Mooi verhaal gaucho! En leuk om het origineel van My Toot-Toot eens te horen.

....en ik ken het nummer dan weer via John Fogerty, die het nummer in de tweede helft van de tachtiger jaren als B-kant van een single opnam: https://youtu.be/8ipI2qnUGuQ?si=4DIOUT9CZlyjbyQe.

Haha, grappig: ik lees in dat Wikipedia-verhaal dat Rockin' Sydney door het succes van zijn hit optrad in tal van 'nationwide' tv-shows, waaronder John Fogerty's Showtime Special en Charlie Daniels Jam. Fogerty moet er dus al meteen van onder de indruk zijn geweest. Wat me enigszins verbaast, want nogmaals: ik vind het op zichzelf gewoon geen sterk nummer.

Het gaat overigens om deze single van zijn solo-album Eye of the zombie. Ik zie dat Rockin' Sydney op Fogerty's uitvoering ook zelf van de partij is. Je ziet hem ook in de videoclip. Ik moet zeggen dat die versie wel een lekkere 'vibe' heeft. Tot dusver in elk geval de beste uitvoering die ik ervan heb gehoord.

Zojuist op precies dezelfde plek geweest gaucho omdat ik mijn geheugen wilde opfrissen. Dat My Toot Toot het bijbehorende album John Fogerty - Eye of the Zombie (1986) - MusicMeter.nl niet heeft gehaald zal de kenners niet verbazen. Zo'n vrolijk nummer op een naargeestig album, zeker niet mijn favoriet. In OOR waren ze indertijd enthousiaster over My Toot Toot dan de A-kant Change in the Weather, en dat beschouw ik als één van de betere nummers van Eye of The Zombie. Er is wel wat tijd overheen gegaan voordat ik My Toot Toot kon toevoegen aan mijn collectie. Er was dan wel een single uit, maar die heeft in 1986 de winkels in Noord Nederland nooit gehaald. Het nummer is verder voor zover ik kan nagaan - Discogs gecheckt - ook nooit op een officiële compilatie verschenen.

Everytime You Touch van Cascada wordt op de Engelstalige Wikipedia een cover genoemd, op de Nederlandstalige echter niet. Een kwestie van definitie: de coujpletten zijn namelijk anders, maar het refrein is van dit nummer:

Ook een onverwachte. Deze hit uit 1980 was al eens eerder opgenomen. Feels Like I'm In Love, verreweg de grootste hit van Kelly Marie.




Het nummer is geschreven door ene Ray Dorset en die had het nummer aan Elvis willen slijten. Maar die ging dood. Hij nam het voor de zekerheid op met zijn band maar stopte het weg op een B-kantje van een Belgische single omdat hij het nog wilde verkopen aan een ander. Welke band vraag je? Mungo Jerry. Vooral bekend van In The Summertime. Dat was nogal een verrassing voor me.

Grappig is dan weer wel dat Kelly Marie het origineel zong van Who's that lady with my man. Dat wij natuurlijk allemaal (?) kennen in de hitversie van Patricia Paay. Die zich weliswaar strikt aan het origineel houdt, maar het in mijn optiek toch iets beter zingt.

Overigens: Ray Dorset ís toch gewoon Mungo Jerry? Of in elk geval was dat de band waarvan hij de zanger, gitarist en belangrijkste componist was. Niet zo gek dus dat hij het nummer 'weggaf' aan Mungo Jerry. Ik had er overigens geen idee van dat hij dat nummer óók geschreven had. Terwijl ik zelfs de single nog heb. Zo zie je maar; soms zijn er hoogst opmerkelijke dwarsverbanden in de muziekwereld.

Kolonel Parker was kennelijk onder de indruk want Ray heeft als dank nog een Elvis jumpsuite gekregen.

Ook grappig om te vermelden is dat één van Kelly's eerste kleine succesjes haar vocale bijdrage aan het nummer Sister Mary (of Sister Marie ) van Joe Dolan was. En dat nummer werd hier niet zozeer bekend, maar de Nederlandstalige cover al te meer: Dokter Bernhard van Ron Brandsteder en Bonnie St. Claire.

Kijk, dat is natuurlijk ook weer een mooi voorbeeld van een nummer waarvan het origineel geen hit werd in Nederland. Ik heb er nog een: kwam ik deze week tegen op de Facebookpagina van de Chaplin Band, een Limburgse funk- en discoband die eind jaren zeventig en begin jaren tachtig een paar hitjes had.
Vooral bekend van Il veliero, een nummer dat in 1976 een grote hit was in Italië voor Lucio Battisti, overigens een legende in zijn vaderland.

Fast forward naar 1981: dan wordt The Chaplin Band gevraagd een demo te maken van Il Veliero, bestemd voor een nog nader te bepalen artiest. De band geeft er met nieuwe arrangementen een eigen draai aan, maar ze vinden het eindresultaat zó on-Nederlands goed dat ze besluiten het zelf uit te brengen. Voor de zekerheid laat zanger Jimmy Soulier nog even de demo horen aan leden van de Italiaanse band The Hippies, waarmee hij bevriend is. Om even te checken of zijn Italiaans wel goed genoeg klonk. Dat bleek in orde te zijn, waarna het nummer een bijzondere Nederlandse hit werd.
Dat duurde wel even, want aanvankelijk waren de reacties lauw. Maar als Frits Spits het nummer tegen de zomer van '82 in zijn Avondspits begint te promoten, lijkt de tijd alsnog rijp voor een hitnotering.

De chartrun van het nummer is trouwens hoogst opmerkelijk: erg hoog komt het niet in de Nederlandse top 40 (nummer 24), maar het nummer staat wel elf weken in de lijst, waarvan de laatste paar weken 'vastgeroest' op nummer 39. Statistisch onmogelijk natuurlijk, maar het zal wel te maken hebben gehad met de vuistregel van de Top 40 dat nummers die eenmaal aan het zakken zijn, niet of nauwelijks meer mogen stijgen. In de Nationale Hitparade gaat het nummer wel als een jojo op en neer.

De 12 inch single is eveneens opmerkelijk: het nummer duurt maar liefst 12 minuten, met een bijzonder lang intro. Maar dat idee hebben ze vast afgekeken van het origineel, want de bijna zes minuten durende versie van Lucio Battisti heeft ook een lang intro. De man begint pas na 2,5 minuten te zingen. Het wordt na verloop van tijd ook een internationale hit: het nummer dringt in meerdere Europese landen door tot de hitlijsten.

Daarvan was ik me bewust. Ik heb de indruk dat Dorset wellicht het nummer zelf opnam om te verkopen en er belang bij had als hij het obscuur uitbracht.

Moeten we er nog iets achter zoeken dat Sister Mary is uitgebracht onder de naam van de zanger en Dr Bernhard onder de naam van de zangeres en de geslachten in beide nummers zijn omgedtraaid.. Is ook wel opmerkelijk. Het was een single van Bonnie St. Claire met een anonieme zanger erop. Brandsteder werd kort erna heel beroemd, al was hij al een radio dj geweest. Ook Kelly Marie was uncredited. Van beiden zijn clipjes te vinden met een ander die playbackt of zelfs helemaal niemand voor de zanglijnen van Brandsteder en Marie.

Overigens verkies ik duidelijk Bonnie's versie. Ik vind haar stem veel fraaier dan die van Dolan en het drama aan het einde is veel beter gedaan. en het arrangement is een stuk beter.,

Het zou overigens een mooie popquizvraag zijn. In een zoek de overeenkomstenronde. Ron Brandsteder en Kelly Marie.

The Carpenters scoorden in 1974 een grote hit met Jambalaya. het werd hier zelfs hun grootste hit.



Dit nummer was een jaar eerder een minder grote hit voor John Fogerty onder de naam Blue Ridge Rangers.



De bekendste versie is wellicht die van Fats Domino uit 1962 en werd één van zijn grootste hits, die kende ik eerder.



Maar Brenda Lee heeft dit nummer twee jaar eerder opgenomen.



Het origineel tenslotte is van Hank Williams, een countryzanger die op oudejaar 1952 overleed, van hem werden overigens veel nummers gecoverd.

Het origineel lijkt me in deze toch de (veruit) bekendste versie.

In eigen land vermoedelijk wel, in Nederland die van The Carpenters, lijkt me (stond lang in de top 2000).

Een van de grotere discohits van de late jaren was Knock On Wood van Amii Stewart. Als er een nummer dat niet van Donna Summer is symbool straat voor Studio 54 is deze het wel. En zowel de outfit als het onderstaande filmpje met seventies effecten zijn legendarisch en onder andere geciteerd door Moloko in de jaren '90.





Toch had het al eerder de pas net bestaande tipparade gestaan. In een versie van niemand minder dan Otis Redding samen met Carla Thomas. Otis leefde toen nog (net). Zes van de acht keer dat hij de top 40 haalde maakte hij niet meer mee.




Het gekke was dat het nummer origineel voor Otis geschreven is maar het door de mensen om hen heen werd afgewezen omdat ze het teveel vonden lijken op In The Midnight Hour. Het nummer ging toen naar Eddie Floyd en toen die er ig succes mee had nam Otis het alsnog op. Maar Eddie Floyds versie is het origineel.

Dit keer een liedje waar ik als elfjarig jochie helemaal weg van was. Het werd vaak op de radio gedraaid en het was midden in mijn radioluistertijd en een tijdje was het mijn lievelingsliedje van dat moment. Too Good To Be Forgotten van Amazulu




Amazulu was een groep die begon in de ska scene en traden op in een aflevering van The Young Ones. Zoals toen wel vaker gebeurde werd toen het grote succes begon te lonken de band uitgedund en gingen ze van zeven naar drie leden en werd de muziek commercieler. (Ander voorbeeld van een groep die dat ook deed was Thompson Twins). Supersuccesvol werden ze nooit. Maar Too Good To Be Forgotten haalde de top 40 in Nederland (nummer 26) en haalde nummer 5 in de UK en was veruit de grootste hit. Daarna lonkte de VS, maar na een hitje daar was de koek op en nog geen twee jaar later werd de groep opgedoekt.

Nou wist ik in 1986 nog niet dat dit een cover is maar het is wel zo. Het origineel is van The Chi-Lites. De vaak wat politiek georienteerde vocale soulgroep uit de eerste helft van de jaren '70 en die hoedanigheid al een forse hit in de UK. In Nederland is deze behoorlijk interessante groep een one hit wonder in Nederland met het nummer (For God's Sake) Give More Power to the People. Twee nummers die de tipparade haalden werden ook hits voor anderen. MC Hammer scoorde in de slipstream van U Can't Touch This met Have You Seen Her en een van de tig covers van UB40 is het Chi-Lites nummer Homely Girl,

Toen The Specials steeds politiek geengageerder werden waren niet alle leden daar blij mee. Ook was er intern veel spanning. Drie leden stapten op en richten Fun Boy Three op. Minder politiek, meer pop en een veel eclectischer stijl was het doel. De eerste siingle was The Lunatics Take Over the Asylum. Een nummer 20 hit in de UK, Best OK, maar minder dan The Specials haalden in die tijd. De opvolger was It Ain't What You Do (It's the Way That You Do It). Een nummer met Bananarama en een veel grotere hit. Dan nog een soort new wave meidengroep waarvan Terry Hall een artikeltje in het hippe blad The Face had gezien. Hij vond dat ze er cool uitzagen en wilde dat ze achtergrondzang deden op die single. Dat beviel zo goed dat het een duet werd en Fun Boy Three als ruil meededen op het Banarama-nummer Really Saying Something. Hieronder allebei de nummers, allebei hits, ook in Nederland waar It Ain't kwam tot nummer drie en Really Saying Something haalde de elfde plek.







Allebei de nummers zijn covers. It ain't komt uit de jazz, Van It Ain't was tot de Fun Boy Three versie de bekendste van Ella Fitzgerald:




Maar de eerste opname is van Jimmie Lunceford. Beiden (en nog vele andere vertolkingen uit 1939.



Really Sayin' Something was een obscuur Motown-liedje van The Velvelettes uit 1962. Het was een klein hitje en deze meidengroep zou overschaduwd worden door de veel succesvollere Supremes en uit elkaar valllen in 1970 en vergeten worden. In 1984 was er een reunie in de slipstream van de hit en die duurde tot 2004.




Fun Boy Three viel al in 1983 weer uit elkaar. Bananarama is al jaren gereduceerd tot duo en was toen al volledig overgestapt op danspop, maar bestaan nog steeds,