He lieden, ff een quizvraagje tussendoor...

Waar kennen jullie dit van?:

Soms loop ik te denken wie ik ben en waarom ik mijn pappie en mammie niet ken.
Maar dan ga ik slapen en ik denk aan jou en ik weet dat er iemand is die van mij houdt.

Weeshuis van de Hits

Wie luisterde daar toen niet naar

Peter van Bruggen met (naar ik meen) zijn zoontje Morrison op de KRO: elke zondagmiddag. Of het echt zijn zoontje was is tot op de dag van vandaag nog een goed geheim gebleven.
De zinnen die de stem van Morisson sprak schijnen aan elkaar geplakte stukjes te zijn (zeker toen hij nog jonger was).

'en in de lucht!!!! Heel hoog!!! Daar staat de Regenbooog!!!! Kijk omhooog!!!! De Regenboog!!!!'

'Autobilisten, zal je voorzichtig rijden? Anders ga je in de vangrails'

Tja: Er zijn platen die als wees worden geboren, er zijn platen die als hit worden geboren.

En VARA's vuurwerk of VPRO's wilde wereld! Echt een kutdecennium die jaren 80..

Even mierenneuken: die 'T' staat niet waar hij moet staan.

De jaren '80 hebben geweldige muziek voortgebracht. Net als de voorgaande en erop volgende decennia.

Mozeskriebel, dat meen je toch niet man
Ik zeg toch ook niet dat Johny met twee keer N hoort.
Of is het Sjonnie?

Errug goed trouwens, die Jezus en Maria ketting. Psychocandy en Automatic zijn super.

He, ik zei toch al dat het mierenneukerig was. Maar je, die stoners heten nu eenmaal niet Jesus And The Mary Chain.

Je hebt verder helemaal gelijk zowel wat de spelling van Johnny betreft (maar ik kon dit niet aanpassen. Als iemand weet hoe, please tell me), als je waardering voor TJ&MC. De waardering voor met name Automatic verbaast me wel een beetje. Prima album hoor, maar ik zou deze zelf plaatsen achter Darklands en Honey's Dead.

80's ?
Geweldig!
Ik ben 16 maar ik ben echt gek op the 80's
prachtig, soul, blues noem maar op.
Ik luister trouwens alleen 80's als ik ff wil relaxen, voor de rest gewoon muziek 'van deze tijd'.

Blues en soul werden nochtans nauwelijks beoefend in de jaren '80.

Ik vermoed ook dat er met Jows jaartelling iets goed mis is

Ik denk dat Jows bedoelt; muziek voor 80 jarigen.

Er is niks mis mee , behalve redelijk wat muziek('stromingen') ; ondanks dat ik er mee opgegroeid ben, ben ik er niet kapot van zoals met name de synthi-pop, New Romantics 'beweging', Stock/Aitken & Waterman e.d. Er waren slechts een paar bands die me wel konden bekoren, verder een 15tal 'losse' albums, maar wel weer menige single, hoewel die ook min of meer ook 'gekleurd' zijn vanwege "the memory that counts".....

Met de 80s is helemaal niets mis.
Vooral met de periode 1979-1986 gaat het prima.
De creatieve golf van de new wave, de introductie van de synthesizer,
het opkomen van de europop en massa's leuke liedjes.

Nooit stonden zoveel verschillende liedjes in de top 10 als in 1983 en 1984.

Daarna kwam de prefab pop van Stock Aitken & Waterman
de boel verzieken, en volgens mij hebben jongere generaties
(de muziekliefhebbers van de jaren 90 en later) vooral dat onthouden.

Draai je hoofdzakelijk hits uit de periode 1987-1990,
dan kan ik begrijpen dat de jaren 80 als fout geboekstaafd staan.

Ook de allereerste digitale synthesizers en productietechnieken
uit de tweede helft van de jaren 80 klinken nu erg gedateerd.
Dat had het warme analoge geluid van de oersynths niet.

Van jou had ik geen ander antwoord verwacht, Dazz ; toch valt het me wel op dat menige , laten we zeggen de 1e helft van de 80's vooral/mede mooi/goed
vindt, omdat ze ermee zijn opgegroeid in hun jeugd en je 'emotioneel' dan ook sterker beïnvloedt wordt door de muziek in grofweg die periode en dat je beleving dus (wat) 'kleurt' (dit geldt trouwens ook voor andere 'opgroeimuziek' van jongeren/ouderen ).

@dazzler
De synthesizer werd reeds in de jaren '70 geïntroduceerd (Kraftwerk, Vangelis, Brian Eno) maar in de jaren '80 gepopulariseerd door synthipopbands als Depeche Mode, OMD en Human League.
Europop kwam ook in de jaren '70 op met Abba als aartsvader.

Inderdaad vind ik de meeste hits in de eerste helft van de jaren '80 prima, in de tweede helft vind ik het minder worden door de toename van de prefabpop waar Stock-Aitken-Waterman een grote verantwoordelijkheid hebben.

De rock stond in de VS in de jaren '80 op een laag pitje waar AOR de norm was, er waren daar slechts enkele echt interessante bands die destijds underground of alternatief werden genoemd (R.E.M., Red Hot Chili Peppers, Sonic Youth ...). Dan was de muziek in de jaren '80 in Europa veel interessanter met de Britse wave en synthipopbands, U2 uit Ierland, the Nits uit Nederland en België had T.C. Matic.

Het grappige is dat ik pas echt "opgroeide" met muziek uit de tweede helft jaren 80 en begin jaren 90 (studententijd).. luisterde dan aanvankelijk ook naar metal en later hiphop, voordat ik door de indiegolf van de jaren 90 opeens van alles begon te luisteren.
Daarna ben ik me pas gaan verdiepen in de muziek van pakweg 1977 tot 1985, en ja, dat is veruit het beste wat ik ken op rockgebied.. maar niet perse omdat ik er vroeger nou zo mee werd doodgegooid (hoogstens The Police en nog een paar bands via mijn broer). Het is gewoon een erg sterke muzikale periode.

Ik groeide op met de muziek uit de jaren '70 maar de periode 1965-1970 vind ik nog sterker. 1977-1983 vind ik ook een boeiende periode.

Net als LucM ben ik opgegroeid met muziek ui de jaren zeventig, maar in de jaren tachtig heb ik me ook prima geamuseerd. Ik heb, geloof ik, altijd wel open gestaan voor het gebruik van technologische verworvenheden en heb dus nooit zoveel moeite gehad met artiesten die niet de gitaar, maar allerlei andere instrumenten - synths en drumcomputers met name - op de voorgrond plaatsten.

Ook in de jaren tachtig waren er veel bands creatief bezig, hoewel in de breedte misschien minder dan in de jaren zeventig. Wel is het zo dat we naderhand - en dan met name door de omwenteling die grunge en postpunk in de jaren negentig teweeg brachten - weer teruggekeerd zijn naar een voorliefde voor de gitaar, met als gevolg dat veel muziek uit de jaren tachtig heden ten dage enorm gedateerd klinkt, meer nog dan muziek uit de jaren zestig en zeventig.

Bovendien deden de meeste grote namen uit de voorgaande decennia ook mee aan de heersende muzikale mode, vaak in een krampachtige poging om bij te blijven. Maar de meesten ging dat niet zo goed af. Tel daarbij op dat ze vaak hun muziek moesten versimpelen (kortere nummers, meer meezingbare melodieën) en je hebt de belangrijkste oorzaken waarom muziek uit de jaren tachtig over het algemeen minder gewaardeerd wordt.
Maar wat mij betreft is er geen enkele reden om het kind met het badwater weg te gooien. De jaren tachtig hebben, net als voor- en navolgende decennia, prachtige muziek opgeleverd, ook in de hitparade.

Toch kun je over het algemeen zeggen dat mainstream rock in de jaren tachtig was verworden tot een veilig, op scoren gericht product. En échte soul, blues en funk werd nauwelijks meer gemaakt, want het klonk veel te 'ingeblikt'. Ondergronds was er wel de opkomst van veel indie-bandjes met een voorliefde voor de gitaar die vernieuwend bezig waren en in de jaren tachtig de basis legden voor wat tegenwoordig een mainstream rock-geluid is.

Ik ben niet zo gitaar-georienteerd, vind de meeste muziek uit de jaren 70 ook een ondragelijke spruitjeslucht hebben. Daarentegen klonken veel nieuwe bands in de 80s juist weer fris en vooral: swingend en opzwepend. Behalve soul of funk was de rock uit de 70s nou niet echt dansbaar of swingend te noemen Bands als Simple Minds of U2 brachten dat nou juist wél bij in de rock! Tel daarnaast de oneindige hoeveelheid underground op die ontstond in de jaren 80 en je komt toch echt daarop uit. Ik ben nooit zo'n liefhebber geweest van zwarte muziek, zoals blues, soul e.d., dus dat is geen enkel gemis voor mij in de jaren 80.

We hebben duidelijk niet dezelfde muzikale achtergrond (geeft ook niks), maar hierin heb je zeker wel gelijk: in de jaren tachtig werd de kloof tussen rock en dance langzaam maar zeker gedicht. Daar hebben bands als Simple Minds, die hele New Romantics-beweging en met name ook Prince aan bijgedragen.
Wie in de jaren zestig en (zoals ik) in de jaren zeventig opgroeide, weet dat er een gigantische kloof bestond tussen rockmuziek en (veelal zwarte) dansmuziek, soul en funk dus. Je hield óf van het een óf van het ander, en beide subgroepjes verketterden elkaar. Zelf heb ik daar nooit zo'n moeite mee gehad, maar ik merkte toch wel eens dat ik niet door iedere 'serieuze' rockliefhebber voor vol werd aangezien als hen duidelijk werd dat ik ook van funk en soul en zelfs van sommige disco hield.

Bands als U2, Simple Minds e.d. brachten in de jaren tachtig inderdaad wel een soort levensvreugde terug, waardoor ook de muziek van veel oudere rockbands wat dansbaarder werd. Denk maar aan de talrijke disco- of 12 inch mixen die er in dit decennium (en trouwens ook al in de late jaren zeventig) van dit soort bands werden uitgebracht. Tot ongenoegen van de puristen natuurlijk weer.

En natuurlijk brachten de jaren tachtig in de onderstroom van de mainstream popmuziek ontiegelijk veel bands voort die nieuwe dingen deden. Je kunt best stellen dat (vooral) in de jaren tachtig de basis werd gelegd voor heel veel hedendaagse muziek. En daarmee is dat decennium wat mij betreft net zo belangrijk als de voorgaande en de navolgende. Met uitzondering van de jaren nul misschien, maar het is nog te vroeg om te bepalen wat voor bijdrage die zullen hebben aan de ontwikkeling van de popmuziek.

Eind jaren '70 was er inderdaad een diepe kloof tussen enerzijds de punk & new wave, anderzijds de disco/dance, beide (belangrijke) stromingen stonden lijnrecht tegenover elkaar.

Gedurende de jaren '80 werd die kloof inderdaad gedicht dankzij bands als Simple Minds en New Order en zeker Prince. En een album als "Thriller" werd ook door rockliefhebbers gesmaakt.

Ik ben zelf ook meer liefhebber van gitaarrock, maar zwarte muziekstijlen als soul en reggae spreken mij ook erg aan. Daarom vind ik het jammer dat de echte soul sinds de jaren '80 steeds meer plaats maakte voor de veel geliktere R&B.

Ik heb ook niets tegen synthesizers op zich en bands als Depeche Mode, OMD en Human League vind ik nu nog steeds fris klinken. Maar het is het verkeerd gebruik van synthesizers waardoor verschillende jaren '80-albums nu niet meer klinken, met name die van de grote namen als bv. Neil Young en Paul McCartney.

Veel van die synths pasten dan ook meer bij de sound van de nieuwe bands en niet echt bij die oude knarren die nog bij wilden blijven. Ik zou dan ook niemand aanraden om te lang bij één artiest te blijven hangen. Die oudjes hadden afgedaan toen, net zoals veel bandjes uit de 80s nu ook weinig meer voorstellen.

Ik vind overigens alléén de jaren 60, 70 en 80 vernieuwend op het gebied van rockmuziek, vanaf de jaren 90 vind ik dat bands eigenlijk voornamelijk teruggrijpen op oude stijlen en paden bewandelen die daarvoor al zijn aangelegd.
Electronische muziek is een ander verhaal, dat kwam juist in een stroomversnelling terecht vanaf de jaren 90 en met name nu. Pioniers als Aphex Twin, Autechre, Orbital en vele anderen hebben ervoor gezorgd dat de electronica een geheel nieuwe en frisse impuls kreeg. De enige soort muziek die ik dan ook voornamelijk oppik nu. Rock boeit me amper meer, hoor er ook steeds weer dezelfde invloeden in terug..

Eind jaren '70 was ik in de ban van elektronische muziek (Kraftwerk, Vangelis, Jean-Michel Jarre) en verschillende synthipopbands uit de jaren '80 kan ik nu nog steeds waarderen, maar naarmate de jaren '80 vorderden was er een overkill van dit soort bands en werd elektronica steeds meer misbruikt om het gebrek aan talent te maskeren, die Stock-Aitken-Watermann-producties zijn daar een schoolvoorbeeld van en klinken nu hopeloos gedateerd.

Bovendien muteerde elektronische muziek in house en techno en daar vind ik geen barst aan. Wel interessant in de jaren '90 vind ik bands als bv. the Prodigy of Faithless. Van Aphex Twin, Autechre en Orbital heb ik op YouTube fragmenten beluisterd en dat viel wel mee.

Grunge begin jaren '90 was de laatste echt belangrijke stroming in de rock en het maakte gelukkig een einde aan die gezapige AOR. Verder zie ik de laatste 10-15 jaar als een fusie van stijlen uit de vorige decennia. Britpop bv. vermengt de rock uit de jaren '60 (Beatles, Kinks) met (post)punk/new wave.

Grunge fuseerde de klanken van Black Sabbath en Led Zeppelin met punk van The Sex Pistols (Nirvana!).. was ook allerminst vernieuwend. De uitzondering waren de bands van eind jaren 80, zoals Sonic Youth, The Jesus & Mary Chain en Pixies.. die waren wél vernieuwend! Helaas is grunge altijd als commerciële variant in het collectief geheugen blijven hangen, maar de wortels lagen dus al veel eerder in de rockmuziek.
Voor de rest sluit ik me helemaal aan bij het feit dat het andere retro-uitbouwingen waren, Britpop is inderdaad heel duidelijk, maar de hele indie-scène borduurde voort op Sonic Youth, danwel de oude symfo, danwel jaren 80 avantgarde bands zoals Talk Talk, etc etc.. Jaren 90 heeft niets nieuws opgeleverd Wel een aantal goede platen, maar dat is wat anders.. Wat ik aan de jaren 90 wel zeer waardeer is dat er een aantal intelligente fusies tussen electronic en rock tot stand zijn gekomen, zoals de muziek van Massive Attack of The Prodigy bijvoorbeeld. En dansbare rock was natuurlijk nog meer een feit, met Chili Peppers, Blur en nog veel meer.

Om er maar eens een vroege constatering er tegenaan te gooien: Niks.
Waardeloos decennium waarin leuke muziek culter dan cult bleef en geen stromingen konden veroorzaken. De nageboorte van grunge voerde helaas de toon.

De 80's zijn met afstand het belangrijkste decennium uit de geschiedenis van de populaire muziek. Met uitzondering van Bob Dylan, Pink Floyd en de helaas veel te korte periode van Joy Division zijn er zowel vóór als na dit decennium geen invloedrijke bands als Sonic Youth, Pixies, The Smiths, The Stone Roses, R.E.M. en Bruce Springsteen meer geweest.

wat is er mis met the 80thies?

NIETS!

ok, de kleding en kapsels

Bruce was er in elk geval al in de vroege jaren zeventig...

Ik had The Boss ook bij het selecte gezelschap van vóór de 80's kunnen noemen. Born To Run (1975) is immers zijn beste album. In de 80's heeft hij echter meer belangrijke albums dan in het decennium daarvoor gemaakt. Daarom heb ik daar de grens getrokken. Dit blijft natuurlijk arbitrair.

De 80's met afstand het belangrijkste decennium uit de popgeschiedenis? Vind ik sterk overdreven, de meeste innovaties werden doorgevoerd in de jaren '60 en de jaren '70 en de meest invloedrijke acts ooit komen ook uit die periode (the Beatles, Bob Dylan, Rolling Stones, Jimi Hendrix, Velvet Underground, David Bowie, James Brown ...)
Al zijn er in de jaren '80 inderdaad ook belangrijke of invloedrijke bands (U2, R.E.M., the Smiths ...). Joy Division zie ik ook meer als een jaren '70-band, zij werd opgericht in 1977 en opgeheven in 1980 (na de dood van Ian Curtis).