Zoveel pretenties heeft iron maiden toch ook niet?

Deze hier vind ik echt niets aan (itt de muziek). Bij zulke hoezen vraag ik me echt af wat de muzikanten hadden genomen toen ze het idee kregen dat dit wel eens een mooie, passende hoes kon zijn. Ook deze van Tool is eigenlijk gewoon aarslelijk, al is het artwork voor de rest wel schitterend.

Hun muziek lijkt me toch vrij grotesk en berekenend. Nummers weten zich - voor zover ik ze ken - niet los te koppelen van het grote plaatje, iets wat de meeste punk wel doet en wat zelfs de charme van punk is. Anders dan veel punk maakt Iron Maiden nummers met een kop en staart, en met een duidelijk gekozen verloop.

Dat maakt dat ik er eerder naar ga kijken als kunstvorm dan als directe emotie, omdat het geen muziek is die ik voor 100% op het moment ervaar zonder vooruit- of terugwerkende kracht, zoals punk dat wel kan zijn. Het is muziek die niet je bewustzijn kan uitschakelen of je in het moment kan laten blijven hangen.

Een album als Fizheuer Zieheuer (half-ontopic: mooie hoes overigens!) vind ik een mooi voorbeeld van een album dat vrij is van overkoepelende ideeën en cirkels. Het is een album dat gewoon door en door en doorwerkt zonder wezenlijk te veranderen, waardoor minimalistische ontwikkelingen naar de voorgrond verplaatst worden. Ik zit bij zulke albums gevoelsmatig voorin de muziek en beweeg mee met de secondenteller. Alleen het nu bestaat in dat soort albums. En ook in veel punk, waarvan de esthetiek op zich me niet bijzonder aanstaat, maar die daardoor wel heel genietbaar kan zijn.
Vanaf het moment dat muziek (en dat geldt voor de meeste muziek) dat idee loslaat en dingen met kop en staart en/of opbouw gaat maken, ga ik vanzelf kijken naar het volledige plaatje en naar of dat wel of geen vorm van esthetiek is die mij aanstaat. Iron Maiden werkt in dat opzicht alleen op mijn lachspieren. Ik zou niet weten op wat voor manier ik er serieus naar zou kunnen luisteren omdat het zo grandioos over the top is.

En laat Iron Maiden nu net een van de belangrijkste bands in de New Wave of British Heavy Metal zijn, een stroming in de metal die nieuwe stuwkracht kreeg van de rauwheid van punk toen die (zo goed als) dood was (volgens sommigen).

Wie in onderstaande hoes klassieke schoonheid gaat zoeken is er natuurlijk aan voor de moeite. Maar punk is het wel.

Ik denk dat ik punk en het daarbij horende gevoel anders interpreteer dan sommigen. Die hoes vind ik veel te gedetailleerd om voor punk door te gaan.

Het moet ook niet voor punk doorgaan. Het is metal. Met een punkrandje.

Mja, dat is altijd een beetje mijn onbegrepen hoekje: waar zit 'm de schoonheid van metal in? Ik kom in dat hele genre eerlijk gezegd niet verder dan incidentele albums van Nadja of Sunn O))), die ook alweer op het randje van ambient zitten.

En je epistel Gyzzz, ongetwijfeld overtuig je daar jezelf mee. Maar het klopt van geen kanten. Muziek is altijd emotie én ratio. Ook in punk heeft een nummer een begin en een einde, hoe ruw de opbouw ook mag zijn. En zelfs het meest mentaal doordachte muziekstuk is geen muziek als het geen luisteraar 'emotioneert'.

Het gaat niet om de schoonheid, maar om het gevoel. Om dat te 'begrijpen' moet je 'besmet' raken door de 'metalmicrobe'.

Maar op dat begin en einde hoeft toch helemaal geen nadruk te liggen? Het gaat mij erom uit welk aspect van de muziek je de waardering filtert. In sommige genres (post-rock, techno) is dat voor een overgroot deel de opbouw, in andere hoekjes (punk e.d.) vind ik dat helemaal niet relevant. Genoeg punk-nummers hebben alleen feitelijk een begin en eind, maar zijn qua structuur helemaal niet als zodanig te herkennen. Je zou begin en eind niet van elkaar kunnen onderscheiden bijvoorbeeld.

Muziek is niet altijd emotie en ratio. Mijn hierboven aangehaalde album van Ricardo Villalobos is daar een (weliswaar uitzonderlijk) voorbeeld van.

Die hoes van villadinges bevat artwork wat ook al in de binnenhoes van Necroticism van Carcass stond.
Maar het wordt een wat rare discussie om Iron Maiden te vergelijken met orkestjes die onconventionele muziek maken. Terwijl we eigenlijk willen zeggen dat we niet van Iron Maiden houden omdat we niet van heavy metal houden. En dat alles in het lelijke hoezen topic.

Lelijke hoes:

Ik nodig je uit om deze stelling te onderbouwen met argumenten. Eventueel in een persoonlijk bericht. Want zoals Edwynn al schrijft...

Bij het album van Villalobos heb ik ook even gereageerd.

Voor een groot deel schreef ik mijn bevindingen al bij het album zelf, maar zodra ik in Fizheuer een paar minuten onderweg ben en niet afgeleid word, denk ik helemaal niet meer na over het verloop van de muziek. Het is dan niets meer of minder dan een losstaand prettig gevoel om de muziek je oren in te laten stromen. Dit zonder dat je wacht op passages, terugdenkt aan eerder gehoorde stukken of überhaupt bewust stilstaat bij wat je hoort.

Ook enkele (maar helaas voor mij maar weinig) freejazzplaten kunnen een gevoel bij me teweegbrengen dat je gevangen wordt in het moment. Dat soort muziek van ofwel extreem minimalisme ofwel extreme vrijheid beoordeel ik op een andere manier dan andere albums. Simpelweg omdat ik ze op een hele andere manier ervaar. Dat uit zich onder meer in het feit dat ik in zulk soort albums vaak totaal niet kan zeggen of ik nu 10 of 30 minuten onderweg ben. En in het geval van meerdere nummers, dat ik geen flauw idee heb het hoeveelste nummer ik ongeveer ben, en dat het ondanks dat toch ontzettend prikkelt en bevredigt.

Iets dergelijks geldt overigens voor alle albums van (de Duitse) Gas. Daar wekt de muziek spontaan associaties met kleuren en andere non-emotionele zaken op zonder dat je met een duidelijk definieerbare teneur te maken hebt.

Sommige muziek nodigt daar makkelijker tot uit dan andere, maar er is verder geen enkele reden waarom je bij Iron Maiden wel zou moeten gaan zitten nadenken over het verloop van de song. Dat heeft in de eerste plaats met je eigen aandacht te maken en dan pas met de muziek.


Kleuren een non-emotionele zaak? Misschien eens een week in een zwarte kamer gaan zitten, vervolgens een week in een rode en dan in een blauwe. Kijken of het emotioneel iets verschillend met je doet.

De kleur op zichzelf draagt geen emotie. Je moet zoals je zegt eerst een week in die kamer gaan zitten voor de emotie naar bovenkomt. Bij mijn beluistering kwamen spontaan de kleuren in me op, zonder verdere concrete beelden of enige vorm van stemming.

Muziek op zichzelf draagt ook geen emotie. En zo kunnen we bezig blijven.

Jezelf misschien toch eens afvragen waarom men bluesmuziek eigenlijk blues noemt of waarom rode auto's in het verkeer sneller agressieve reacties oproepen.

Inderdaad, uiteindelijk blijft het bij de ervaring zelf. Een ervaring die, zo blijkt, niet in taal te vangen is, omdat ieder woord tientallen associaties en tegenvoorbeelden oproept. Je kunt van iedere kleur voorbeelden van emoties geven, maar ook van ieder paar kleuren zal een voorbeeld te vinden zijn waar het emotionele verschil tussen de twee verwaarloosbaar is. Wat ik probeer aan te geven is dat er albums zijn die bij mij beelden of kleuren oproepen zonder waardeoordeel of positief/negatief gevoel. Misschien is er wel een onderliggend gevoel mee gemoeid, maar dat ervaar ik dan niet als zodanig.

Ik kan met mijn omschrijvingen en vergelijkingen hoogstens enthousiasmeren of juist niet, want platen waar je de kwaliteiten in zijn geheel in woorden kunt vangen kunnen bijna niet interessant zijn. Mijn bedoeling bij de albumpagina van Fizheuer is niets anders dan een poging duidelijk te maken waarin dat album zich onderscheidt van andere muziek en waarom het mij zo vrolijk stemt.

Ik wil weer eens lelijke hoezen zien!

Wel een heel goed album

Vind ik helemaal niet lelijk, past juist mooi bij het album.

Twee recente covers waar ik de kriebels van krijg:







Ook nog eens twee behoorlijk teleurstellende albums dus dat past dan wel weer mooi bij elkaar.

Die tweede lijkt wel een computer-game van 10 jaar geleden.

Ik vind ze allebei wel leuk. Vooral de tweede.

Die 2e is idd geweldig. Lekker retro

En de 1e vind ik weer mooie kleuren bevatten.

Ach ja.... Komen er nog echt lelijke hoezen?

Zoiets?

Juist ja.

Hey, een nieuwe Jiskefet single?