Ik vind Deep Purple, Led Zeppelin en Pink Floyd zeker niet 'gedateerder' klinken dan de meeste jaren '80-acts, zeker niet nu hun albums digitaal remastered zijn. Met name de manier waarop die synths en ritmeboxen worden toegepast in de SAW-producties is nu toch niet meer van toepassing, waar dat bands als Pink Floyd en Led Zeppelin nog steeds vaak gehoord worden en invloedrijk zijn. En de albums van grootheden als bv. David Bowie, Neil Young en Paul McCartney uit de jaren '80 vind ik toch veel minder fris klinken dan hun albums in de andere decennia.

@Gaucho - dat beeld wat je geeft van de sixties klopt slechts ten dele: de tieners als doelgroep werd pas in de jaren '60 'ontdekt' - de eerste Nederlandse muziekbladen Tuney Tunes en Muziekexpress dateren van begin jaren '60; de eerste 'tiener-muziek' werd gedurende - aanvankelijk meen ik - slechts twee uur per week gedraaid, door Skip Voogd - ben programmanaam fff kwijt; om die reden waren de radiopiraten (Caroline en Veronica) zeer populair. Bij mij thuis stond de bandrecorder op scherp bij het uitzenden van de topveertig - had je in ieder geval weer een paar uur 'actuele' muziek, maar ook daarin stond muziek als "Washington Square" van The Village Stompers, of "Tu t'en vas"of "Zwei kleien Italiäner" en dat was weer verspilling van (duur) bandmateriaal.

Ik heb ook steeds minder met 'spierballen-rock' - gek genoeg zijn de 80's langer en intenser blijven hangen, misschien juist om datgene wat ik een vorige post al schreef: recht-voor-zijn-raap, niet lullen maar spelen, niet te veel oppoetsen, intensiteit, puurheid.

Hitparadepop is zowat even oud als de popmuziek zelf en in de jaren '60 waren er ook hitmachines en meer bepaald Motown, het meest hitgevoelige platenlabel ooit. Maar de artiesten uit die stal zoals Stevie Wonder, Marvin Gaye, Diana Ross ... hadden vocaal heel wat meer te bieden dan die 'artiesten' onder de STW-stal (Jason Donovan, Samantha Fox) om maar te zwijgen van de huidige hitgeneratie (Rihanna, Britney Spears).

The Beatles, Rolling Stones en the Kinks, toch 3 van de belangrijkste bands in de jaren '60 waren het vaakst in de hitlijsten van de jaren '60 te horen omdat singles en hitparade destijds nog zeer belangrijk waren. Ook in de jaren '80 waren hitlijsten nog enigszins toonaangevend maar een stuk minder dan de jaren '60 omdat albums sinds ong. 1967 steeds belangrijker werden. Anno 2009 zijn hitlijsten nog van weinig belang en manifesteren toonaangevende bands zich op festivals en internet waardoor de hitlijsten naarmate de jaren vorderen steeds meer gevuld worden met vergankelijke pulp.

En zoals ik eerder zei, (Nederlandstalige) schlagers hebben steeds in de hitlijsten gestaan, zowel in de jaren '60 als nu, er zal altijd een publiek voor zijn.

Inderdaad, een groot gedeelte ook nog mensen die lange tijd de muziekrecensies konden bepalen bij de muziekpers.. dus de vooruitgang en progressie is eigenlijk vanaf de intrede van punk, een radicaal anders klinkende soort rock, met veel scepsis begroet.. daardoor lijkt het alsof er alleen maar rockklassiekers bestonden in de jaren 60 en 70 bij terughalen van die waarderingen. Die 50ers konden de muziek van Echo, Depeche Mode, Cure of Human League gewoonweg niet pruimen. Nu is dat inmiddels wel overgewaaid met herwaarderingen op internet sites en een wat neutralere terugblik op de geschiedenis.
En ik misgun de ouwe rockers hun liefde voor de gitaarcapriolen in combinatie met de rechttoe rechtaan akkoorden of riffs niet, het is echter al te smaldenkend om dat als enige referentie voor rock of zelfs goede muziek te hanteren. Ik heb er niks mee en dat geldt voor veel andere muziekliefhebbers ook, terwijl die wel naar de meest uiteenlopende en gevarieerde andere gitaarstromingen luisteren, met of zonder synths

Herken ook wel wat in het verhaal van mjuman, alhoewel ik dan weer weinig op heb met Joy Division.. maar het gevoel dat het allemaal wat directer, verbetener en ook authentieker klonk begin jaren 80 deel ik meteen. Het is een geluid wat uit duizenden is te herkennen en bevat ingredienten die daarvoor niet of héél anders werden gebruikt, dat is je smaak of het is het niet, weinig aan te doen verder.

Grappig dat je nu net Welcome to the Machine aanhaalt dat de ongemakkelijke situatie weerspiegelt van iemand die moet omgaan met het grote succes. Het succes dat Ian Curtis maar op kleine schaal heeft beleefd. Pink Floyd heeft wel met dat succes mogen kennis maken en er mee moeten omgaan. Zij zaten precies in hetzelfde opgekropt busje met zijn allen. Alleen hebben zij de achterkant van de bergen van succes gezien. Vele new-wave bands niet of in mindere mate. Uitzondering daarop is U2 en dat plotselinge 'sterren'bestaan heeft wel degelijk invloed op de mens en zijn verwerking daarmee. Gone van U2 is daar een mooi voorbeeld van maar zo dwalen we af.

@James Douglas - da's niet helemaal toevallig. Ian Curtis hield zich in zijn - helaas - beperkte oeuvre bezig met de unversalia, de zielestrijd van de mens in worsteling met het bestaan an sich: angst, radeloosheid, twijfel - kortom existentieel. In mijn beleving snijden die van Curtis dieper en zijn die van Waters eerder kenmerkend voor wat ik als een persoonlijk (niet-universeel) luxe-probleem zou willen omschrijven en daarmee heb ik zelf geen enkele voeling.

Nu wordt Welcome to the Machine tekstueel in breder aspect gezet. Je kunt het óók zien als het keurslijf waarin je door de maatschappij gedrukt wordt en de wurggreep die de authoriteiten daarop voor een persoon hebben. Dan is dat voor meer mensen herkenbaar, kwestie van inleving. Maar goed.. dit heeft barweinig meer met de bestaande discussie te maken

Vooruitgang en progressie was er al vanaf het begin van de rock'n roll en zeker met de progrock waarmee afwijkende songstructuren en instrumentatie (o.a. synthesizers) werden toegepast, vandaar de naam. New wave zie ik ook als een vorm van progrock met de attitude van de punk. Bovendien werden bands als Joy Division, U2 en Talking Heads wel door de pers zeer gunstig ontvangen en als vernieuwend bestempeld.

U2 en Talking Heads grepen dan ook vrij snel terug op de wat tradtioneler gitaarpatronen en zelfs weer wat blues en soul. Kennelijk moet dat verplicht verwerkt worden, anders snapt de recensent het niet meer..
Verder zeg ik ook niet dat het unaniem zo goldt, het valt me alleen op dat er bepaalde critici zijn die vrijwel altijd door een classicrock gekleurde bril kijken en de alternatieve stromingen uit de jaren 80 komen er dan bekaaid af. Dat heeft natuurlijk de mening van een groep mensen die toen opgroeide wel gekleurd of helpen kleuren.

In het geval van de Talking Heads kwam dat denk ik door dat de creatieve piek op een gegeven moment gewoon over was. Na Remain in Light hebben ze het over een wat makkelijkere boeg gegooid. In de platen daarvoor hoor ik niet of nauwelijks blues en soul terug, de afsluitende nummers van Remain in Light en More Songs uitgezonderd.

Hoe het met U2 zit weet ik niet, daar ken ik lang niet alles van.

Ik ben trouwens begonnen met het terugluisteren van de top 40 en begonnen bij 1965. Het beeld dat er bestaat van de hitlijsten van toen is wel erg rooskleurig; er staat echt ontzettende rotzooi tussen. Vergeleken bij dit dit soort meuk zijn die Stock, Aitken & Waterman-producties toch wel aanzienlijk prettiger luistermateriaal.

Talking Heads - ligt imo ook aan Byrne: die is muzikaal niet voor één gat te vangen - die is bezig met heel veel soorten muziek: van samba (Braziliaans) tot opera (het duet uit de Parelvissers) en probeert daar dan ook nog één geheel van te smeden.

Veelzeggend in dat kader zijn de twee totaal verschillende uitvoeringen van Psychokiller op "The Name of This band Is...". Hij heeft ook altijd een belangstelling gehad voor ethische Amerikaanse muziek (blues, R&B, gospel) en dat is terug te vinden op My Life in the Bush of Ghosts en Remain in Light. Na dat album leek de koek een beetje op en wellicht een stuk inspiratie verdwenen. Speaking in Tongues en Little Creatures verschenen ook met grotere tussenpauzen dan eerdere albums en de leden begaven zich ook in allerlei soloprojecten. Die laatste twee albums verdienen imo echt nog 3,5 * en je kunt zeker niet spreken van een sell-out van Talking Heads.

Precies wat ik er ook van vind. Ik beweer niet dar er in de eighties geen goede muziek is gemaakt, verre van, ik denk voornamelijk aan U2, Talking Heads, Simple Minds, en nog zo velen.

Maar ik miste voornamelijk ook echte instrumenten. Iets wat van de wave kant kwam was echt wel dat overdrijven met synthetische instrumenten, voornamelijk die syndrums, daar kon en kan ik me aan doodergeren. Nou ja, niet naar luisteren is dan de boodschap.

Waarom er in mijn top tien haast geen dingen uit de jaren tachtig staan is simpel; als we een top 30 of zo mochten indienen, dan stonden daar gewis jaren '80 dingen tussen, maar als ik dit decennium vergelijk met de pracht en praal van de sixties - en dàt heeft uiteraard met mijn leeftijd te maken, dat kan en wil ik niet ontkennen, dan vallen deze eighties toch iets magerder uit, ik kan het ook niet helpen. De seventies vond ik ook sterk, en heel die glamrock getuigde voor mij wèl van fantasie. Véél van die singles, voornamelijk die van The Sweet en Slade, vind ik na zovéél jaren nog steeds erg tof, ook al sta ik daar dan misschien in een woestijn te prediken, dat zal dan wel.

Ik wil de eighties dus niet geheel afbreken, er zijn net als in alle decennia goede bands opgestaan, er is goede en tijdloze muziek gemaakt, maar ik heb niet met àlles en iedereen wat. Hoekige muziek en muziek waar melodie nogal ver te zoeken is heeft me nooit erg aangegrepen, dus Pixies, Neon Judgement, Front 242, Joy Divison, noem ze maar op, die zullen heus wel hun bestaansrecht hebben, zeker weten, en die zullen velen aanspreken, ook heel terecht, enkel, ik heb daar niets mee.
En sommigen kunnen dat niet begrijpen of verdragen, nou dat is hun probleem dan maar, niet het mijne.

En dat sommigen niet houden van "classic rock" à la Deep Purple, Led Zeppelin of Black Sabbath, dat is uiteraard ook hun goed recht, zeker weten. Maar noem die muziek dan zeker niet gedateerd, zeg dan enkel dat het je ding niet is. Want gedateerd klinkt die muziek allerminst, nèt doordat er echte instrumenten gebruikt werden vind ik ze net véél minder gedateerd klinken als veel eighties dingen, zoiets is toch geheel gevoelsmatig, alles wat met muziekbeleving te maken heeft is dat per definitie.

En zoals zo vaak, moet iedereen maar genieten waarvan hij/zij dat het liefste doet, als je elk maar in zijn waarde laat, toch?

Met jonge bandjes, met echte rockmuziek die nu door twintigjarigen of die generatie gemaakt wordt, heb ik haast niets meer, maar dat zegt dan méér over mij, mijn smaak is voor een groot stuk ook opgeschoven naar jazz, chanson en blues, dus dan is het normaal dat dat nieuwe "geweld" mij niet meer weet te boeien. Maar voor elk wat wils, toen ik 20 was moest je mij ook niet over jazz beginnen, bij wijze van spreken.

Neen, de eighties hebben hun merites, net als iedere decennium, maar het zal nooit mijn favoriete decennium worden.

Hoeft niet alleen met leeftijd te maken hebben, FM; ik ben van de generatie Orbit en veel van de muziek die ik nu goed vind heb ik niet eens bewust meegemaakt. Misschien is er mede een aangeboren interesse in bepaalde muziekvoorkeur. Ik kende in mijn tienertijd amper muziek van Led Zeppelin, Jimi Hendrix of The Stones hun topperiode; dat heb ik naar verloop van tijd meer ontdekt (ook Dylan, Neil Young of soul/funk).
Ik vind de 80's ook wat magerder, net als jou (afgezien van mijn smaak). Dus ik ben in die zin niet erg positief beïnvloedt door hetgeen waarmee ik opgegroeid ben, wat bij jou kennelijk (wat) zwaarder 'weegt'.

Hoekige muziek waar melodie ver te zoeken is raakt je juist tot op het bot. Vernieuwende en onafhankelijke bands als Joy Division, Sonic Youth, The Smiths en Pixies hebben een onuitwisbare invloed op vele bands van de sterk overgewaardeerde grungeperiode in de jaren '90 gehad. Het iets melodieuzere werk van Simple Minds en R.E.M. uit de eerste helft van de jaren '80 kan ik ook heel erg waarderen. Uit het eind van de jaren '80 moet nog The Stone Roses vermeld worden. Het psychedelische werk van begin jaren '90 van Screaming Trees en de goudeerlijke muziek van Fugazi zijn de enige vaandeldragers van deze bijzonder invloedrijke bands.

Ik merk ook dat er veel meer een onderverdeling in liefhebbers van de meer traditioneel vormgegeven gitaarmuziek en liefhebbers van onorthodoxe patronen aan ten grondslag ligt. De hoekige en soms wat holle sound van een aantal wave bands komt op mij en veel anderen juist strakker en directer over dan dat wollige gebrei van die virtuozen op hun dubbelloops gitaren en wat al niet meer.. Het is ontdaan van de verhullende opsmuk en is gewoon recht voor je raap in je smoel muziek. Dat geldt tenminste voor Joy Division, The Sound en enkele anderen in die tijd. Maar veel tijdsgenoten van die bands hebben zich in de loop der jaren vanuit dit basisgegeven verder doorontwikkeld en zijn soms op een opmerkelijke sound gekomen en dat heeft best wat meesterwerken opgeleverd (Ocean Rain, Disintegration, Achtung Baby, Tender Prey, Spirit Of Eden, etc etc). Juist dit vervolg van de aanvankelijk kille wave is ook zeer de moeite en heb ik net zo lief als die eerste donkere en kille platen (al zit daar onderling ook nog een wereld van verschil tussen).
Maar er kwam tenminste veel verfrissende en vernieuwende muziek uit naar voren, met rare drumpatronen, basloops en melodielijnen.
Het varieren op de eeuwenoude bluesriff was in elk geval iets uit het verleden. Voor mij juist de reden om de 70s gedateerd te vinden en de 80s niet. Vanaf de 80s zijn bepaalde bands gelukkig door gegaan met het putten uit "alternatieve" bronnen, wat bijvoorbeeld tot de stroom shoegaze bands heeft geleid begin jaren 90, of triphop. Postrock is hier ook een hedendaags voorbeeld van.

Muziek moet voor mij op de eerste plaats een goede melodie hebben, anders doet het mij niets en irriteert het mij zelfs. Daarom heb ik niets met bv. techno of noise (ook genres die in de jaren '80 ontstonden) waar melodie ver te zoeken is.
Bands als U2, R.E.M. en the Smiths kan ik juist waarderen omdat ze pakkende melodieën koppelen aan sfeer, inventiviteit en goede teksten. Ook synthipopbands als OMD en Depeche Mode kan ik om die reden waarderen. En Joy Division is absoluut niet a-melodieus, integendeel, maar sfeervol en melancholiek.

Ik heb absoluut niets tegen synthesizers (hoewel ik het meest heb met gitaarrock) en ik redeneer ook niet in decennia (al vind ik de jaren '60 en '70 de meest interessante periode van de popmuziek). Goede muziek is goede muziek ongeacht het jaar van uitgave. Ik heb zowel een album uit 1956 (Elvis Presley) als een album uit 2009 (Antony & the Johnsons) 5* toegekend.

Het misbruik van die synthetische instrumenten is niet zozeer van toepassing bij de new wave maar bij de hitparadepop in die periode (zoals die eerder vernoemde SAW-producties) en gevestige waarden in die tijd (bv. "Landing on Water" van Neil Young).
De singles van the Sweet en the Slade vind ik nu nog steeds uitstekend, rauw en opwindend, je bent beslist niet de enige die er zo over denkt, Father McKenzie.

Mag ik hieruit concluderen dat je om deze reden ook niets met de eerste albums van Sonic Youth hebt. Ik kom deze band in al jouw berichten namelijk niet tegen. Terwijl juist deze band voor mij het voorbeeld van vernieuwende, onafhankelijke en compromisloze muziek uit het begin van de jaren '80 is.

Ik wil geen stok in het hoenderhok gooien, maar ik vind eigenlijk weinig mis met de eighties wat betreft mijn genre (dat lelijk woord). Ik ben een hardrocker / metalhead en mijn favoriete platen komen uit dat decennium. Misschien dat er toch iets mis is met de eighties, want in die eighties ben ik bekeerd tot hardrock en metal, juist omdat de toenmalige "populaire" muziek me deed kokhalzen. Vraag me niet waarom, het is ook al zo lang geleden, maar iedere periode heeft toch zijn prijsbeesten en zijn zwarte schapen?

De eerste albums van Sonic Youth ken ik niet en ik ga daarom geen oordeel geven. Ik bezit enkel de albums "Sister" t.e.m. "Dirty" en die vind ik wel goed. Er komt soms wel noise aan te pas, maar die wordt gebruikt om sfeer te creëren, het is ook melodieus en tekstueel zijn ze ook sterk. Sonic Youth heeft duidelijk de mosterd gehaald bij Velvet Underground (jaren '60).

Het grote probleem met de jaren '80 was volgens mij dit

Even voorop gesteld, het is een algemene stelling en uitzonderingen bevestigen de regel. Ik wil ook helemaal niet zeggen dat er alleen maar treurige muziek werd uitgebracht in de jaren 80, maar ze waren gewoon minder dan de jaren 70.

Heel erg veel grote artiesten van naam uit de jaren 60 en 70 hebben zich er in de jaren 80 met een Jantje van Leiden van af gemaakt. Of hadden gewoon een writersblock. Stones, McCartney, Neil Young, Genesis, Yes, Queen, Stevie Wonder, David Bowie, noem maar op. Of ze stopten er mee (Who, Led zeppelin, Eagles) Lees vooral ook alle recensies van die 'oudjes' uit die tijd op musicmeter.

Hun respectievelijke vervangers konden globaal gesproken niet tippen aan de kwaliteit van de muziek die ooit was gemaakt. Nogmaals, (enige talrijke) uitzonderingen daargelaten (zie ook de opsomming bij Father M.). Gitaren werden ingeruild voor electronica. (Ultravox, OMD) Het ik-tijdperk zorgde voor Spandau ballet en Culture club

Daarmee was ook de solidariteit voor een belangrijk deel verdwenen.

Leuke sub-stroompjes zoals Glam-rock in de jaren '70, of een geheel op zichzelf staande topper als Abba, werd er voor de jeugd niet bedacht. De hele single-cultuur donderde in de loop van de jaren 80 in elkaar en werd niet gecorrigeerd. De veel te dure cd verving de LP en er werd muziek gemaakt die leuk klonk op cd. Naar kwaliteit van de songs werd minder gekeken.

De new wave zorgde aanvankelijk nog voor een belangrijke impuls in 1979, 1980 (Joy division, een onfortuinelijk overlijden) maar ebde ook langzaam weer weg.

We kunnen nu hele lijsten aan gaan leggen welke uitzonderingen en goede bands er allemaal waren in de jaren '80: die waren er ook. U2, Talking heads, Simple minds maar ook het Alan Parsons project. Maar per saldo was het allemaal gewoon wat minder.

In de eighties werd er zeker ook goede metal uitgebracht zoals Iron Maiden, Judas Priest en Metallica. Maar metal is lang niet de enige (en zeker niet de heersende) stroming in de 80's.

Verder ben ik het eens met musician.

Als je niet verder keek dan Culture Club of Wham, dan kan ik me het bekeren tot metal zeker goed voorstellen, met mij was dat ook een beetje het geval en ik viel al in de metal omdat dat iets was waar ik vanaf eind jaren 70 al kennis mee had gemaakt (Van Halen, Kiss). Ik ben blij dat ik mijn jaren 80 ontdekkingstocht later alsnog heb opgepakt, anders zou ik ook niet beter weten dan dat het een zozo decennium was. Het is ook een kwestie van wat verder kijken dan je neus lang is natuurlijk

Ach, ik kan Culture Club en Wham! (althans hun hits) wel waarderen. Natuurlijk erg lichtvoetig maar wel heel goed gezongen met aparte stem, die nummers hebben nog hun charme.

Beetje bizar idd om de 80's af te doen als een "lost decade".

Komen de heren ooit op Discogs, Eil, 991 en vergelijkbare sites? Of E-bay wellicht? Ik zou bijna zeggen kijk dan eens hoe gevraagd releases op 4AD, Factory, Korova, Statik, Beggars Banquet, Rough Trade en vergelijkbare labels zijn.

Ik hoor u al zeggen, :"ja maar dat is de werking van het marktmechaniek van vraag en aanbod" True - very, true, maar er moet toch ook iets in die muziek zitten, waarom die mensen dat willen hebben; iets dat maakt dat zo'n gek als ik blij is als een kind als ie het tweede ep'tje van Warsaw (The Ideal Beginning - Enigma PSS 138) voor 20 euro op E-bay kan kopen.

Emotionele waarde wellicht? En idd durf eens verder te kijken dan je neus lang is. Free your mind and the rest will follow!

Ja, dat SAW verschrikkelijk was en Mel & Kim ook niet om over naar huis te schrijven is nu wel duidelijk, maar dat is hetzelfde als bij de jaren 70 steeds weer op Boney M wijzen of de formuleglam van Status Quo, Slade of Mud.. ik vind dat minstens zo erg. Dat is toch echt jeugdsentiment dat mensen daar iets mee hebben, sterk is het allerminst. Beetje dronken mannen pubrock waar nu bejaarde Britten op zitten meebrallen.
Er is zoveel meesterlijke muziek gemaakt in de jaren 80, waar kennelijk maar weinig mee bekend zijn hier. Dat doet echt niets onder voor welke periode dan ook, probeer eens zonder de spruitjeslucht van de 70s naar muziek te luisteren, dan valt er enorm veel te ontdekken.. ook uit latere periodes trouwens. Mij valt ook op dat Chameleon Day, Mjuman, V/d Griend behoorlijk open staan voor electronische muziek, allen ook 80s liefhebbers. Hetzelfde kan ik nou niet echt van de 60s/70s liefhebbers zeggen..
Niets ten nadele van jou hoor LucM, want ik weet dat jij ook wel wat verder kijkt. Maar muziek valt niet allemaal onder te scharen in het nauwe hokje van gitaarmuziek gelukkig. Daar zijn de 80s bevrijdend voor geweest!

Ik vind de new wave muziek uit de jaren '80 erg prettig in het gehoor liggen. Leuke melodieën. Fijne synths. Soms melancholisch. Dan heb ik het met name over bands als Tears for Fears, Simple Minds, Talk Talk & The Cure. En vrij anders, maar toch dé band van de jaren '80 (voor mij althans), de Dire Straits. Er is dus niets mis met de '80s.

Misschien nog een kleine toevoeging. Ik vind de muziek uit de jaren '80 van de bands die ik heb genoemd beduidend "popachtiger" dan dat wat de rockbands als Pink Floyd & Led Zeppelin in de jaren '70 maakten. Misschien dat er een milde afkeer heerst onder de musicmeter gebruikers voor alles wat popachtig klinkt.

Met noise ben ik niet bekend, dus daar zal ik niets over zeggen, maar techno a-melodieus? Luister eens naar vroege Aphex Twin platen. Als er iets melodieus is, is dat het wel!

@ orbit
Status Quo, Slade, Sweet en Mud vind ik erg plezierig en opwindend, ik vind dit absoluut geen spruitjeslucht. Natuurlijk is dat artistiek niet de beste muziek, maar dat is ook niet de bedoeling ervan. Het geeft mij positieve energie als ik zulke recht-voor-de-raapse rock beluister.

Zoals ik eerder zei, ik ben het meest vertrouwd met gitaarrock maar daarnaast heb ik ook albums uit andere genres : reggae, soul, folk, country, electronic en synthipop, Nederlandstalige en Franstalige chanson en zelfs klassiek. Het is beslist niet zo dat ik blijf hangen in de gitaarrock en de jaren '70. Ik pin mij niet vast aan een bepaalde periode, in elke periode is wel goede muziek uitgebracht en hoop ik nog meer goede muziek te ontdekken.

Ik kan ook heel wat jaren '80-bands waarderen waaronder de door Kadafi genoemde bands als Tears for Fears, Simple Minds, Talk Talk & The Cure. Dire Straits vind ik gewoon top. De synthipopbands zoals OMD, Depeche Mode en Human League vind ik ook prima maar na een tijd was er een overkill aan dit soort bands waardoor ik weer snakte naar andere dingen. Zoals ik die postgrungebands in de late jaren '90 beu werd hoewel ik de eerste grunge-albums nog steeds erg graag hoor.

@ Herman
Van Aphex Twin heb ik op YouTube iets beluisterd en inderdaad vind ik dat wel meevallen, dit lijkt mij niet echt op techno (aan techno denk ik eerder aan een vorm van house dat enkel in megadancings wordt gedraaid).

Los Indios Tabajaras - Maria Elena meuk? Daar ben ik het niet mee eens (ik ken dit nummer allang, het wordt nu nog vrij vaak gedraaid). Het is niet dadelijk mijn genre maar het is wel apart en sfeervol. In ieder geval veel origineler en artistiek veel hoogstaander dan die stijlloze SAW-producties.

The 80's is gelukkig wel meer dan SA&W. Al vind ik You Spin Me Round van Dead Or Alive nog steeds leuk klinken; en dat is ook SA&W.