Erg goed nummer zelfs! Wist ik niet eens

"Alfred Lagarde, 's ochtends een zachte, 's avonds een harde".

Prima tijd voor de Metalhead, van Queensrÿche, tot Faith No More, Slayer, Metallica, Iron Maiden, Sacred Reich, Possessed, Ministry, Anthrax, Death, Obituary, en nog eens pak hem beet honderden bands die gewoon erg goed waren, inclusief de Glam revival uit Amerika met RATT, Twisted Sister, KISS (met méér make-up dan in de seventies), Mötley Crüe, etc.... of de gitaristen van het Shrapel label, zoals Vinnie Moore, Tony Macalpine, etc.... en dan hebben wij het nog niet eens gehad over de lekker rockende metalbands zoals Scorpions, MSG, Gary Moore, Loudness, etc.....

Nee, het hele synth-pop gebeuren, SAW-sound is helemaal langs mij heen gegaan. Ik keek ook alleen maar naar Monsters of Rock op Sky Channel en luisterde naar de BBC's Friday Rock Show met Tommy Vance. Ook eenzijdig natuurlijk, maar was pas 15, 16 jaar.

Maar buiten dat, vind ik ook Prince, U2, Madonna, Talk Talk, Front 242, Yello, Depeche Mode, Talking Heads, Siouxsie and the Banshees (hoewel ontstaan in de seventies), Joy Division, prima artiesten. En zo zijn er nog wel meer te noemen, in ieder geval boeiender dan Supertramp, Alan Parson's Project, Eagles, Fleetwood Mac, Eric Clapton, Yes of Golden Earring.

In deze hele 'discussie' is de meest eerlijke en realistische user....LucM; zet zich niet af op een "negatieve" manier en kijkt verder dan zijn eigen (brede) smaak lang is.

Natuurlijk, maar dat heb ik ook nooit tegengesproken. Ik heb alleen gezegd dat in de jaren zestig de meest uiteenlopende muziekstijlen van die tijd broederlijk naast elkaar stonden in de hitparade, van Pink Floyd en Hendrix tot Rudi Carrell en de Heikrekels. En dat was in de jaren tachtig niet het geval. Ik kan me tenminste niet herinneren dat bands als Sonic Youth en de Pixies ooit de hitlijsten hebben gehaald.

Dat was wat ik probeerde aan te geven. Ik vermoed wel dat dat vooral de situatie was in de láte jaren zestig, zoals Mjuman ook terecht aangeeft.

Ja, vind ik ook een heerlijk nummer - ik heb 'm zelfs nog op 12 inch. Ik kwam er ook pas jaren later achter, toen ze als SAW naam gemaakt hadden. Ik vermoed dat dit zo'n beetje hun allereerste gezamenlijke productie was. Zo zie je maar...

(roept natuurlijk wél de vraag op waar het mis is gegaan met de heren...)

Met andere woorden: het is maar net wat je van muziek verwacht. Ben je in de eerste plaats op zoek naar intensiteit en puurheid - dus muziek die een bepaalde sfeer neerzet en als het ware in je ziel kerft - of leg je de nadruk op muziek als ontspanning, waarbij een goede melodie voorop staat? Voor allebei valt wat te zeggen natuurlijk.

Ik zit wat dat betreft meer in het kamp van LucM: een goed liedje is een goed liedje (bij voorkeur uitgevoerd door een goede vocalist en een competente band) en dan dondert het niet of de artiest in kwestie met pop, soul, gitaarrock, hardrock, synthpop of meer avantgardistisch bezig is. Waarschijnlijk komt het ook daardoor dat ik als liefhebber van over het algemeen traditionele pop, rock, funk en soul ook ietwat alternatievere bands als R.E.M., Echo & the Bunnymen, Talk Talk en Japan hogelijk kan waarderen.

Maar Sonic Youth en The Pixies? Ik heb het wel geprobeerd, maar het is gewoon niet aan mij besteed. Voor mij te hoekig en onorthodox waarschijnlijk. Maar ik erken wel dat die bands zonder meer bestaansrecht hebben, omdat ze (vanuit de jaren tachtig, want daar hebben we het uiteindelijk over) grondleggers zijn van veel muzikale ontwikkelingen die tot op de dag van vandaag hoorbaar zijn. Ik moet het toegeven: ze hebben veel meer bands geïnspireerd dan bijvoorbeeld Dire Straits of Tears For Fears, om maar een paar van mijn favoriete jaren tachtig bands te noemen.

Sonic Youth was vooral experimenteel en nog in ontwikkeling bezig en dat kun je horen, dus nog niet écht goed ; voor de Pixies geldt min of meer hetzelfde. Je kunt het natuurlijk wel mooi vinden, dat is wat anders.
In die 2e helft van de 80's vind ik in de 'donkere hoek' eigenlijk alleen Disintegration echt goed, zo eerlijk ben ik wel; dat klinkt een stuk professioneler, hoewel het daar zeker niet alleen om gaat.

Elk tijdperk heeft zijn hits en zijn albums.
Ik hou ervan om beide sporen te bewandelen en verzamel
alle relevante hits van Rock around the Clock (en daarvoor zelfs)
tot en met Lady Gaga en co. De allerbeste hits hebben het vermogen
om herinneringen en zelfs beelden uit die tijd op te roepen.

En vermits een mens in zijn jeugdjaren het leven
intenser ervaart dan later, is het volgens mij begrijpelijk
dat we de hits uit onze jeugd (voor mij de jaren 80) feller koesteren.
Hits verklanken altijd enige nostalgie.

Daarnaast hou ik ook van een goed album, en vaak
beperk ik me bij hitmakers tot een compilatie, maar zijn
het vaak minder commerciële groepen die dan mijn aandacht trekken.
Op zo'n moment ga je voor een echt muzikaal avontuur.
Minder nostalie en meer estethiek dus.

Ik volgde ooit een aanvullend jaar Culturele Studies aan de KU Leuven.
De college's Populaire Cultuur, Muziekgeschiedenis en Filosofie van de Kunst
hebben daar mijn ogen, oren en denken verruimd.

Daarom zal je me zelden iets negatiefs zien schrijven over
de zogenaamde "smaak" van anderen of vermeende "waarde" van artiest X of Y.
Veel interessanter is lijnen te ontdekken tussen werken en componisten.
De manier waarop ik die muziek beleef, de verbanden die ik zelf ontdek.
Muziek helpt me om mezelf en het leven beter in kaart te brengen.

Want een goed kunstwerk zegt altijd meer
over zijn publiek dan over zijn schepper.

Dat doet mij denken aan een vriend van vroeger. Als we bijv. op een festival tussen een groep mensen stonden die keken en luisterden naar een optreden dat wij niet konden pruimen, dan zei hij: "De muziek vind ik niets, maar vanuit antropologisch oogpunt is dit uitermate boeiend."

Als ik bij iemand anders in de woonkamer ben, heb ik ook altijd de neiging om een blik op de CD-verzameling te werpen (vroeger LP's, daarvan kon je de 'ruggen' vaak nog makkelijker identificeren). Vaak zegt de muzikale smaak toch wel iets over hoe iemand in het leven staat.

Ik moet toegeven dat Dazzler 'doet' wat ie schrijft en komt in de verste verte niet in in het topic "Users waar ik een gruwelijke hekel aan heb" ; laat ik voor mezelf zeggen dat ik daar ook niet hoor , maar reageer gewoon mee met sommige anderen en deel wel eens een plaagstootje uit. Soms een geintje, soms gemeend (maar wel met een knipoog) om te het wat te relativeren.

Van Sonic Youth en Pixies bezit ik enkel hun albums vanaf het einde van de jaren '80 toen deze bands min of meer doorbraken. Inderdaad is dat niet de meest toegankelijke muziek (maar het is nog behoorlijk melodieus), ik had meerdere luisterbeurten nodig om ze te waarderen, maar het is best mogelijk dat ze voordien 'experimentele herrie' brachten.

Op het gevaar af me off-topic te begeven wil ik toch graag hier even bij inhaken. In de literatuurwtenschap wordt "lijnen te ontdekken tussen werken en componisten"wel getypeerd als "the biographical fallacy" en ik vind dat we daarvoor moeten waken: een werk is niet alleen een biografisch verslag, het incoporeert ook elementen uit de werkelijkheid en het gevoelsleven die ons ook aanspreken en waarin we ons herkennen - laat ik een voordehandliggend voorbeeld geven: "The Day of the Lords" van Joy Division (= de wens om een leidende hand in dit bestaan).

Juist dit herkenbare (voor jouzelf als individu) maakt die muziek tot een waardevolle beleving. Het zegt dus iets over de manier waarop de song is geschreven en inhoud die eraan is gegeven en het zegt iets over de vatbaarheid van het publiek voor de uiting.

Overigens zou ik een vergelijkbaar verhaal kunnen houden over Gernica van Picasso (in het museum Reina Sofia in Madrid) of Dejeuner sur l'herbe van Manet (in het Musée d'Orsay in Parijs).

Muziek is voor mij een mental metaphor, die aanhaakt bij mijn attitude en stemming (ik zie daarin een aantal functies zoals energie, ontspanning, reflectie en emotie) en ja dat beeld van die kaart spreekt mij ook aan; gelukkig zijn er tegenwoordig ook driedimensionale weergaven van landschappen, wordt het gemakkelijker om over de toppen en door de dalen van de 80's te manoevreren. Laat MuMe dan het kompas zijn om af en toe ons richtingsgevoel te verifiëren.

Wat dacht je van boeken: ik studeerde in de 70's en een van de eerste dingen die je deed, was naar iemand's boekenkast lopen om de boeken te bekijken en dan vooral het aantal witte bandjes - de uitgaven van (kritische) uitgeverij Van Gennep (o.a. het dagboek van Ché).

Bij mij zou je trouwens een lastige klus hebben: al het vinyl en alle OLM (ook veel 80's) staat op mijn werkkamer; en een deel van de cd's zit in lades. Hoe gevarieerder, vaak ook hoe leuker.

De lijnen waarover ik sprak zijn de verbanden die "ik lees".
Deze verbanden zeggen meer over mijn manier van naar de wereld kijken
dan over de bedoelingen van de kunstenaar in kwestie.

Maar dat had je wel begrepen, denk ik.

Dat was in de jaren 80 ook nog wel grotendeels zo hoor, vergeet niet dat The Cure grote hits scoorde, Echo & Bunnymen, Tears For Fears, Depeche Mode, Pretenders, Simple Minds (alhoewel ook vooral in hun vervelende commerciele tijd), Adam & The Ants, Blondie etc etc.. die dan gewoon tussen Op volle toeren plaatjes stonden of naast Jermaine Jackson, Gloria Estefan ( ) of Pia Sadora.. Het is eigenlijk pas echt fout gegaan met die hitlijsten halverwege jaren 90, toen plots alléén nog maar eurohouse of RnB te horen waren, dat was echt de nekslag voor ieder initiatief tot het maken van leuke hits

Mee eens met orbit, tot in de jaren '80 was de hitparade nog te doen, al vind ik de jaren 1965-1970 de beste periode.
Met die toevloed van SAW-producties eind jaren '80 nam de hitparade wel een duik, halverwege de jaren '90 ging het definitief fout toen de hitlijsten alleen nog bevolkt werden met eurohouse en afgeleiden (zoals gabber), R&B, boys- en girlbands en idols.

De jaren 80

Dit was de zo genoemde goede tijdperk van HipHop. Veel ontwikkeling nam toen plaats. Zo maakten we kennis met veel verschillende rap-acts als The Beasty Boys, Public Enemy en zelfs de controverse N.W.A.

Rap ontwikkelde zich ook op basis van techniek. Van improvisatie ging het over op geschreven teksten. De flow werd gepionierd door rapper Rakim op een van de grootste en invloedrijkste HipHop platen allertijden namelijk Paid In Full.

Gabber een afgeleide van eurohouse

Tommy Boy: Soul Sonic Force, Afrika Bambaataa etc etc; Grand Master Flash (The Message)?

Ik vind de jaren '80 ook niet echt geweldig eerlijk gezegd. Erg veel klonk hetzelfde door dat het nu veel elektronisch werd gemaakt en dat vind ik, tja, Eighties-achtig klinken Ik weet niet hoe ik het moet formuleren maar ik vind het gewoon lelijke en irritante muziek. Erg elektronisch. Ik luister veel electronisch gebaseerde muziek (Hip-hop/jungle etc.), maar dit kan ik gewoon niet waarderen op de een of andere manier.
Hip-hop kwam wel toen in de populariteit. Maar de echt goeie albums kwamen toch echt uit de nineties met uitzondering op een paar uit eind jaren '80

Het is de manier waarop elektronica werd toegepast dat vele jaren '80-muziek gedateerd is geworden of zelfs irritant.
Inderdaad vond ik de hip-hop toen nog goed klinken : Beastie Boys, Run DMC, De La Soul, Rakim, Grandmaster Flash ... en controversiële acts als Public Enemy en NWA vond ik wel opwindend. In de jaren '90 was ik in de ban van grunge, Britpop en Belgenpop en heb ik de hiphop niet zo gevolgd.

Toen heeft HipHop zich nog verder ontwikkelt (in de jaren 90). Beter geluid en er was meer variatie van stijl.

Ben ik met je eens; dat ervaar ik ook zo.