Voor de liefhebber: op Spotify zijn er allerlei playlist te vinden met materiaal van de Scaruffi website.

Zo is er deze playlist van ene crsdobson met 4500 nummers aan luisterplezier met favoriete tracks van Scaruffi:Scaruffi best songs.

Ook zijn er heel veel uploads van ene Gustavo Necochea, volgens mij een vriend van Scaruffi die hem helpt om playlists te maken. Zo zijn er playlist van ieder jaar (1990-2017) en eentje die ze allemaal verzameld. Deze jaarlijsten zijn overigens ook te vinden op de website.
Scaruffi 1990-2017.

Ik ontdek in rap tempo vette dingen. Hou er wel rekening mee dat het ene moment je een lieflijk folkliedje hoort en het andere moment kneiterharde metal.

Ik heb de website van Scaruffi bekeken. Petje af voor de moeite die hij daarin heeft gestoken maar over zijn lijsten heb ik wel bedenkingen.

1. Scaruffi denkt teveel in hokjes. Zo maakt hij onderscheid tussen pop en rock (waarom?) en zijn indeling van vele subvormen van rock zijn op zijn minst vreemd. Tim Buckley en David Crosby psychedelica? Meatloaf glamrock? Gun Club punk? Nico gothic? Queen metal maar geen Black Sabbath in die lijst. Bij progrock is Pink Floyd vertegenwoordigd met Ummagumma terwijl een album als Dirk Side of the Moon veel belangrijker is voor het genre.

2. Zijn muzieksmaak (ik denk dat zijn lijst met beste albums daarop gebaseerd is) verschilt wel danig van de mijne. Op 1 staat Trout Mask Replica van Captain Beefheart, een album waar ik weinig mee heb (nochtans kan ik zijn andere albums wel lusten) wegens te weinig melodie en emotie (het is ook een cultalbum). Verder ook Red Crayola uit 1967, amateuristisch geneuzel terwijl dat jaar zoveel prachtige albums heeft geleverd.

3. Scaruffi vindt Beatles, Elvis Presley, David Bowie, Prince en U2 overschat. Blijkbaar houdt hij niet van artiesten of bands die veel impact en invloed hebben.

Met alle respect om dit op te bouwen, maar op een gegeven moment wordt het ook een zelf geconstrueerd keurslijf of is de onbevangenheid er niet meer om ergens nog met frisse blik naar te kunnen kijken en/of mis je de tijdgeest.

Trout Mask Replica is inderdaad mogelijk het beste popalbum aller tijden dus deze Piero Scaruffi heeft een uitstekende muzieksmaak. Hij moet wel een boomer zijn.

Hij heeft duidelijk een voorliefde voor 'avant-garde' en in dat opzicht verbaast het me dat hij (de debuutalbums van) Einstürzende Neubauten en Palais Schaumburg niet in zijn rockalbumlijst heeft staan, al zal hij misschien menen dat deze bands niets doen wat Faust op hun debuutalbum uit 1971 al deden en welk album bij hem op de vierde plaats staat.

Maar evengoed zie ik 'avant-garde'-pop als bijna een exclusief Duits fenomeen: de Amerikaanse 'avant-garde' blijft geworteld in de tradities van blues en rock 'n' roll en brengt die door een even Amerikaanse free jazz-benadering eigenlijk alleen maar in 'overdrive' (bluesrock in overdrive: Captain Beefheart en rock 'n' roll in overdrive: The Velvet Underground). De Engelse bands (The Beatles, Pink Floyd etc) zijn in dat opzicht experimenteler maar alleen bij de Duitse bands zie je een geheel nieuwe benadering van pop als een soort dansbare geluidscollages.

Rolling Stone heeft dan weer een andere toplijst met Marvin Gaye op 1. Daar kan ik mij meer in vinden al vind ik ook daar niet alles goed. En daar staan veel zwarte artiesten tussen was ik niet tegen kom in de lijst van Scaruffi.

Trout Mask Replica had nauwelijks impact, het was destijds en nu nog steeds een cultalbum. Slechts 25 users hebben dat album in hun persoonlijke top-10 staan waarvan 4 op 1. Er zijn dus zéér weinig mensen die dat als het beste popalbum aller tijden beschouwen. Vergelijk dat maar eens met OK Computer van Radiohead dat liefst 1236 keer in een top-10 staat (waaronder de mijne).

Scaruffi heeft inderdaad duidelijk een voorliefde voor 'avant-garde', voor hem moet muziek op de eerste plaats experimenteel zijn. Van mij mag experimenteren maar ik hecht meer belang aan sterke melodieën, sfeer en emotie (wat ik mis bij Trout Mask Replica). The Beatles, Pink Floyd en ook David Bowie en Radiohead die door Scaruffi dan weer niet gesmaakt worden weten perfect de balans te vinden tussen inventiviteit, melodie, sfeer en emotie.

Eens met jou: als het gaat om 'experimentele' popmuziek die buiten de gebaande paden treedt maar toch ook heel lekker klinkt en dus populair is is bijna alles Engels wat de klok staat: van The Beatles, Pink Floyd en Roxy Music tot Radiohead.en Portishead.

Inderdaad, vele mensen omschrijven mijn muzieksmaak als populair alternatief. Muziek die (gematigd) experimenteel is maar toch toegankelijk en vooral door critici en muziekliefhebbers met een ruime platencollectie wordt gewaardeerd.

Ik heb ook niets tegen hitparadepop op zich als dat maar gepaard gaat met bezieling, inventiviteit en eigenheid waar Abba een schoolvoorbeeld van is. Waar ik niet van hou is wat ik plat vind zoals vele (carnaval- en hoempapa)schlagers en (geautotunede) fabriekspop.

Weer helemaal eens. Ik ben dol op ABBA maar heb ook een hekel aan carnavalsmuziek. Er is eigenlijk weinig muziek die ik bij voorbaat uitsluit: ik weet niet wat je onder fabriekspop verstaat maar ook Motown (dat bijna de definitie van fabriekspop is) heeft natuurlijk tal van heerlijke liedjes gemaakt. Zelfs Britney Spears of Christina Aguilera kan ik waarderen. Ik hou daarentegen niet van bv. Coldplay.

Komt een man met z'n auto bij de automonteur: "Er komt een vreselijk geluid uit mijn auto!"
De monteur kijkt even en zegt dan: "Heb je al geprobeerd de CD van Coldplay uit je CD-speler te halen?"

Onder fabriekspop versta ik muziek die aan de lopende band door producers is gemaakt en waar de artiesten louter invulling zijn. Stock, Aitken & Waterman zijn de pioniers ervan.

Wat Coldplay betreft: hun eerste 4 albums vind ik wel prima (X&Y wat minder) maar de rest veel minder. Sommige nummers van Britney Spears of Christina Aguilera kan ik ook waarderen maar een gans album van hen is niet aan mij besteed.

Waar ik ook een hekel aan heb is a-melodieuze herrie zoals Metal Machine Music van Lou Reed. Die wordt door Scaruffi hoger gewaardeerd dan zijn meesterwerken Transformer en Berlin.

Ik geloof dat Lou Reed schreef dat dit album is bedoeld voor als je onder invloed van LSD bent. Omgekeerd doet mij de 'muziek' ervan denken aan hoe een LSD-trip voelt. Hoe dan ook is het in zekere zin geestverruimend bedoeld en dat doet me denken aan het futuristisch manifest L'arte dei rumori uit 1913 van Luigi Russolo. Je hebt eerst het Futuristisch Manifest uit 1909 van Marinetti waarin wordt verklaard dat het futurisme al het oude wil vernietigen ('steek alle musea in brand!') en z'n nieuwe esthetiek en ethiek vindt in het lawaai van de grote stad en grote machines, de snelheid van de automobiel, de opzwepende koren van massa's mensen, het geluid van de mitrailleur en de verheerlijking van oorlog en geweld (het futurisme was een grote inspirator van het fascisme). Aansluitend hierop beschreef Russolo in 1913 dat sinds de industriële revolutie de mens gewend is geraakt aan lawaai en dat de muziek steeds complexer is geworden, resulterend in een muzikale evolutie naar steeds meer dissonanten en lawaai. Hij voorspelde dat de mens van de toekomst lawaai net zo prettig vindt als de 19de eeuwse mens er niet tegen kon en hij wees al vooruit naar de mogelijkheden van elektronisch gegeneerde 'noise'. Misschien is Scaruffi zo'n mens van de toekomst (of anders een futurist)?

Er is ook een leuk bruggetje naar de draad Alles is al eens gedaan en vroeger was het vooral beter (https://www.musicmeter.nl/forum/6/8016):

"Russolo claims that music has reached a point that no longer has the power to excite or inspire. Even when it is new, he argues, it still sounds old and familiar, leaving the audience "waiting for the extraordinary sensation that never comes.""
The Art of Noises - Wikipedia - en.wikipedia.org

Van Lou Reed naar Scaruffi via Russolo om een punt over muziek te maken, wat een onzin. Er is genoeg ook hedendaagse muziek (buiten de bekende hokjes) die dit weerspreekt.