De 80's waren 'aardig' (met name de 1er helft), maar als geheel waren die decennia er voor wel (wat) beter; helaas, maar het is /was niet anders . Ik ben er mee opgegroeid en zat er middenin. Men wil dan door de 'jeugdjaren' wel eens zeggen dat het daarom het 'beste' was, maar dat is dan 'emotie ' en geen ratio; eerlijker kan niet .

Zie mijn post eerder.. je kunt dit ook heus beweren op de "feiten" en niet emotie. De jaren 80 hadden alles in zich.. het enige dat voor velen ontbreekt is die verfoeilijke meehossende rock/bluesrock.. als dat het enige is waar je goede muziek aan verbindt, ja dan waren de 80s niet top. Kun je dat missen als kiespijn, geloof me nou maar.. waren de 80s onovertroffen! Niet iedereen heeft dezelfde oren of dezelfde muzikale wortels. Kwestie van smaak en opvatting.

Liefde is (én maakt) blind... . Het maakt mij niet uit wie welk decennium het beste vindt , maar je kunt gewoon merken dat bijv. Speranza met Sonic Youth op de eerste 4 plekken in de Top 10 (en de rest ervan) dat ie duidelijk met zijn hoofd in de 80's zit (wat uiteraard mag). Komt bovendien uit het verleden met alleen Dylan en Floyd aan zetten en dan is het duidelijk dat ie de 80's het mooist vindt; geen probleem verder, maar wel (wat) kort door de bocht en dat doe ik ook dan maar (met een knipoog) . Iets is vaak zo 'goed' als je muziekbeleving/smaak is en minder/verfoeilijk als je er 'niets' aan vindt; dat kun je hier regelmatig merken en is begrijpelijk.

Met de 80's is eigenlijk niets mis, wel met de gladde productie van heel wat albums in die periode.

Dat kan zijn, maar wat je zegt geldt voor de liefhebber van ieder decennium, dat is niet specifiek iets voor de jaren 80..

Bepaalde platen inderdaad wel, maar de productie van de echte sleutelplaten uit die tijd is over het algemeen perfect... geldt overigens ook voor de sleutelplaten van de decennia ervoor of erna
En gladde productie is ook iets van alle tijden vind ik, denk bijvoorbeeld maar aan de aalgladde sound van eagles, abba, cliff richard, garfunkel en vele anderen. Heeft meer te maken met welke muziek je oha hebt geluisterd uit een bepaalde periode. Genoeg gruizige producties in de 80s hoor, bijvoorbeeld het vaak genoemde Sonic Youth, was een stuk rauwer dan de meeste bands uit de 60s of 70s..

Het is een feit dat de productie sinds de jaren '80 gladder is, orbit, al zijn er natuurlijk ook nu bands die rauw en natuurlijk klinken, zulke bands zijn van alle tijden.

The sound van the Eagles, Abba, Cliff Richard en ook Roxy Music en Pink Floyd bv. is relatief gezien gepolijst maar nog steeds natuurlijk en bezield en nog niet zo glad als de typische jaren '80-acts als Spandau Ballet, Wham!, ABC, Duran Duran ... En ook de albums van giganten als bv. Paul McCartney, David Bowie, Elton John klinken in de jaren '80 een stuk gladder dan hun albums voordien. Die Stock-Aiken-Waterman-producties klinken nog een stuk gelikter en mechanischer waar de ziel er helemaal uit is, dit had je niet de vorige decennia. En dit geldt voor de vele boysbands en de vrijwel gehele R&B wat pas eind jaren '80 ontstond.

Nog een pluspunt van de grunge is dat rauwe of natuurlijke producties sindsdien weer konden, in de jaren '80 was dat niet in en bleven rauw klinkende bands als Sonic Youth in de marge.

Dat klopt ; ik geef eigenlijk alleen maar aan wat jij ook min of meer zegt over opvatting over en smaak van muziek en toevallig is dit decennium de enige met deze in de topictitel (naar ik meen).

@Orbit; misschien interessant voor jou als 80's liefhebber om de discussie van vandaag bij het album Vienna van Ultravox te lezen, mocht je het al niet van plan zijn (gaat over de "foute" kant van de 80's).

Je licht er toch teveel uit wat jezelf is opgevallen vind ik hoor. Ik ken genoeg uit de 80s wat een natuurlijke en zeker geen gladde productie had. Wat eind jaren 80 in de hitparade stond, tsja, daar noem je ook wat Heb je wel eens naar die R&B in de jaren 90 geluisterd? Daar is die uit de jaren 80 nog bijna punkgeluid bij.. Verder is die mierzoete productie van R&B iets wat veel meer in de jaren 70 is terug te vinden dan de jaren 80.. denk aan Rose Royce, KC etc..
En een Pixies of REM klinkt uit de jaren 80 echt honderd procent minder geproduceerd dan een Nirvana of Pearl Jam, sterker, grunge was niets meer dan een gladde en commerciële variant van die bands uit de jaren 80. Dat genre moet je niet teveel ophemelen, zo origineel was het niet namelijk..

@orbit
Ik heb nooit beweerd dat ALLE jaren '80 opnames gladgestreken waren. Bands als U2, R.E.M. en the Smiths, niet toevallig mijn 3 favoriete bands uit de jaren '80 hadden een natuurlijke productie. Maar het is een feit dat de opnames in de jaren '80 globaal gladder waren, zowel de hitparadepop als die van de gevestigde waarden.

In de jaren '70 bestond er nog geen R&B, toch niet die wij nu kennen. Soul en funk en later disco waren de belangrijkste zwarte stromingen en die zijn lang niet zo gelikt als de huidige R&B. In de jaren '80 werd soul steeds meer synoniem van mierzoete ballades (Lionel Richie, Whitney Houston).

Grunge een gladde variant? Kom nou, bands als Nirvana en Pearl Jam klinken allesbehalve glad. Ze zijn inderdaad wel beïnvloed door bands als Pixies en Sonic Youth die pas met de doorbraak van de grunge mee op de voorgrond traden. Grunge is juist een reactie op de gladde AOR dat de Amerikaanse rock in de jaren '80 domineerde.

Ik bedoel alleen dat grunge verre van een nieuwe of oorspronkelijke stroming was.. en een plaatje van Nirvana klinkt echt stukken stukgeproduceerder dan een plaat van Sonic Youth, één van de wegbereiders voor grunge.

En R&B bestond wel deglijk in de 70s, maar die plastic plaatjes van de jaren 90 en 00 waren er niet zoveel nee, maar de kenmerken waren er wel hoor in de jaren 70. Er waren genoeg zoetsappige ballads en andere ellende in de jaren 70. Disco was natuurlijk net zo voorgefabriceerd als die ellendige ééndagshitjes die ook in de jaren 80 in de hitlijsten stonden. Ik zie daar niet veel verschil tussen eigenlijk, behalve dat disco wellicht nóg gedateerder klinkt!

Nirvana is inderdaad toegankelijker dan Sonic Youth. Maar in de jaren '80 waren bands als Sonic Youth en ook R.E.M. vrij marginaal, vandaar dat ze alternatief of underground werden genoemd. Dit in tegenstelling tot de AOR dat de Amerikaanse rock domineerde (Toto, Asia, Huey Lewis & the News ...). Door de grunge werd de Amerikaanse rock binnenste buiten gekeerd : de rauwe rocksound was terug in en AOR-bands konden inpakken.

In de jaren '70 waren er inderdaad prefab-acts (Boney M was de bekendste) maar in de jaren '80 waren er dat nog meer waarvan de sound nog gladder klinkt (o.a. die STW-producties), al werd dat in de daaropvolgende decennia nog overtroffen (boysbands, eurohouse, idols).

Zoetsappige ballades zijn van alle tijden evenals (Nederlandstalige) schlagers, ook de jaren '80 ontkwamen er niet aan.

Nouja, ik ben geneigd om naar de goede muziek te kijken in een bepaalde periode en dat als maatstaf te nemen om jaren of zelfs decennia met elkaar te vergelijken. Die shit van STW ben ik allang weer vergeten, evenals Bony M.. zodra ik het ergens hoor of zie ga ik ook liever een blokje om ofzo
Op basis van originaliteit of kwantiteit goede muziek doen de 80s echt geen milimeter onder voor de 60s of 70s, eerder in tegendeel. Maar zoals ik al eerder zei: als soul, funk of bluesrock je ding is, dan waren de jaren 80 niet top. Wat mij betreft was bluesrock ook al uitgestorven toen en was de soul en funk gewoon niet populair genoeg, alhoewel veel mensen Prince nog steeds schijnen te zien als één van de beste artiesten op dat gebied, maargoed ik heb daar 0,0 mee.
Kortom, de genres waarin ondermaats werd gepresteerd in de jaren 80 kan ik missen als kiespijn.. dus erg storend vind ik dat niet. De goede muziek en met name enkele genres die in de 80s ontstonden kan ik daarentegen erg waarderen en vormen daarom een groot deel van mijn favoriete platen.

De gladde Soul en Funk uit de jaren 70 vermengden zich tot de nog gladdere Disco uit de jaren 70.
Helaas wordt van veel act uit de jaren 80 gezegd dat ze goedkope Disco producten zijn. Maar juist veel van die acts hebben juist wel iets eigens (bijvoorbeeld Human League, Depeche Mode en New Order).
Het monster werd dus echt in de jaren 70 gecreeerd.

Human League, Depeche Mode en New Order zijn toch niet bepaald disco of dance maar zijn daardoor wel beïnvloed en hebben inderdaad iets eigens.
Disco/dance ontstond inderdaad in de jaren '70 maar werd in de jaren '80 voortgezet (Michael Jackson, Janet Jackson, Madonna) om te verworden tot house in de jaren '90. Al vind ik de disco in de jaren '70 (Donna Summer, Jacksons en zelfs sommige nummers van Boney M) nog best te pruimen evenals de genoemde acts in de jaren '80. En Prince is toch wel één van de belangrijkste artiesten in de jaren '80.
De jaren '80 heb ik trouwens nooit als een zwak decennium beschouwd (ook toen werd er veel goede muziek uitgebracht), maar ook niet beter dan de jaren '60 en '70.

Mwa, vind wacko jacko toch wel aanzienlijk beter dan alle disco-artiesten uit de jaren 70.. maar zoals gezegd doet dat genre me geen reet, dus erg boeiend kan ik het niet vinden
DM, New Order of HL zou ik beslist géén disco noemen, dat is pop of synthipop.. het is dansbaar, maar daar is dan ook elke vergelijking met disco mee gezegd. Die artiesten maakten overigens ook hele (concept) platen die uit wel wat meer bestonden dan snelle scoorders. DM heeft zelfs enkele uiterst interessante wendingen in hun muziek gemaakt en ook New Order tot op zekere hoogte. Het is bijna beledigend om dat naast Donna Summer of Jacksons etc.. te leggen.

Zonder Giorgio Moroder had bv. New Order toch echt wel heel anders geklonken.

De 80's worden door de liefhebber overdreven opgehemeld, door de tegenstanders neergesabeld en door realisten op waarde geschat.....(geldt overigens ook voor andere decennia) .

De 80's hebben fervente voor- en tegenstanders, blijkbaar meer dan de andere decennia. Ik zie de jaren '80 als een decennium als alle andere met goede en slechte kanten.

Giorgio Moroder was inderdaad de eerste echte disco-producer die met name bij Donna Summer halverwege de jaren '70 de dansbare vorm van elektronica (ritmeboxen) introduceerde. Bands als New Order en in mindere mate Human League en Depeche Mode zijn daar zeker door beïnvloed en natuurlijk ook de latere house.

Vanaf eind jaren '70 verwerkten - wat orbit en gaucho zeggen - steeds meer rock- of new wave bands disco/danceritmes in hun sound (Talking Heads en Simple Minds bv.), Prince deed net het omgekeerde en verwerkte rock & new wave in de zwarte funk/disco.

Klopt; poets de 70's dus niet weg en zet het dus niet weg als een 'suf' decennium...

Het enige wat mij persoonlijk tegenstaat aan de jaren tachtig is het gebruik van veel 'mechanische' instrumenten als synthesizers, ritmeboxen, drumcomputers etc. Die waren destijds alomtegenwoordig, in elk geval in de muziek die de hitparades bevolkten, en voor het overgrote deel ook in de pop- en rockmuziek die op albums werd uitgebracht.
Hoewel ik veel van die nummers best leuk vind, hadden ze toch vaak minder 'soul' en gevoel dan muziek die met 'echte' (of in elk geval traditionele) instrumenten werd gemaakt. Die apparatuur werd destijds als het summum van nieuwigheid beschouwd, maar omdat 'we' later weer massaal terugschakelden op gitaar, bas en 'echte' drummers enzo, klinken die jaren-tachtig-producties nu soms ongelooflijk gedateerd, meer nog dan veel nummers uit de jaren zeventig.

De tegenreactie kwam natuurlijk van de undergroundstromingen die daar juist tegenin gingen, die vooral géén gepolijst en overgeproduceerd geluid wilden laten horen. De vroege R.E.M. (en de hele Paisley underground-scene) vond ik in die zin verfrissend omdat ze het geluid van de gitaar (met name de Rickenbacker die de Byrds ook gebruikten) weer op de voorgrond plaatsten.

Naarmate de jaren tachtig vorderden, werd die tegenstelling groter: veel platter dan de SAW- en andere aanverwante producties die de hitparades bevolkten, kon je het niet bedenken, en daar tegenover stond juist een stroming die daar ver vandaan wilde blijven.
Dat mondde uit in gitaarmuziek met noise- en feedbackgeluiden, vaak gekoppeld aan onorthodoxe structuren en hoekige ritmes. Tot bands als Sonic Youth en de Pixies heb ik me zelf nooit zo aangetrokken gevoeld, maar ik snap best dat fans van dat soort muziek die bands als de voorlopers beschouwen van soortgelijke muziek die in de jaren negentig en nul werd en wordt gemaakt.

Daarnaast maakt deze discussie duidelijk dat wij muziekliefhebbers de jaren tachtig elk op onze eigen manier manier beleefd hebben. De een beperkte zich tot het hitparadespul, de ander was wat meer album-georienteerd en hoorde daar (ook in de mainstream) veel kwaliteitspopmuziek. Een derde ziet de eighties vooral als de teloorgang van classic rock, soul en blues. En een vierde heeft de eighties vooral beleefd vanuit het perspectief van de underground en vindt het daarom een fantastisch decennium waarin veel gebeurde. Waarschijnlijk heeft iedereen zo zijn eigen waarheid over de jaren tachtig.

Ik sluit mij volledig aan bij gaucho. Zoals ik eerder vermeldde vind ik ook het misbruik van synthesizers en drumcomputers het minpunt in de jaren '80. Het was in dat decennium dat voor het eerst werd gesproken van 'plastic', bedoelend op o.a. de mechanische SAW-producties, terwijl bands als Spandau Ballet en ABC bv. ook al een beetje plastic waren.

Ook in Groot-Brittannië was er een tegenstroming die gitaar-georiënteerd was met the Smiths als vaandeldrager en als opvolgers Lloyd Cole & Commotions, the Housemartins en eind jaren '80 de Manchester-scène (Stone Roses bv. ) die destijds indie of alternatief werden genoemd en kunnen worden beschouwd als de voorlopers van wat nu Britpop wordt genoemd.

In de jaren '80 was je grotendeels nog afhankelijk van wat op de radio gedraaid werd en wat er in de platenzaken verscheen en in de tweede helft van de jaren '80 werden wij doodgegooid met die SAW-producten en aanverwanten. Vandaar dat degenen die de jaren '70 en '80 daadwerkelijk hebben meegemaakt de jaren '80 als een zwakker decennium bestempelen. Nu is de hitparadepop nog meer plastic en nog een stuk zwakker dan destijds maar nu zijn er veel meer alternatieven om andere muziek te bekomen (internet bv.).

De jaren '80 bekijk ik zowel op basis van de verschenen albums, de hitparade als de (al dan niet onderground) stromingen. En de jaren '80 hebben ook heel wat goede muziek voortgebracht.

Ik bekijk het dus vooral op basis van de hoeveelheid goede platen en muziek en kijk totaal niet naar die hitparadepop. Dan kun je namelijk ieder decennium afdoen als matig. In de jaren 60 stond er ook al weinig verheffends in de hitparades. Formulepop is iets van alle tijden en is voornamelijk bedoelt om snel en makkelijk te scoren, kennelijk zijn daar altijd liefhebbers voor.
En ik vind de gedateerdheid van synths niet zo ergerlijk. Die orgels waarmee Deep Purple werkte of die mellotron geluiden van Pink Floyd vind ik eigenlijk stukken gedateerder, maar daar schijnt niemand het over te hebben. Heeft ook wel iets te maken met hoe de pers tegenover muziek heeft gestaan en welk bouwjaar de critici hadden die jarenlang aan het roer hebben gestaan in de muziekbladen. Dat waren vaak al ouwe grijsaards in de 80s en trokken die vernieuwingen eigenlijk helemaal niet. Dat is toch echt jeugdsentiment ipv een objectieve blik. Het kan best zijn dat er meer mensen zijn die houden van de simpele bluesrockakkoorden of de "warme" soul/RnB, wil nog niet zeggen dat dat dus betere muziek is, hoogstens toegankelijker voor een grotere groep luisteraars. Het is maar waar je de definitie van goede muziek legt. Ik vind het ontbreken van de klassieke bluesrock patronen in veel van de alternatieve wave of latere indierock uit de jaren 80 juist erg innovatief en een verfrissing bij die ouwe krassende gitaarplaten uit de 70s. En het gebruik van synths in veel gevallen juist een extra bonus, bij bands als The Sound, Cure, Simple Minds en Depeche Mode in hun latere albums. Maar dat waren niet persé hitbands, alhoewel ze wel veel hits hadden. En zoals LucM al zegt, genoeg gitaargeorienteerde bands ook nog, zoals REM, Pixies, Smiths, Lloyd Cole en vele anderen. De hiphop en metal uit de jaren 80 reken ik ook tot het beste wat beide genres hebben voortgebracht overigens.
Des te beter dat verschillende muzikale periodes hun eigen klank hadden en eigen invloeden, dat maakt het muzikale spectrum zo divers en interessant. Nogmaals: vier decennia lang muziek alà Led Zeppelin was zelfs de meeste diehard ouwe rockers toch wel gaan tegenstaan, dat zou gewoonweg ongezond zijn geweest.

En dat jij die gedateerd klinkende synths niet erg vindt heeft zeker niets te maken met jeugdsentiment en subjectiviteit?



Wat dat betreft zijn de 80s wel een stuk interessanter dan de 70s inderdaad.

Mijn middelbare schooltijd speelde zich met name in de 1e helft van de 80's af en ik ving vooral veel muziek van de radio op; ik had geen "foute" vrienden (dus geen Spandau Ballet, Duran Duran, ABC e.d.) en ook geen "obsCURE" (die dus , JD e.d.) , maar wel 'echte' (Rockers dus) . Op dat 'gebied' was het echter behoorlijke slappe hap, behalve bijv. de vroege U2; de keus voor een band werd me in die zin niet moeilijk gemaakt aangezien mijn andere interesses uit de 70's ook nagenoeg verdwenen waren en ik vooral veel synths, keyboards en drumcomputers hoorde en in verhouding weinig gitaar.....

Ik luisterde toen eigenlijk voornamelijk metal en later hiphop, het zal op de achtergrond wel in mijn brein zijn genesteld, maar om te zeggen dat ik ben opgegroeid in alle geluk van de wereld met synths op de achtergrond, neen. Ik ben ook in de jaren 70 opgegroeid en mijn jeugd was toen aanmerkelijk gelukkiger en ongecompliceerder.. vind het dus lastig aan te geven waarom mijn voorkeur wél uitgaat naar die synths uit de jaren 80 en niet de hammond orgeltjes uit de 70s. Vind het één gewoon buitengewoon knullig en kazig klinken en het ander niet.. is dat alleen maar jeugdsentiment? Ik betwijfel het eerlijk gezegd..

Voor wat het waard is zou ik zeker ook Arthur Baker noemen.

Denk dat een heel belangrijk verschil 70's- 80's is dat je bij veel punk en wave je (als je zelf in een band zat) het gevoel kon hebben dat muziek maken helemaal niet zo moeilijk was als je je best deed en er gevoel in legde.

Ik heb het idee dat de complete uitrusting van Joy Division minder heeft gekost dan die ene mellotron van Pink Floyd en bovendien geschiedde het vervoer naar een gig absoluut niet in een bus met airco, plee en koelkast met drankjes maar in een geleend bestelbusje, waarbij iedereen op elkaar zat gepropt en af en toe een sanitaire stop moest worden gemaakt op de vluchtstrook.

De intentie was zuiverder, de muziek was rauwer en je kon je er makkelijker mee identificeren: ik herken meer bij "The Day of The Lords", "In Your House" en "Skeletons" dan bij "Time" of "Welcome to the Machine".

Niet dat ik dat zelf zo bewust heb meegemaakt (daarvoor was mijn bouwjaar net iets te laat), maar een van de aardigste dingen van de jaren zestig was volgens mij vooral dat ook de hitparade toen echt een vergaarbak was van de meest uiteenlopende muzikale richtingen. Het schoot alle kanten op, van Duitse schlagers en Nederlandstalige meezingers tot Otis Redding en James Brown en progressieve, experimentele (ja, want zo werd dat toen gezien) bands als Pink Floyd, Jimi Hendrix Experience, Brainbox, The Byrds en de Stones.

In de decennia daarna zou dat minder worden en werd de hitparade in toenemende mate vervuild door pulp, omdat de 'echte' muziekliefhebbers steeds vaker een LP (en later de CD) kochten. Dus in die zin waren de jaren zestig in elk geval wel anders dan de decennia die erop volgden.

Voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen synths, drumcomputers etc. an sich, als ze maar op een creatieve manier gebruikt worden. Ik vind bijv. Ultravox, Human League, New Order etc. zeer genietbaar. Maar in de jaren tachtig leek het wel alsof àlles met die apparatuur gemaakt werd en er geen ruimte was voor alternatieven. Die alternatieven waren er wel, maar dan moest je goed zoeken, want op de radio hoorde je het niet.

En natuurlijk beoordelen wij in deze discussie de verschillende decennia allemáál op de hoeveelheid goede platen. Maar helaas is dat een nogal smaakgebonden omschrijving die voor iedereen verschillend is. Goede platen uit de jaren tachtig zijn voor mij bijv. Graceland, The crossing, Remain in light, The hurting, The colour of spring en vele, vele anderen. Die voorkeuren zullen bij jou ongetwijfeld meer in de alternatieve hoek liggen.


Ik ben een Zep-liefhebber, maar ik snap wel wat je bedoelt. Ik kan me wel vinden in de stelling dat de 'klassieke' rockmuziek qua ideeën en originaliteit op een gegeven moment tot op het bot afgekloven is. Daarin is de laatste pakweg dertig jaar weinig vernieuwing in opgetreden, dat ben ik absoluut met je eens. Maar ja, er blijft kennelijk altijd een publiek voor, al bestaat dat inderdaad vooral uit veertigers en vijftigers.

Orbit, wat mij persoonlijk een beetje tegen de borst staat is Deep Purple en toch voornamelijk Led Zeppelin rollatorrock noemen terwijl deze bands nog steeds ontdekt worden door een jonge generatie. Simplistisch? En anders geef je weer het argument dat die bands zichzelf (té) vreselijk serieus namen.