Soms is een nummer een hype en proberen er meerdere artiesten op in te spelen. Soms lukt dat, dit topic gaat daar over. Zo'n nummer was Subsitute van Clout. Clout had een verhaal. De groep had een ongewone afkomst (Zuid-Afrika) en samenstelling (enkel vrouwen), zeker voor 1978 en hadden met onderstaand nummer een wereldhit in dat jaar.




Dat hing eventjes in de lucht. Het was een nummer dat de wereld over trok als het ware en land voor land veroverde. En omdat het niet hun eigen nummer was waren er kapers op de kust. Het meeste deed niks. Maar rond 1978 werd het nummer nogal eens opgenomen. Door Gloria Gaynor bijvoorbeeld (met als b-kant I Will Survive dat de hit werd toen een DJ het plaatje voor de aardigheid eens omdraaide)


.

Ook de australische meidenband Peaches nam het in die tijd op. En ze zorgden ervoor dat de Clout-versie niet verder kwam dan nummer 77 in Australie. Deze haalde daar nummer 15.




Maar u wist het al. Dit zijn niet de originelen, Het origineel is van The Righteous Brothers. Vooral bekend van twee door Phil Spector geproduceerde tamelijk geniale hits uit het midden van de jaren '60. You've Lost That Lovin Feeling en Unchained Melody. Die laatste kan ook in dit topic trouwens. Beide nummers waren flinke hits in de jaren '60. In 1975 waren ze flink weggezakt in populariteit en klonken ze behoorlijk achterhaald. Hun single Subsitute deed dan ook niet veel. Tot drie jaar later als cover dus.

Vandaag een lied dat verrassend genoeg in geen enkele versie een hit was in Nederland en toch zingt bijna iedereen het mee.

Een lied dat door jan en alleman is opgenomen ook. Dream A Little Dream of Me. Bijvoorbeeld door Robbie Williams toen hij zich aan voor de tweede keer swingnummers waagde in een versie met en een zonder de inmiddels bijna vergeten Lily Allen:




Hoewel het veel ouder is en al vaak was opgenomen hing er in de zomer van 1968 iets in de lucht rond dat nummer. Veruit de bekendste en wat mij betreft ook veruit beste versie is die van The Mama's & The Papa's met leadvocalen van de fantastische Mama Cass. Een van die jonggestorven zangeressen die ik zeer zeer hoog aansla (Ik noem ook Minnie Riperton, Amy Winehouse en Karen Carpenter in dat rijtje). Het vreemde is dat ze zeven hits in Nederland hadden, maar daar was deze niet bij. Het nog bekendere California Dreamin' overigens ook niet. De hits hier waren Monday Monday en I Saw Her Again. Cass zong het ook vaak in haar korte solocarriere toen de groep uit elkaar was.:



Naast die versie was er ook een versie van Anita Harris. Ze stonden tegelijk in de Britse hitlijsten. Cass' versie kwam tot 11, die van Harris tot 33.



In de zomer van 1950 was het nummer een hype waarbij die van 1968 nog verbleekte. In die zomer kwamen maar liefst zeven versies van het nummer uit, de succesvolste was die Van Jack Owens:



Owens klnkt echter zo braaf dat je vermoed dat hij met zijn handen boven de dekens sliep. Fijner is de flirterige versie van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong:



Het origineel stamt uit 1931 en is van het orkest van Ozzie Nelson, wat meer de vader was van Ricky Nelson:



Twee dagen later was de tweede versie er al. Van een andere orkestleider bekend van de radio: Wayne King in een wat mij betreft betere uitvoering:



De compositie is van drie mensen. Muziek van Fabian Andre (vooral bekend van dit nummmer) en Wilbur Schwandt (maakte later latin jazz) en de tekst was van Gus Kahn, veruit de bekendste van de drie en een forse naam in The American Songbook. Hij schreef onder meer veel teksten voor MGM musicals.

Vandaag gaat het om het nummer Ik lig op mijn kussen stil te dromen van het Friese duo Hepie en Hepie. Het duo bestond uit Hepie Hiemstra en Haebeltje Postma die ook Hepie werd genoemd. Het waren dus hun echte namen Het waren nichtjes van elkaar en als zangduo begonnen ze in 1980, meteen was een forse hit met Ik lig op mijn kussen stil te dromen. De route van dit soort hits liep toen via de piratenzenders en het TV programma Op Volle Toeren. De ene Hepie had al ervaring want ze zong in de Wiko's die in de jaren '70 al twee hits hadden gehad.




In 1983 ging het duo alweer uit elkaar om een klassieke reden. Een van de Hepies wilde solo. Dat lukte niet zo. De redding kwam in 1989 door een bizarre trend om nummers waarvan je het niet verwachtte in een house of new beat versie uit te brengen. De grootste hit was Marina van Rocco Granata, de een na grootste was, jawel... Het kwam zelfs nog hoger dan de eerste keer.




Kort erna scheidden de wegen van de Hepies zich weer. De solocarriere van de ene Hepie was nu beduidend succesvoller en Hepie stond in de jaren '90 twee keer solo in de tipparade. Met Zomerzon en Strauss Meneer Strauss dat weer een reactie was op de doorbraak van Andre Rieu.




Maar even Terug naar het kussen. Wat bijna niemand weet er al veel eerder een Nederlandse versie al eens eerder was opgenomen. En wel door Ria Valk. Valk heeft allerlei genres gezongen, Maar had vooral succes met brave rock n roll liedjes (ze werd bekend door als meisje deel te nemen aan een Elvis imitatie wedstrijd) en feestmuziek. De titel is hetzelfde, de tekst is anders




De eerste Nederlandse die het opnam deed het in het Engels en was een exponent van de indorock. Ze is nu vergeten maar er zit een tamelijk dramatisch verhaal achter. Op het hoogtepunt van haar roem (rond 59 en 60) raakte Lydia Tuinenburg ongehuwd zwanger en omdat dat een schande was ging ze de vader achterna in de VS. Van haar zangcarriere en van Lydia werd vrijwel niets meer vernomen. In 2016 is ze overleden.




Veel meer artiesten uit binnen en buitenland namen het nummer op, waaronder bijna elke zichzelf respecterende contry-artiest. Er zijn versies van The Blue Diamonds, Dolly Parton, Willie Nelson, Jerry Lee Lewis (die na de rock n roll de country inging). Loretta Lynn en The Everly Brothers en nog tientallen anderen. Het origineel is van Hank Locklin. Hij had in 1958 een hit met het nummer, maar wel vooral in countrykringen. In de hot 100 reikte het maar tot 77.




Het was toenmalig tieneridool Johnny Tillotson die er met zijn veel minder country-achtige versie en veel grotere hit mee had in 1962.




Terug naar Hank, de hit kwam in 1958 maar het nummer was al door hem geschreven en opgenomen in 1949. En die klinkt nog wat meer als onversneden country. Dit is de eerste opname.

Nou ja zeg, en dan zomaar de bekendste en veruit beste versie skippen? Mijn Dean Martin-hart bloedt...

Speciaal voor Shaky vol rat-pack-sfeer:





Deze versie was een minder grote hit dan die van Johnny Tillotson in de VS opvallend genoeg. Martin zong het wel tot zijn dood. (zijn opname is uit 1965). Het was ook de enige top 40 hit van Dean Martin in Nederland, maar dat kwam natuurlijk omdat er voor 1965 geen top 40 was. Een jaar eerder had hij waarschijnlijk zijn grootste hit uit zijn carriere, Met Everybody Loves Somebody.

Korte post dit keer. Ik ben namelijk weer eens heel erg verbaasd. Het duurde tot 2021 voordat ik erachter kwam dat dit een cover was. Ik heb het over de enige hit van The Bluebells. Young At Heart uit 1984, maar pas echt een grote hit in 1993 door een Volkswagencommercial. In 1984 nummer 8 in de UK en de tipparade in Nederland. In 1993 4 weken op 1 in de UK en nummer 20 in Nederland.




The Bluebells waren een Schotse band die uit dezelfde scene kwamen als Aztec Camera en Orange Juice.

Young at heart was geschreven door bandleider Robert Hodgens samen met Shiobhan Fahey die toen in Bananarama en later in Shakespeare's Sister zat en Bananarama had dat nummer al eerder (in 1983) opgenomen. En dat heb ik nooit geweten tot vandaag.

Een naar mijn mening, fraai liedje in dit topic, met als je het niet wist een verrassende schrijver

Het gaat om The First Cut is The Deepest. De bekendste (maar zeker niet de beste) versie is die van Rod Stewart uit 1976. Het was nog net in de tijd dat de meeste nummers die Stewart opnam uitstekende liedjes waren en zijn versies best goed. Vrij kort erna kwamen de vervelende nummers in zijn carrière en was het sporadisch een uitschieter. Nog later blies hij zijn doodgebloede carrière nieuw leven in met zielloze opnames van American Songbook-nummers. Het was de enige keer dat dit nummer in Nederland een hit was. Als dubbele A-kant met The Killing Of Georgie, een van de liedjes die hijzelf schreef. En ook een hoogtepunt uit zijn carrière. Het haalde de 24e plaats in 1976.




Stewart was noch de eerste noch de laatste die het opnam. Er zijn recentere versies van onder meer Haddaway, Dawn Penn (over wiens opvallende comeback ik nog eens een post moet schrijven) de Zweedse Eurodance rapper Papa Dee en Duffy die tegelijk opkwam en ooit in een adem werd genoemd met Adele. Dat is verschillend afgelopen. En van Sheryl Crow (over wie ik niet zoveel zeg omdat ik daar zacht uitgedrukt geen liefhebber van ben). Zij haalde de top 40 niet, wel de concurrerende single top 100, waar ze eind 2003, begin 2004 nummer 79 haalde.




Voor meneer Rod was het al een single geweest voor de in Canada wonende Brit Keith Hampshire, een nogal bombastische versie, beetje zoals onze eigen Lee Towers het zou hebben gedaan. Tipparade in Nederland, een nummer 1 hit in Canada in 1973.




Veel beter is de eerste reggeaversie van Norma Fraser uit 1967, die het tot een genreklassieker op Jamaica maakte. Veel jamaicaanse artiesten hebben het in hun oeuvre,




Maar het origineel is by far het allerbeste van allemaal en kwam ook uit 1967. Het is een schitterende soulversie van een Amerikaanse in Engeland was beland. P.P. Arnold heet ze en het is een prachtig gearrangeerde soulversie met een waanzinnig mooie stem. Ze begon als een Ikette, maar ontvluchtte Ike Turner heel wat eerder dan Tina.




Maar wie is nou de schrijver van het liedje? In 1965 wilde ene Steven Georgiou een carriere als liedjesschrijver en een van de liedjes die hij probeerde te slijten was The First Cut Is The Deepest, waarvan hij een demo opnam. Uiteindelijk besloot hij zelf te gaan zingen. Omdat geen hond Steven Georgiou onthouden kan werd hij Cat Stevens. Toen P.P. Arnold een Britse hit had gehad met het nummer nam hij het in eind 1967 ook nog eens op voor zijn tweede album dat overigens slecht verkocht en er toe leidde dat het drie jaar duurde voor een derde plaat uitkwam.

Eigenlijk is het vooral een wonder dat de beste man Uberhaupt een hit scoorde. Ik heb het over de Rotterdamse kleinkunsttroubadour Peter Blanker. Die in marge en tamelijk wars van commercie op zijn oude dag nog steeds bezig is. Toch had hij één grote hit en net zoals bij eerdere nummers in dit topic, maar vooral dit topic was het nummer ook de winnaar van een strijd van verschillende uitvoeringen.
Die hit waar het vandaag over gaat is 'T Is Moeilijk Bescheiden Te Blijven. Veel mensen zingen het ruim 40 jaar later nog steeds makkelijk mee.




Het idee voor een Nederlandse versie kwam uit Duitsland waar een paar maanden voor Blanker ene Peter Petrel een hit had gescoord met Ich Bin Viel Zu Bescheiden. Petrel is een veelzijdige zanger die werk in allerlei genres opnam.



Hoewel de hit in Duitsland met nummer 20 nog tamelijk ehm bescheiden was waren er twee platenlabels die dachten hier moeten we wat mee in Nederland. Ad Klaris dacht dat en benaderde Blanker en samen maakten ze voor het label Fleet deze versie. Maar ook Johnny Hoes hoorde er wat in en nam een versie op bij zijn eigen Telstar met als uitvoerende artiest Rita Corita. Corita had een jaar of twee ervoor nogal een opvallende comeback gemaakt en ineens een hitje gescoord met Kant aan m'n broek. Nog steeds was Koffie Koffie Lekker Bakkie Koffie de hit iedereen met haar zou associeren maar zo gek was de keus voor Corita nou ook weer niet.



En van wie is het origineel? Van Mac Davis. Vooral bekend als countryzanger maar ook de schrijver van een aantal Elvishits uit het late deel van zijn carriere zoals In The Ghetto en A Little Less Conversation. Hij schreef het en nam het op in 1979. Het lijkt alsof Hoes en Corita meer naar de Duitse versie hebben geluisterd terwijl Klaris en Blanker meer het Amerikaanse origineel als uitgangspunt namen. Blanker had een dikke hit. Corita's versie flopte.




Blanker kwam nog een keer in de buurt van een hit met Alles Heeft een Einde (en een worst wel twee). Een cover van een nummer van Stephen Remmler. Maar dat lukte zes jaar naar Bescheiden net niet.

Ik wist al jaren dat Let's stick together van Bryan Ferry een cover was. Vooral in het begin van zijn solocarrière nam hij veel covers op. Ik kende ook de versie van Canned Heat, die merkwaardig genoeg Let's work together heette en een andere tekst had.

'Harrison' stond als componist vermeld op het label van de single en de LP. Ik heb me nooit heel nadrukkelijk afgevraagd wie deze Harrison was, maar dat het niet om George ging, leek me wel duidelijk. Ik ging er eigenlijk vanuit dat dat een lid was van de mij verder vrij onbekende bluesgroep Canned Heat. Maar vandaag kwam ik het échte origineel tegen: van een zekere Wilbert Harrison.
Die nam in 1962 (!) een eerste versie van Let's stick together op. Die single flopte, waarna hij het zes jaar later opnieuw opnam. Nu als Let's work together, met een aangepaste tekst die opriep tot saamhorigheid. Die was in de VS redelijk succesvol. Weer een jaar later, in 1969, nam Canned Heat een cover van die versie op en in 1976 ontfermde Bryan Ferry zich op zijn gelijknamige soloplaat over het oorspronkelijke nummer.


Ik hoorde vandaag het origineel voor het eerst, en het verraste me vooral dat nu blijkt dat Bryan Ferry zeer dicht bij het origineel is gebleven: zelfde staccatoritme, zelfde blazerspartijen, zelfs enigszins dezelfde frasering. Ook vind ik het verrassend dat een nummer uit 1962 al zo kon swingen. Ik vermoed dat het voor die tijd zelfs iets teveel swingde. Het was waarschijnlijk iets te heftig voor de in die jaren nog keurige blanke radiostations.

Nog een aardig detail: ik zie dat die Wilbert Harrison net zo'n dun snorretje had als Bryan Ferry in 1976. Ik vermoed dat de laatste het rond die tijd heeft laten staan als hommage aan 'the original'.

Het gebeurt regelmatig dat enorme hip-hop / R&B-hits uit de VS hier niet eens de Top 40 halen. Zo heeft Amerikaanse hiphop-superster Travis Scott enkel de Top 40 gehaald als featuring op een Major Lazer-plaatje (tegenover vier nummer 1-hits daarzo). Een slimme truc is dan om zo'n liedje om te bouwen tot een danceplaat, en voila, je hebt een grote hit in Europa te pakken. Dat deed de Spaanse producer HVME dus, hip-hop werd [urlhttps://www.youtube.com/watch?v=W5b-a8Nzmag]EDM[/url].

Hetzelfde gebeurde wat jaren eerder met de track Tuesday van one hit wonder ILoveMakonnen. Drake sprong op zijn track en het werd bijna een top 10-hit in Amerika. Wij kregen er hier echter weinig van mee, en dus maakte ene Burak Yeter daar dankbaar gebruik van

De Imanbek remix van Saint Jhn's Roses valt wat in dezelfde categorie, ook al is het een remix ipv cover en werd het origineel ook in Amerika geen hit. Maar alweer: hip-hop wordt omgebouwd tot EDM.

Ik daal af tot de kelder van de popmuziek. Te beginnen met de vorig jaar overleden feestzanger Arie Ribbens. Hij scoorde vooral caranavalshits maar in de zomer van 1983 had hij ook een hit met het vrolijke Akketdoe:




Ribbens kwam ongetwijfeld op het idee door het Britse duo Black Lace, Hun lentehit Agadoo kwam tot nummer 2 en de UK is George Michael vast nog eeuwig dankbaar dat het niet nummer een werd. Careless Whisper stond in de weg.




De linkse is heel enthousiast, de rechtse wil eigenlijk lid zijn van het toen hippe Kajagoogoo en vraagt zich af wat hij staat te doen. Agadoo is de UK meermaals verkozen tot slechtste nummer allertijden. Black Lace is ook de minst geloofwaardige band allertijden genoemd. In 1979 hadden ze voor de UK meegedaan aan het songfestival. Mary Ann werd zevende, tegenwoordig mooi, maar destijds voor de UK nogal teleurstellend. Het is goed te zien (en ook te horen) dat we in een ander decennium zijn beland.




Terug naar Agadoo, want ook Black Lace was niet origineel. In 1981 had de Duitse Saragossa band de eerste Engelstalige versie opgenomen. Dat was een van de vele gezelschappen die je in Duitsland in de slipstream van Boney M had.




Maar hiervoor had dit nummer ook al een verleden. Onder andere in Club Med. All inclusive zonvakanties met amusement waar je niet dood gevonden wil worden. IN de jaren '70 hadden ze er elk jaar een themalied. In 1974 was het, u raadt het al. Maar ook veel later gaf het nog plezier.




En zo zijn er nog 1000 versies. De eerste opname is uit 1970 en lastig te vinden. Het is een Franstalige versie van Michel Delancray en Mya Symille die ook het schrijverscredit hebben al schijnt de melodie van een oud Marokkaans volksliedje te komen.

En dan nog een heel gek verhaal. Chumbawamba (bekend van Tubthumping maar vooral een heel eclectische en zeer linkse band) zong ooit een cover bij John Peel in de Peel sessions. Hun producer was in die tijd dezelfde man die eerder Agadoo met Black Lace had opgenomen. De beste man werd later zelfs bandlid. De platenmaatschappij van Chumbawumba wilde het als B-kantje op een single. En de band, die wel vaker stunts uithaalde perste een versie van Black Lace mee. Geen idee of onderstaand een optreden van Black Lace is of dat het de radio-opname van Chumbawamba is.

Een leuk en leerzaam verhaal, maar toch wel met een anachronisme. Arie Ribbens kwam in september 1983 in de top 40 met Akketdoe, terwijl Black Lace met Agadoo pas in mei 1984 de Engelse charts haalde. Overigens haalde de versie van Black Lace in Nederland geen enkele hitparade, ik wist niet eens dat die bestond. Arie Ribbens werd ongetwijfeld wel geïnspireerd door de door Starbright boy ook genoemde versie van de Saragossa Band, die in Nederland in 1981 wel de Nederlandse top 40 haalde.

Agadoo mag dan wel het slechtste nummer aller tijden zijn, maar er is toch nog slechter: Black Lace heeft namelijk nog een puberale versie van het nummer gemaakt. Die staat op The Blue Album (banned in the UK), dat op RYM een gemiddelde van 0.67 heeft. "This is probably the worst musical album to ever exist, and I have heard a lot bad music from Linear Pair of Angles to Nostalgia Critic's The Wall. It's just full of unfunny sex jokes and blue cheese instrumentation."

Oops. Ik ken al deze versies al langer en dit is pas de eerste keer dat ik me realiseer dat Ribbens eerder was

Dikke kans dat Grafmat hier keihard op gaat tijdens een afterparty op Orinoco.

Altijd vervelend, zo zonder auto.

Bij het overlijden van Burt Bacharach werden veel van zijn bekende nummers genoemd, maar deze wellicht niet.




In Nederland beter bekend als De Zwarte Kat van Ciska Peters.

Dennie Christiaan had in in 1978 een hit met Guust Flater en de Marsupilami, aka Wij zijn twee vrienden. Het refrein is al heel oud en werd in 1922 door Willy Derby gezongen:

Dat Dance with the devil van sterdrummer Cozy Powell (1974) enkele jaren later schaamteloos en zonder vermelding van de eigenlijke componisten gekopieerd werd door de Duitse producer Frank Farian (in Boney M's Nightflight to Venus) is inmiddels algemeen bekend. Maar die hit van Cozy Powell bevatte ook een element, namelijk de melodie die op de gitaar wordt gespeeld, die me altijd bekend voorkwam. Ik kon er alleen nooit opkomen waar ik dat eerder gehoord had. Totdat ik vorige week weer eens de debuutplaat van The Jimi Hendrix Experience draaide. En ja hoor, eindelijk viel het kwartje:


(vanaf 0:42 komt de gitaarmelodie erin)

Formeel geen cover, want Hendrix krijgt niet de credits. Die worden toegeschreven aan de componisten Phil Dennys (destijds arrangeur in de RAK-studio's in Engeland) en Michael Hayes (de echte naam van RAK-platenbaas Mickie Most). Maar die twee worden ook niet genoemd bij de credits op die Boney M-plaat). Tot twee keer toe dus schaamteloos jatwerk...

Sinds begin dit jaar beleeft een jonge zanger van het levenslied een enorme doorbraak. Ik heb het over Marco Schuitmaker, wiens Engelbewaarder zelfs wordt gedraaid door zenders die dat soort muziek normaal negeren. Hij heeft er een serieuze enorme hit mee. Een echte sleeperhit. Het nummer kwam vorig jaar september uit en groeide langzaam uit tot een superhit.




Voor de leuk is zoals tegenwoordig wel vaker er ook een hardstyle versie. Tsja.




Maar deze hit is een cover. Het is een compositie van niemand minder dan PIerre Kartner die als hij nog had meegemaakt zeer trots was geweest. Hij schreef het voor wat toen een van de artiesten uit zijn stal was. De vlaamse zangeres Mieke Gijs. In de jaren '70 een jonge zangeres en in de jaren '80 nam ze veel duetten op met Dennie Christian. Schuitmaker kwam het nummer schijnbaar tegen op een verzamelelpee die hij mee had genomen op vakantie om te luisteren voor inspiratie.

Deze versie leerde ik het eerst kennen waarbij vooral de intro opvalt.



Enkele jaren later scoorde de Zweedse band Blue Swede daar ook een hit mee.



Maar het origineel is van B.J. Thomas (bekender van Raindrops Keep Falling on my Head) en dateert van 1968.

Als lid van Hooked on a Feeling - Fanclub van David Hasselhoff keur ik bovenstaande incomplete posting af.

Bij het album Soul Provider van Michael Bolton werd opgemerkt dat zijn grote hit How am I supposed to live without you een cover is van een nummer waarmee Laura Branigan al in 1983 een grote Amerikaanse en Canadese hit had. Op zich klopt dat - en dat origineel deed in Nederland hoegenaamd niets - maar het werd wel degelijk geschreven door Bolton, wiens solocarrière toen nog van de grond moest komen. Is zoiets dan een cover? In de meest letterlijke zin wel, denk ik...

Dat is een beetje een definitiekwestie. Het voelt niet echt als een cover, maar een origineel is het dan ook niet. Op zich komt het best vaak voor, dat het dan ook een (grote) hit wordt zal heel zeldzaam zijn.

Nog een ongerelateerd feitje: Bolton heette eerst (of nog steeds) Bolotin.

Retrorocker Dave Edmunds scoorde in 1973 een hit met het Beach Boys-achtige Born To Be With You.



Tot mijn verbazing vond ik een eerdere versie van dit nummer nl. van Paris Sisters, een meidengroep uit de jaren '60 (dit nummer werd nog door andere meidengroepen gezongen).



Maar ook dat is een cover, het origineel is van Don Robertson uit 1956, een singer-songwriter die vooral country bracht en ook nummers voor Elvis Presley schreef.

Poek schreef:



Hij is zijn carrière begonnen als Michael Ipswich heb ik gehoord. Zijn moeder zei dat als hij dan zo graag een Engelse plaatsnaam als artiestennaam wilde dat Bolton meer in de buurt van hun familienaam kwam. Ben ik de enige die dat weet?

Daar lijkt het wel op. Ik ben aardig bekend met de achtergrond van de man, als liefhebber van het soort AOR dat Bolton op ziojn eerste albums maakte. Ik weet wel dat-ie onder zijn eigen naam (Michael Bolotin dus) in de jaren zeventig twee solo-albums maakte met een beetje Joe Cocker-achtig materiaal (volgens de overleveringen, want ik heb die platen zelf nooit gezien, laat staan gehoord) en dat-ie eind jaren zeventig deel uitmaakte van Blackjack, een geflopte band waar toen ook de latere Kiss-gitarist Bruce Kulick zat. Maar dat van Ipswich had ik nooit eerder gehoord. Als ik op die naam google, kom ik zo snel ook geen Bolton-connectie tegen...

Eigenlijk best wel erg dat wij dit soort kennis paraat hebben, in de wetenschap van wat er later van de man en zijn muziek geworden is...

Het stroperigste nummer uit 1967 dat een nr.1-hit werd is vooral bekend van Engelbert Humperdinck



Maar het origineel is veel ouder, een countrynummer uit 1949.

Naar aanleiding van het overlijden van soulzangeres Jean Knight stond ik bij een van haar albums stil bij het nummer My toot-toot. Knight is vooral bekend van die ene jaren-zeventig hit Mr. Big Stuff, maar ze nam dit nummer in de jaren tachtig op en scoorde er een grote hit mee in Zuid-Afrika, of all places.

Ik reageerde bij dat album met de opmerking dat ik My toot-toot - in mijn beleving overifgens een erg matig nummer - vooral kende in de uitvoering van een andere soulzangeres, Denise LaSalle. Die had daar in 1985 een kleine hit mee in Nederland en België. Zoekend op het internet kwam ik er achter dat die uitvoering internationaal echter best een grote hit was in dat jaar: het haalde de top-10 in Engeland, Duitsland, Ierland, Oostenrijk en Zwitserland.

Ik vermoedde wel dat het een cover was en verkeerde altijd in de veronderstelling dat het origineel een oud Stax-nummer uit de jaren zestig was ofzo. Maar het was niet geheel toevallig dat zowel Knight als LaSalle My Toot-Toot in 1985 opnamen, want het was toen nog erg nieuw. Het nummer was in korte tijd, vanaf eind 1984, erg populair geworden, nadat Rockin' Sydney (Simien) er rond de jaarwisseling een stevige zydeco-hit mee had gescoord. Eerst in de regio's rond New Orleans en Louisiana en later in heel de VS. Het was voor het eerst dat een zydeco-nummer op zo'n grote schaal aansloeg in de States.
De versie van Jean Knight verscheen trouwens ook op single, maar die deed vrijwel nergens iets. Zoals gezegd, het werd opmerkelijk genoeg alleen in Zuid-Afrika een heel grote hit.

Nou willen we natuurlijk ook allemaal graag weten wat een 'toot-toot' is. Dat vermeldt het Wikipedia-artikel dan gek genoeg weer niet. Dus even verder gezocht op het internet. Altijd gedacht dat het iets heel ondeugends was, maar volgens de componist, diezelfde Sydney Simien, valt dat mee. In de Chicago Tribune van 4 september 1985 legt hij uit: "From the old Cajun (language), a toot-toot is something special, maybe your best girlfriend, your all, your everything,'' Simien says. ''I got the idea from hearing my grandmother and the older folks use the word quite a bit. Especially when they saw a newborn baby."
Verderop in het artikel wordt uitgelegd dat 'in French-influenced Cajun Louisiana, where the 47-year-old Simien lives, toot is a corruption of the Gallic word 'tout', meaning 'all.'

De Urban Dictionary geeft nog een andere uitleg van de term: 'A word used in a sarcastic or demeaning tone to mimmic a person or subject.' In sommige regio's in de VS zeggen ze dan 'toot-toot' om een opschepper weer met beide voeten op de grond te zetten. Volgens mij zouden wij dan zoiets zeggen als 'effe dimmen'.
En in de commentaarsectie van die TOTP-video geven YouTubers er nog een andere uitleg aan, die meer overeenkomt met wat ik aanvankelijk in gedachten had...