt dat het cd'tje erg makkelijk wegluistert. Er staan een heleboel leuke muziekjes op die maken dat ik oprecht zin heb in autorijden (in een rijdende auto zitten bedoel ik dan), hoe vreemd dat ook mag klinken. Ik kan me namelijk erg goed voorstellen dat zo ongeveer alle nummers heel erg gezellig zijn in de auto, als je op weg bent naar een vakantiebestemming of iets anders leuks. Rare associatie misschien maar het moet wel als een compliment opgevat worden. Bij gebrek aan auto heb ik het (nog!) niet uitgeprobeerd trouwens.

En toch: hoe leuk alle nummers an sich ook zijn, na een tijdje heb ik wel zin in iets anders. Het lijkt alsof ongeveer tachtig minuten aan gezellige liedjes toch net iets teveel van het goede is, zeker met mijn aandachtscapaciteiten van zo'n veertig tot vijftig minuten .

Conclusie: leuk! Bij de eerste vijf nummers heb ik een soort ontspannen en haast feestelijke stemming die gaandeweg helaas wegebt door de lengte van de cd. Maar och, autoreizen duren soms lang. Hoewel niet helemaal mijn smaak vind ik het plaatje erg aangenaam om naar te luisteren. En er staan helemaal geen irritante nummers op!

mijn beschrijving van Bubba z'n mix komt er aan, maar ben iets te druk geweest met heel veel recensies schrijven voor een andere site.

“En dan gingen we de zon op zien komen…”, kopt het hoesje van Timo’s mixtape, die ik ver tussen zonsonder- en opgang uit de envelop trek; het zilveren schijfje zelf kopt “Zonsopgang”. Mooi gekozen; in de vorige mixtape-cirkelreeks schreef ik nog een kleine ode aan de (stad bij) nacht, maar nog veel meer plezier doe je mij met zonsopgang. Die beleef ik liefst wel omgekeerd, zogezegd; de zonsopgang luidt voor mij niet zozeer het begin van de dag in, maar vooral het einde van de nacht. De ultieme schemering, ultiem twilight, beleef je mijns inziens bij late-nacht-gloren. Niets zo heerlijk als om half zes ’s ochtends na een nacht door met wat vrienden een balletje trappen; de slaap prikt in onze ruggen en benen en ogen; dauw rust vers op het gras onder onze blote voeten; een schuchtere zon mikt zijn stralen, ergens tussen violet en vanille, loom over de doellat en de huizen verderop. Zo perfect als zo'n nachtsondergang mij toeschijnt weet (even een zijstapje) een Sofia Coppola die vast te leggen op film; veruit één van de mooiste dingen ooit gefilmd is de scene in Marie-Antoinette waarin zij (Marie-Antoinette) en vrienden na een feest dat tot diep in de nacht voortduurt zich, de slaap nakend, de voeten bloot, in elkaars armen, schouders nestelen om de zonsopgang (ergens tussen violet en vanille) te gaan zien. Niets zo prachtig, nooit zo levend als dan.

Het behoeft geen toelichting dat een ode aan de zonsopgang als dit schijfje bij mij al weinig fout meer kan doen. Wellicht is de benadering van zonsopgang er niet één van nachtsondergang (muzikale associaties: hijgerige shoegaze, spaarzame pianosolo’s) maar één van zonsopgang (de ontwakende stad; het zachte licht; werkelijk alles dat loom de dag inademt, incluis traag zwevende trein en het geluid van de wereld dat nog op gang moet komen, nog licht dof en gruizig), maar dat mag nauwelijks naam hebben; in beide vormen vind ik zonsopgang iets van pure pracht. Het schijfje van Timo lijkt vooralsnog het meest met de zonsopgang (als tegenhanger van voorgenoemde nachtsondergang) te hebben; in de eerste tien, twintig minuten lijkt het schijfje haast letterlijk te ontwaken; rust een algeheel lome, de wakkerheid vattende sfeer over de tracks. Gruizige, kalme hiphop; slaperige folk; fijne tracks die mooi de essentie van het ontwakende leven weten te vatten. Verderop wordt het tempo wat opgevoerd, hoewel – chapeau – het violet doorgaans goed in de muziek wordt gevat (zo’n nummer 9 bijvoorbeeld, die in de afsluitende minuut op méér dan aardige wijze de nachtsopgang weet te bezingen; nummer 6 is daarvan overigens haast een perfectie, zelfs – qua sfeer één van de fijnste dingen op dit schijfje). Niet élke track is een schot in de roos (nummer 10 is in het zalvende geheel haast dissonant – en dan te bedenken dat het slechts een jazzy hiphop track betreft), maar gelukkig bederven die één of twee nummers de overkoepelende sfeer niet.

“Zonsopgang” is zondermeer een geheel, en een mooi geheel, waarvoor hulde. Op zijn beste momenten de perfecte schijf om te draaien wanneer je nog gapend, de mistige ochtend inademend, van treinstation naar school, werk, huis zweeft; de nevel die gedrapeerd over de straten hangt, je oren nog licht suizend en soezend van een net geslapen slaap of één in het verschiet. Nogmaals, chapeau!

Wat een mooie recensies allemaal!

Ik kom vrijdag thuis en daar ligt een enveloppe met een cd op mij te wachten. De case was niet helemaal heel en had hier en daar een deuk- en krasje. Leuk hoesje, en de titel The Kaztor Variations bracht enige verwachtingen met zich mee. Wat zou er mee bedoelen; is het een mix met veel variatie? is het een mix dat alle uithoeken van Katzors smaak laat zien ?

Helaas is het geen van beiden geworden. De muziek is erg gelimiteerd aan het aantal stijlen dat het bevat. Dat is niet zo erg, maar wat mij wel tegen het been stuit is dat het me nagenoeg niet kan boeien. Ik vind de muziek teveel middelmaat, te veel vluchtige "radio" muziek die bij een eerste beluistering best wel leuk kan klinken, maar na een keer of 3 irritant begint te worden.

Er is een enkele uitzondering. Maar omdat dat eigenlijk vooral Dazzleriaanse nummers zijn kunnen die mij weinig meer bekoren. Er is te weinig uitdaging te vinden en ik vind het tot nu aan toe ook de minst leuke cd. Sorry Kaztor.

De review van sxesven over de ''Zonsopgang'' CD doet me aan deze foto denken (gemaakte door een lid van het muziekduo B12)

Afgeslacht door lambf, redelijk gewaardeerd door Lukas: de mixtape van dazzler. Ik was erg benieuwd.
Ook deze mixtape kwam erg op tijd binnen, namelijk meteen al op maandag. En dat vanuit België. Het hoesje lijkt me gebaseerd op het less-is-more-principe: het bestaat uit een enkel dun envelopje met daarin de cd.

Het eerste nummer klinkt erg aangenaam en doet me de eerste dertig seconden enigszins aan Kate Bush denken. Fijn dromerig. Ik begin te denken dat deze mixtape nog best heel leuk kan worden.
Het tweede nummer - van dezelfde band dus - doet me aan iets anders denken. De manier waarop de zangeres hoog aan het zuchten is klinkt bekend, maar het schiet me niet te binnen wat mijn hersenen nou precies bedoelen. Alleen de telefoonstem-achtige stukjes vind ik wat minder. Als de zangeres later uitvalt in nana-geluiden wordt het weer leuk.

Het begin van het derde nummer doet me ook al aan iets denken. Aan Ultravox ofzo? Het zal dat typische jaren '80-geluid wel zijn. Helaas vind ik de manier van zingen niet zo geslaagd, het is iets te ritmisch praatachtig ofzo. Het vierde nummer lijkt er logischerwijs op maar het is zoals lambf al zei wat meer uitgesponnen en ook iets minder goed. De uiterst slome drums in het begin van het nummers blijven sloom al is de rest van de instrumentatie best prettig.

Nummer vijf. Het intro klinkt vaag bekend en doet nogal slijmerig aan met een gevoelige pianomelodie. Een man zingt iets over darkness. Het doet me een klein beetje denken aan sommige muziek van mijn vader waarvan ik de teksten zo vreselijk vind. Ik houd niet echt van teksten die doordringend worden gezongen, zodat ik ze versta, want dan valt me vaak op hoe slecht ik de teksten wel niet vind. Niet dat deze band daar iets aan kan doen. Bovendien wordt het nummer eigenlijk steeds leuker inclusief synthesizers en gevoelige melodietjes.

Dan het tweede nummer van deze band - weer dat begin met hoge pianotoetsjes maar nu alsof het in een eetgelegenheid wordt gespeeld, zo'n slome jazzy melodie die het goed doet in bepaalde restaurants. Het nummer moet, aan het refrein te horen, gevoelig en dromerig overkomen. Dat lukt bij mij maar ten dele. Ik vind de piano niet zo geslaagd, iets te loom naar mijn zin.

Rare overgang naar een zangeres die me wél verdacht bekend voorkomt (en waarbij mijn vermoeden ook klopt). Punky melodie met synthesizers, daar geef ik in de meeste gevallen niet zoveel om maar in dit geval resulteert het in een erg leuk liedje, mede door de pakkende zang. Ik was eigenlijk met een toets bezig maar het lukt me bij dit liedje niet om me daarbij te concentreren. Niet dat dat erg is .… Het nummer wordt bij elke luisterbeurt leuker.
Het nummer erna is iets minder boeiend, maar nog altijd aangenaam om naar te luisteren.

Het negende nummer is ook wel aardig al vind ik de manier van zingen wederom niet heel mooi. Die is namelijk heel monotoon. Het lijkt ook alsof de zanger niet erg goed kan zingen.
Nummer tien daarentegen is leuk! De eerste acht seconden denk ik aan Syd Barrett/Pink Floyd maar dat is het toch overduidelijk niet. Wel een erg mooi nummer. Een stuk beter dan nummer negen dat ik maar een beetje voort vond kabbelen.

De getergde hoge zang van de man in nummer elf is nauwelijks verstaanbaar. Een heel verschil met het vorige nummer. Na de eerste halve minuut wordt het gelukkig beter. Het wordt zelfs nog een leuk nummer! Al blijf ik de zang wel erg zwak vinden.
Het wow wow wow!-stukje en het stukje daarna in het volgende nummer zijn leuk om mee te zingen. Het is een heel erg relaxed nummer dat een beetje een strandgevoel heeft.

Dertien vind ik ook nog leuk. Het heeft fijne zang en luistert best aangenaam weg. Ook dit doet me weer aan iets denken maar ik heb voor de zoveelste keer geen idee aan wat.

Veertien klinkt best veel als het vorige nummer maar de zang is heel anders. Dit soort muziek stoort me niet maar ik kan er ook niet echt van genieten. Het vorige nummer was aangenamer.

Vijftien is niet opvallend. Het enige opvallende (en helaas ook vervelende) aan het nummer is de achtergrondzang in de refreintjes. Ik zie meteen van die big mama's voor me ( ), ofwel mannen die hun best doen zo hoog mogelijk te zingen. Ik houd niet van dit soort koortjes.
Zestien doet me aan Michael Jackson denken? Niet qua muziek, maar meer een gevoel. Het achtergrondkoor is ook in dit nummer van deze mij onbekende band aanwezig maar nu met lage bromstemmen. Zonde, want ik vind de stem van de zanger best mooi in dit nummer.

Oké. Zeventien is irritant. De synthesizergeluidjes vind ik irritant en bij de zang kom ik er pas na een minuut achter dat het Duits is. Daarnaast zit er totaal geen tempo in het nummer. Ik krijg er ook iets te veel een StarWars-idee bij (en dat vond ik geen leuke serie voor de duidelijkheid). En na drie minuten heb ik het nummer echt helemaal gehad: jammer dat het nummer nog bijna twee keer zo lang duurt. Dit nummer is voor mij wat het vorige voor lambf was. Het volgende nummer begint met een zeer irritant steeds hoger wordend geluid maar daarna verandert het in een nummer dat in ieder geval stukken beter is dan het vorige .

De laatste band tenslotte. Het negentiende nummer begint met een raar geluid, toeterachtig als iets galmends in een fabriek. Na een tijdje wordt dat geluid zelfs nog heftiger - dit is wel mooi! Maar dan stopt het voor een repetitief geluid dat ik het beste als 'Njim' kan omschrijven. Een klappende beat en synthesizersound leiden het allerlaatste nummer in - de overgang valt me niet eens op. De zanger is helaas weer zo'n man met zachte stem die op glimmende synthesizermelodie zijn vrijwel onverstaanbare zegje doet. De band klonk in het eerste nummer beter moet ik zeggen, hoewel dit nummer echt niet onaardig is. Misschien is de mixtape gewoon wat te lang en is mijn aandacht al volledig weggeëbd zodat de nummers me niet meer opvallen?

Veel nummers vind ik wel aardig maar ik vind ze te weinig boeiend om er echt van te kunnen genieten. Ik houd van vage elementen in muziek, iets dat het mysterieus maakt (zoals een rare taal ) en dat miste ik hier een beetje. Daarnaast vind ik het concept van de cd zoals al vaker gezegd is wel leuk bedacht maar ook wat saaiig doordat je al weet dat het volgende nummer van dezelfde band en dezelfde cd afkomstig is. Misschien dat ik daarom zo lang over de recensie heb gedaan (en heel erg sorry daarvoor!): ik vind de mixtape wat lang en het concept komt niet helemaal uit de verf. Het schijfje luistert daardoor ook wat moeizaam weg. Afzonderlijk bekeken scoren de meeste nummers echt een voldoende maar als geheel duurt het allemaal net wat te lang waardoor in ieder geval mijn aandacht weg is - hetzelfde probleem had ik met de mixtape van kaztor.

Ik ben ook al bijna een week te laat hiermee, maar ik moet nog een stukje schrijven over de mixtape die ik inmiddels al weer 3 weken geleden door Itchy opgestuurd kreeg...

Met een hoes die mijn toch aan zou moeten spreken, zulke vergelijkingen kom ik vrijwel iedere dag tegen (vooral die op de binnenhoes zijn leuk, hoewel ik niet direct weet waar deze voor dienen)...

De mixtape zelf heeft iets waar ik in deze mixtapecirkel nog een beetje naar op zoek was... Power... het geeft je af en toe flink een klap voor je bek, en dat mag ook best eens..

Waar ik de eerste 2 nummers nog een beetje als introductie zie gaat in het 3e nummer, dat ik uiteraard al kende (_O_) het dak er goed af...Eindelijk kan ik eens lekker meestampen op een plaatje. Zo gaat het een paar nummers door... gortdroog en retestrak, precies zoals de hoes (behalve misschien het meisje erop) doet vermoeden. Ik herken niet een-twee-drie nummers, maar het zit voor mijn gevoel een beetje in de Don Caballero hoek, en die hoek bevalt me prima.

Op het tweede deel wordt het iets minder droog, en horen we iets meer een menselijk aspect in het geheel, wat ook goed is, anders zou het wellicht wat veel van hetzelfde worden.... De individuele nummers hier vind ik niet allemaal even sterk, maar bij elkaar blijft het wel boeiend... hoewel er misschien wel een nummertje minder op had gekund... Aan de andere kant is mijne net zo lang.. dus moet ik niet zeuren...

Ik ben in ieder geval erg blij met deze mixtape...

nu die van dazzler, en voor wat ik uit meerdere bronnen heb vernomen gaat die niet zo in mijn richting liggen als die van itchy.

Ik vraag me al een tijdje af wat de bedoeling is van deze uitwisseling.
Aanvankelijke dacht ik, leuk om nieuwe dingen te leren kennen.
Maar het gebeurt ook wel eens dat smaken niet "matchen".

Vandaag De Wetenschapper in mijn brievenbus gevonden.

Eerste indruk bij het fijne artwork ...

Is The Scientist een zwar(t)e jongen?
Dit is nu al de derde mixtape (lambf en veerle inbegrepen)
die in het artwork flirt met angst, dood of duisternis.
Telkens gaat het ook om een jongere generatie users.

Word ik te oud voor deze muziek?

De hoes van deze mixtape doet me denken
aan het single hoesje van So in Love van Orchestral Manoeuvres in the ... "Dark".
Een doodshoofd lacht me toe, omringd door kleurige letters.
Geen schijn van kans dat het hier om synthpop gaat, maar frappant
hoe twee verschillende werelden van muziek elkaar thematisch kunnen benaderen.

Hoe donker dit bestaan ook... er is dus altijd hoop.



Ik kan het niet laten om in het boekje te bladeren,
al is het door de maker van de mixtape verboden te kijken
alvorens te hebben beluisterd ... ik wil gerust gesteld worden.

Ik zie twee namen die ik ken en die me kunnen bekoren.
Wellicht gaat dit meevallen ... niet zo somber dus, maar wat wil je
met zo'n onheilspellende vormgeving van die jonge horde muziekliefhebbers?

Maar het blijft toch leuk om nieuwe dingen te leren kennen? En och, duisternis is gewoon aantrekkelijk af en toe.

Verder wil ik nog even kwijt dat ik intussen razend benieuwd ben naar (het artwork van) Jelles mixtape.

Ja hoor, lees het als een mijmering, retorisch, niet als kritiek.

volgende ronde alvast:

Ronde 5 (16 t/m 29 maart)
sxesven - The Scientist
itchy - levenvergeten
bubbachups - dazzler
kaztor - Sietse
Jazper - veerle
Lukas - lambf

Er viel een pakketje in de bus dat ik al verwachtte. Lambfs mixtape zit in een doorzichtig doosje en is volop beschreven, ook het papier met tekeningen dat er bij zit.
Ik was goedgeluimd en erg nieuwsgierig toen ik aan de mixtape van Wouter begon, aangezien hij een brede en aparte muzieksmaak heeft en me net van tevoren had verteld dat mijn mixtape bij hem in de smaak viel.
Zoals alle voorgaande recensenten ook al vonden vind ik het openingsnummer eigenlijk erg fijn. Een jazzy melodie met gescratch. Eigenlijk doet het me een klein beetje denken aan Smoke City, een Braziliaans triphopgroepje dat bossa-nova-achtige muziek maakte.

Het tweede nummer is weer rapachtig. De zanger/rapper heeft een beláchelijk briljant accent, dat maakt het nummer bijzonder leuk om naar te luisteren. Dit is nog beter dan het eerste nummer! Veel beter!

Nummer drie doet me beven. Het bestaat uit een mooie geluidsmuur (zo noem ik het tenminste) met veel gitaren. Als dit de harde muziek is van de mixtape dan houd ik van harde muziek. Ik vind het muziekstuk meeslepend en melodieus. Hoewel het nummer volledig instrumentaal is ga ik na een aantal minuten zelfs meezingen... Wat is dit nou voor iets idioots, ik vind deze mixtape tot nu toe de meest geslaagd van allemaal.

Wow. Dit dan, dit is andere koek. Ik maak me zorgen over de buren en over mijn huisgenotes maar ik heb niet bijster veel zin om het volume zachter te zetten. Het doet me een heel klein beetje denken aan het nieuwste album van Hannu, een Finse artiest die ambientachtige muziek maakt (al moet ik zeggen dat het me daar alleen vanwege de hoge geluiden aan doet herinneren). Maar dit is veel dieper, veel duisterder. Hannu lijkt opeens feestelijke polonaiseliedjes te maken. Valt dit onder noise? Bij noise stel ik me altijd iets heel druks en lawaaierigs voor. Dit is alleen dat laatste. Maar intrigerend!
Opeens zit er een kat voor mijn raam die klaaglijk miauwt. Misschien is die kat de eerste die last heeft van dit nummer. Komt ze meemiauwen met de muziek of is ze krols? Als ik naar het raam loop zie ik niks - het is donker buiten en mijn kamer is te licht.

Wat een overgang, of eigenlijk, wat een gebrek daaraan. Mijn oren suizen behoorlijk van de vorige track en dat wordt zonder enige waarschuwing ingeruild voor een of andere Britse rapster. Ik krijg kippenvel van de plotselinge trackwisseling. Hier klinkt het accent ook weer zoveel exotischer dan dat van veel Amerikaanse rappers, af en toe is het nauwelijks te herkennen als Engels. Ik versta er zelfs zo weinig van dat ik het refrein bij benadering interpreteer als 'Finlanda noh podov stuåh' (en ik heb serieus geen idee wat het zou moeten zijn). Helaas is ze inderdaad vrij grofgebekt.

Oh jee. Het volgende nummer is aardig metalig. Met grunts (ofzo). Nu is het nadeel van grunts dat ik ze vaak enigszins lachwekkend vind. Daarop zijn deze helaas niet echt een uitzondering maar de muziek is eigenlijk wel weer tof. Ik heb geen flauw idee wat voor soort metal dit zou zijn als het dat al is. Ik kan het mijn broertje vragen, maar aangezien die onder andere zeker weet dat Harry Potter geen fantasy maar science fiction is denk ik dat zijn antwoord me weinig verheldering zal geven.

Folkachtig introotje bij het zevende nummer, en wéér rap. Ik houd van rap schijnbaar, of in ieder geval van de nummers op dit mixtape'je. De achtergrondmuziek klinkt als een optredend bandje in een Ierse bar. Het klinkt zowaar gezellig.

Djiez wat vet in dat volgende nummer, Arabische muziek gecombineerd met hiphop. De rappers hebben rauwe vocalen. Dit klinkt echt heel levendig.

De mixtape van lambf is zo avontuurlijk dat ik me bij elke stilte afvraag of er een bak herrie of iets minder heftige dingen aankomen. Nummer negen is heel erg onverwacht rustig. Na zo'n twintig seconden rolt er een stuiterende beat het nummer in. Het doet me een beetje denken aan de beats in de drukste nummers van Lamb, al is dit drukker.

Tien is ontzettend vet en gestoord. Een beetje het Ville-Leinoneneffect (dat is een rare zanger). De zanger krijst en klaagt er af en toe op los en de muziek is heftig.

Elf is lieflijk en rustig. Ongelofelijk hoe ik toch op het puntje van mijn stoel blijf zitten omdat ik ieder moment een uitbarsting verwacht (hoewel die er eigenlijk niet echt zijn geweest). Ook hier geen explosie van geluid: het hele nummer blijft schattig. Op het einde komt er een constellation-achtig gitaargeluid bij wat erg mooi is.
Naar aanleiding van vorige recensies neem ik aan dat dit nummer een contrast moet vormen met het volgende nummer?

Dat lukt in elk geval . Ik wil net gaan opschrijven dat ik dit nummer toch echt helemaal niks vind als alle instrumenten behalve een akoestisch gitaartje wegsterven en er iets veel subtielers komt. Daarna gaat het nummer weer verder waar het gebleven was maar deze onverwachte stap maakt het lied wel veel interessanter. Is er nou iemand mee aan het neuriën aan het einde of was dat een loeiend instrument?

Dertien is weer een zanger met zo'n brulstem waar ik niet zo dol op ben. Langharig tuig .

Het laatste nummer gaat enigszins door in de stijl van het eerste nummer. Op het einde valt er zo te horen een voetbalstadion in.

Misschien is het goede aan deze mixtape niet eens voor het grootste deel het songmateriaal maar ook de zeer afwisselende sfeer en de onverwachte wendingen. Ik vind het spannend. Gevarieerd.

Na het beluisteren doen mijn oren pijn maar verkeer ik zelf in opperbeste stemming. Schijnbaar heeft een testosteronvrij meisje als ik af en toe best zin in een flinke portie vreemde harde muziek. Fantastische mixtape.

Een droevig gedicht samen met de macabere titel was niet iets wat ik had verwacht van Veerle. De low-res foto's die als hoes en artwork dienen evenmin, maar toch maakte ik me geen zorgen over wat ik kon verwachten. Folk, was mijn eerste gedachte. Voor zover ik Veerle ken is ze niet alleen een Finland-adept maar ook een Folk-fanaat. En hoewel ik me voorstelde dat er minstens een paar zijknummers op zouden staan, was ik toch licht opgewonden toen ik de cd in de speler stopte.

Een dame met pech langs de autoweg, en daarom gaat ze maar neuriën. Ik snap het niet, het klinkt alsof ze zich begeeft in een zeepbel, en vind het maar vaag. [1]

Heel twijfelend wordt er wat aan de gitaren geplukt, en toch heeft het een bitter gevoel. Wat hoor ik daar, dit is....Pools. Heerlijkheid taal, vooral wanneer er gezongen wordt. Ingetogen klinkt het als het verlegen meisje aan de kust, maar als ze zich laat opwinden ontlaad ze zich als een bulderende storm, maar het blijft wel gesofisticeerd en uit zich niet tot lomp gebulder. Tegelijkertijd als de zang invalt wint het nummer wat aan tempo en even later laten de strijkers zich ook van hun kant zien. Het nummer klinkt fris, maar heeft toch een melancholische lading. [2]

Weer een zingende dame, of lief meisje eigenlijk. Het klinkt alsof ze hardop zit te neurieën, en af en toe wat woorden toevoegt om wat meer structuur te geven. Had niet gehoeven, evenals de hulp van haar vader die maar een beetje wezenloos erdoorheen zit te dwalen zonder dat hij iets toevoegd. [3]

Een Japanse Fin die op de bahama's een Spaanse dame bejegend door een liedje voor haar te spelen...maar daar jammerlijk in faalt door de gezapigheid en de belegenheid van de muziek. In de tijd van Elvis scoorde je hier duizenden dame's mee, en een enkele heer. Nu scoor je er geen van beiden mee, hoogstens de zus van Frans Bouwer. [5]

Na de lichte farce van het vorige nummer komt er een andere jongeheer die het wel lukt en zelfs vrij hoog scoort. De dromerigheid van het nummer, geweldig. Alsof je in een sprookje waant, maar helaas hebben sprookjes meestal iets dat een beetje muffig is, zo ook de aanwezigheid van de blokfluit. [6]

Zelfs zonder drank is dit nummer met lallende zang geweldig. Qua zingstructuur doet het aan nummer 3 denken, maar niet alleen de zang is veel leuker vanwege een grotere diversiteit, maar het nummer word ook nog instrumentaal erg leuk ingekleurd. Ik weet niet of ze in Scandinavië ook pubs hebben, maar deze muziek zou er perfect voor zijn. O ja, hoe heet die blazer nou, diegene die wat Perzisch aandoet. [6]

Waren de vorige nummer nog van hoge kwaliteit, dit nummer is dan toch wel lo-fi. Overstemde productie, onheldere basvorming, te hard ingemixt geluid...maar wacht eens even, dit is alleen het begin. Toch kiepert dit nummer af en toe wat uit balans, wat vooral te wijten is aan de zangeres, of de productie daarvan. Wanneer zij in de uiterste regionen zit doet het gewoon pijn. Toch is het nummer wel lekker en niet verkeerd. [7]

Een kinderdeuntje, zo'n opwindmelodietje doet al gelijk de sfeer zetten. Het nummer is neerslachtig en treurig, alsof mevrouw haar kind heeft verloren. Omdat haar stem net niet helemaal in de toom kan houden komt het wel eerlijk over. Wat opvalt is dat het een Engels nummer is, wat ik een beetje jammer vind, die andere talen zijn zoveel leuker [8]

Het doel van dit nummer ontgaat mij een beetje. Is het een rustpunt, een moment van bezinning ? Geen van beide lijkt mij, omdat de piano nogal overheersend in de productie staat en vrij scherpend klinkt. [9]

Gelukkig vrolijkt het volgende nummer me weer op. De geluidskwaliteit blijft dit maals weer iets achter, maar dat past hier goed bij. Een zomers popliedje, kan niet tippen aan de folkliedjes maar is wel lekker aanstekelijk. [10]

Een nummer dat mij iets minder bevalt, opgenomen in een studentenkamer door een jongen die vanwege een weddenschap een nummer moet opnemen en laten horen aan 11 mensen die in Nederland wonen. [11]

Frans, dit is makkelijk om te herkennen. Twee geliefden die besluiten een chanson te maken in de ochtend. Stokbroodje met paté le porc, koffie en jus d'orange. Se man draagt een blauw-wit gestreept pak en de vrouw een rode jurk met een bloemtjesjurk. Heel liefelijk allemaal, maar ook wel een heel klein beetje daai. [12]

Een valse viool en een riedeltjesgitaar, en dat was het. [13]

Hoewel dit nummer in het Engels is gezongen, vind ik het toch wel het mooiste nummer op de cd. Ingetogenheid is haar tweede naam, melancholie haar eerste. De zang lijkt iets gedubd, of met een lichte echo opgenomen te zijn. Het voelt aan alsof je in de herfst het mooie meisje van je dromen ziet, terwijl ze zit te treuren om een mus die is overreden. [14]

Het nummer is zo snel voorbij, te snel. Ik ben verliefd geworden op dat nummer, maar ik moet verder. Opgelucht om te horen dat het volgende nummer de sfeer niet verpest die het vorige nummer had gecreëerd, alhoewel het iets luchtiger is. Iets vlootter ook, maar met viool en dromerige zang gelukkig. De stem mag dan wel dromerig zijn, je hoort dat dit een krachtige vrouw is met veel levenservaring. [15]

Dit keer tijd voor rock, maar dit bevalt me wat minder. Is het omdat de stijlbreuk te groot is, of komt het omdat ik hard terug in de werkelijkheid word gesmeten ? Niet dat het nu een grauw nummer is, maar het heeft zeker enkele punk-aspiraties en de rauwheid straalt er toch wel van af. De zang vind ik niet zo leuk, af en toe piept ie als een papegaai, dan weer als een dronken Fin die uit de kroeg een voetbalwedstrijd meepikt. [16]


Lalalalalalalalalalalalalalala lalalalalalalalalalalalalaaaa lalalalalalala lalalalalalala lalalalala lalalala lalalalalalalalalalalalalala lalalalalalalalalalalalala lalalalalalalalala lalala lalalalala dromerig liedje lalalala lala la lalala lala lala lalala la la la lalalala lala maar die tekst la lalalala lalala is een beetje minimaal. Niet verkeerd, maar zing dan liever geen woorden dan alleen maar la, dat is een beetje irritant [17]

Hartstikke leuke cd Veerle, ik heb er echt van genoten. Ik wacht met smart op de tracklist, want ik moet me eens wat meer verdiepen in dromerige muziek. De nummers die nu al mijn hart hebben veroverd zijn 2, 6, 14 en 15. De rest mag niet vergeten worden, maar is net iets minder geniaal.

Fijne week heren/mannen/jongens, ik ga weg!

Da's grappig... Omdat ik me vrij vaak in een auto bevind stel ik m'n cd's altijd een beetje op die manier samen. Ik maak altijd verzamelaars van leuke nummers die ik oppik van KinK of nummers waaraan ik min of meer toevalligerwijs aan ben gekomen. Dank, trouwens

Ik ga me even verschuilen in een donker hoekje... Weet nl. bij God niet hoe gedetailleerde reviews te schrijven over de beluisterde cd's... maar ze komen er echt aan!!

Bubbachups ... are you receiving me?

We moeten eens dringend onze adressen uitwisselen via pm.
Het is vandaag exact een maand geleden dat je hier postte.

Het wordt ook dringend tijd voor mijn recensie bij de "duistere" CD van The Scientist,
die bij mij, heel merkwaardig, vooral associaties met "sneeuwwit licht" opriep ...

(breng dat maar eens onder woorden trouwens ...)

Ik ben erg in mijn nopjes met Sven's Japan-cd. Ik heb een bovengemiddelde interesse voor het land en de nogal ondoorgrondelijke bevolking, en de muziek. En ik heb de sfeer mogen proeven toen ik er rondreisde, wat zeer zeker een meerwaarde is bij het beluisteren van deze cd... fijne herinneringen. In de cd (DVD) inlay ranzig artwork, shemalemangapornorapetorturestuff, die ik eerder zou verwachten bij een harsh-noiseplaatje, ik zie eerlijk gezegd het verband met de muziek op deze cd helemaal niet. Maar goed, ik heb een sterke maag

ichi: De cd opent met de Japanse Tom Waits (ofzo), de eerste luisterbeurt vond ik het nummer verschrikkelijk, maar de tweede keer beviel al een stuk beter.

ni: een meisjes-hiphopbandje. Erg fijn. Hiphop is een genre wat ik zelden draai, maar erg goed kan hebben. Dit nummer vind ik gewoon erg sterk. Fijne beat, abstracte instrumentatie en een lekker rellerig toontje. Ik twijfel wel of dit op albumlengte ook boeit.

san: een intermezzo, met belletjes.

shi: het nummer wordt opgestart met een snelle drumcomputer, daarna verwachtte ik dat de hel los zou barsten maar dat viel tegen... nikserig dingetje.

go: kijk, dit verwachtte ik. Lekker schraal! Toegangelijke noise voor nette mensen

roku: dit ken ik! Het is UA-san met een nummer van haar prachtige CD Sun die ik niet voor niets met 4.5 sterretjes heb beloond. Prachtige zangeres, Japans is trouwens als je eenmaal wat aan de klanken bent gewend, een prachtige zangtaal vind ik, en dat komt bij deze zangeres doorgaans goed naar voren (op dit nummer, wat nogal springerig is, iets minder trouwens).

shichi: waarom ken ik dit niet? Ik wil dit kennen! Wat een briljante pokkeherrie. Beste nummer van de CD!

hachi: noisetrackje met lekker smerig geraas en gekrijs. Wellicht is dit wat voor Hoarse? Of wellicht is dit al wat van je label wat ik al ken, maar ik ben vooralsnog niet erg sterk in het onthouden van artiesten in dit genre

kyu: als de eerste associatie die je bij de muziek hebt Ugly Kid Joe is, zegt dat genoeg. Niet alles wat uit Japan komt is cool omdat het uit Japan komt. Dit is echt afgrijselijk! skipje naar --->

ju: samen met nummer shichi het beste van de CD. Lekker gore rokende hardcore noisepunk, die maar blijft doortdenderen alsof er een wasmachine van de trap af stuitert. Met af en toe heel stiekem een geil Iron Maiden-riffje erin verstopt. En het gaat maar door, geweldig! Wat ik me wel afvraag, is dit echt één track of meerdere aan elkaar geplakte? Hier moet ik absoluut meer van hebben!

ju ichi: een intermezzo, met bekkens.

ju ni: euh, is dit Envy? Het zou vroeger werk kunnen zijn van de heren, dat ken ik nog niet allemaal. Indien dit niet Envy is: Jezus, wat een ripoff!

ju san: zie mijn commentaar bij nr. roku: mooie zang, mooi nummer! Maar is dit niet gewoon dezelfde zangeres, vraag ik mij nu af? De stemmen lijken erg opelkaar.

ju shi: een J-pop product, en niet zulke goeie. Het schrille stemmetje van de zangeres is wel erg knullig, en de muziek is veel te geproduceerd.

ju go: dit is stukken beter. Minder produkt, hier zit veel meer ziel en persoonlijkheid in. Niet iets wat ik snel zou draaien, maar in het verband van deze cd klopt het helemaal.

ju roku: lekker noisenummer, begint met een scheet en bouwt van daaruit uit naar iemand die zijn neus snuit. Is dit de befaamde gerogerigegege toevallig? Angstig nummer, rare sfeer en daardoor boeiend en fijn.

ju shichi: een chanteuse, dromerig sfeertje, beetje sixties-achtig maar daar klinkt het te goed voor, dit is volgens mij vrij recent. Moest ook een beetje aan Pizzicato 5 denken, door de retro-sfeer.

Doumo arigatou gozaimashita Sven-san, voor deze fijne Japanse dwarsdorsnede! Een boel goeie nummers, een paar toppers waar ik meer van wil horen en een paar missertjes.

Ik ben weer terug! Jasper, is mijn cd aangekomen?

O shit...

Helemaal vergeten!
Die van jou is wél aangekomen. Ik doe die mijne morgen op de bus...

Het lijkt erop dat het mixtape avontuur begint te haperen.
Geen nieuws van Bubbachups ... dus geen uitwisseling gebeurd.

hmm, ik weet dat hij het heel erg druk heeft met zijn werk en dat hij daarnaast zijn scriptie moet afronden.
Ik zal hem eens bellen ofzo.

Bij het eerste nummer meen ik me te herinneren dat het cd’tje van Jazper geheel Franstalig is. Kijk, ik hoor natuurlijk het liefste Fins maar Frans is ook altijd interessant genoeg. Maar de oude man die ik in het eerste nummer hoor praten heeft het onder andere over doodgaan en hij klinkt niet al te opgewekt. Wat een zielige, oude man, ik houd niet van zielige opa’s. Het allerzieligste wat ik ooit heb gezien is een fragment uit een detectiveserie op de televisie waarin een huis, waarin een lieve opa woonde, opgeknapt was maar eigenlijk juist totaal was geruïneerd door twee oplichters die zich vriendelijk en behulpzaam voordeden maar alleen geld nodig hadden - ze hadden het hele huis grondig verpest en het oude meneertje kapitalen laten betalen voor hun werk. Het opaatje had niet door in hoeverre hij was opgelicht, integendeel, hij bleef ze maar bedanken en hij was zo aandoenlijk lief. En even later zakte hij door de bouwvallige trap heen en was op slag dood. Toen was ik even ongelooflijk verdrietig en die stemming hield maar liefst drie dagen aan. Dit nummer is een kruising tussen die scène, een zomerse Franse film en de deprimerende praatstukjes in de composities van Godspeed You! Black Emperor.

Het tweede nummer begint in het Zweeds (of ik moet me heel erg vergissen). Apart, voor een mixtape waarvan ik dacht dat die Frans zou zijn (ik was natuurlijk in de war met een andere mixtape ofzo). Een man zegt iets triestigs en begint dan te zingen op zo’n manier dat ik linea recta terug wil naar Finland en wel nu! Daarbij moet ik nogal denken aan Ronja de Roversdochter (wat een fantastische film was dat zeg). Na een tijdje komen er een soort galmende achtergrondgeluiden bij. Dit nummer mag me dan wel doen denken aan Ronja en haar roverpapa, de liederen die in die film werden gezongen waren toch iets heldhaftiger. Hoededoedamdiedeloedamdiedam wordt constant (= negen minuten lang) herhaald, en dat klinkt best leuk hoor, maar is negen minuten niet wat te veel van het goede? Bij gebrek aan nieuwe impulsen blijf ik ook maar doorschrijven over dit nummer. Daarnaast begin ik trouwens mee te zingen. En mijn haar moet nu toch echt geknipt worden zeg, maar die regen buiten is smerig en niet echt uitnodigend als je naar buiten moet om naar de kapper te gaan. Daar heeft die Zweed in dit muziekje vast geen last van, want in Zweden is er natuurlijk sneeuw en geen regen.

Mijn regenachtige stemming wordt vrolijk aangesterkt door het melancholische liedje dat mijn oren na negen minuten komt verlossen. Maar wat zingt die man raar! Ik moet aan dat rare slangachtige, verraderlijke mensgeval uit The Lord of the Rings denken, weet je wel, die die ene koning boze dingen influistert en dan van een trap wordt gegooid. Zijn verdiende loon.
Hoe dan ook, deze zanger lijkt me een Japanner. Kazuki nogiets dan maar? Daarvan heb ik één cd gedownload, en een paar seconden van dit nummer lijken wel erg op de liedjes op die cd. Laat ik er even bij zeggen dat ik die cd erg mooi vond.

Dan nu weer een Franstalige mijmering. Wat een regenachtige lenteliedjes allemaal! Ik vind lente eigenlijk helemaal niet vrolijk, ik associeer lente met winterse kou, heel veel voorjaarsregen en kleine fragiele knopjes in de verder nog half dode tuinen. De liedjes hier klinken allemaal net zo: helder opgenomen, stil, zonder grote veranderingen. En mooi, dat moet gezegd worden.

Hé wacht, ik ken deze taal. Russisch. Toch? Helaas heb ik nogal slechte ervaringen met Russischtalige liedjes aangezien ik iemand ken die steeds de vreselijkste nummers naar me stuurt in de hoop dat ik ze leuk vind.
Ik bedenk me opeens dat Tsjechisch veel logischer is, aangezien Jazper (en ik ook een beetje) op de hoogte is van de Tsjechische muziek. Raduza? Die heeft in ieder geval ook zo’n krachtige stem.

Een pianootje. Het verandert langzaam maar zeker in iets Latijns-Amerikaansachtigs. Niet helemaal mijn ding. Ik vind het begin leuk, maar er komen steeds meer instrumenten bij en dan wordt het wat mij betreft steeds minder interessant.

Nummer zeven dan. Het begint bekend, tenminste, de sfeer klinkt bekend (die bestaat uit zeevogels en een gitaartje). Ik verbaas me een beetje over de taal, ik kan maar niet besluiten of ik het nou het meest als Turks of Hebreeuws vind klinken. Of als iets anders? In ieder geval niks wat ik echt herken. Best een aardig liedje. Ik krijg het er koud van. Het heeft net als veel van de andere nummers op de mixtape zo’n ijzige sfeer die eigenlijk juist warm zou moeten zijn (zo’n lentesfeer dus).

AHH! Het laatste nummer herken ik zowaar echt. Dit is dus die Kazuki Tomokawa die ik hierboven noemde. Van die cd vind ik het openingsnummer het mooist maar dit nummer is ook mooi. Misschien moet ik dit maar eens aanschaffen. Hoe dan ook: dit nummer is weer leeg en koel. Buiten lijkt de lucht wat op te klaren. Dat past niet bij deze cd, helemaal niet zelfs, ik verwacht lenteregen.

Ik ga maar eens naar de kapper.

---

Ik vind ‘m leuk, Jasper, en de lengte van de cd bevalt me ook wel. Wat is nou precies de link met het hoesje/het mannetje dat hmpf! zegt? Hoe dan ook, ik ben benieuwd naar de tracklist en ondertussen luister ik nog even verder, aangezien ik ‘m pas een paar uur geleden op de mat vond.
Verder sorry voor deze übervage lap tekst .