Nouja, naast Burning Love dus (ook al heeft ie dat ook niet zelf geschreven).

Amerikaanse country-hits zijn ook een regelmatige bron.

Zo scoorde de R&B-groep All-4-One een grote hit met I Swear van John Michael Montgomery.

Ronan Keating deed het tweemaal, eerst coverde hij When You Say Nothing At All van Keith Whitley, later deed hij If Tomorrow Never Comes van country-superster Garth Brooks.

En Cascada heeft What Hurts the Most van Rascal Flatts aardig omgebouwd, nadat ze dat eerder al deden met Savage Garden. Overigens gingen de producers van Cascada verder met een ander dance-project: R.I.O. Hiermee hebben ze ook een aardig rijtje hits gescoord in Nederland, waarvan één van de kleinere een cover was van de Steve Miller Band. Misschien nu ook handig om het origineel te linken, R.I.O. maakte een zomerse versie van Steve Millers Serenade

Bløf is zo'n band die over het algemeen alles zelf schrijft, niet tot ieders genoegen, maar in 2012 besloten ze eens een Duits liedje te vertalen. Zo Stil is een cover van Still van de Duitse band Jupiter Jones.

De laatste, en dan ga ik eens wat nuttigs doen.

Shola Ama scoorde in '97 een grote hit met You Might Need Somebody. Dit was zestien jaar eerder al de tipparade ingezongen door Randy Crawford, maar het origineel werd door een man gezongen: ene Turley Richards.

Voordat de Nederlandse zanger Alides Hidding zijn Time Bandits vormde, had hij in 1980 al een solo-hit op zijn naam: Hollywood Seven. Dat nummer was midden jaren zeventig geschreven door het Amerikaanse componistenduo Gloria Sklerov/Harry Lloyd. Ze schreven het voor Terry Jacks (bekend van Seasons in the sun), maar die zette het nooit op de plaat. Het werd als eerste opgenomen door de Australische zanger Jon English en daarna door diverse andere artiesten. Het was een vrij langzaam, melodramatisch nummer, dat door Alides Hidding werd omgevormd tot en funky popsong. Maar ook dat idee was niet van hemzelf, want de Duitse Juliane Werding had al zo'n soort versie opgenomen in haar eigen taal: Grossstadtlichter.

Hollywood Seven - JON ENGLISH (1976) - Pop Archives - Sources of Australian Pop Records from the 50s, 60s and 70s - poparchives.com.au

Grappig is dat een ander Nederlands gezelschap eveneens een grote hit had met een Sklerov/Lloyd-compositie. Maar Lucifer's versie van House for sale was wel degelijk de eerste versie van dat nummer. Ze namen het op nadat een promotor van EMI het nummer meenam naar Nederland na een bezoek aan de VS.

House For Sale - JUDY STONE (1977) - Pop Archives - Sources of Australian Pop Records from the 50s, 60s and 70s - poparchives.com.au

Wél een cover was Lucifer's versie van I Can See The Sun In Late December, een prachtig liedje geschreven door Stevie Wonder. Maar Stevie nam er - ongelofelijk maar waar - nooit een studio-versie van op. Hij schreef het voor Roberta Flack, die het op een van haar albums zette.

In 1977 een punknummer van een band die zich verzette tegen de commercie, 4 jaar later een nummer 1-hit als cover.

Vanavond werd in de FAQ-quiz onderstaand nummer gedraaid. Ik kende deze originele uitvoering niet, mijn teamgenoten wel. De versie van The Brothers Johnson was trouwens ook maar een kleine hit in Nederland.

Van deze is het achtergrondverhaal ook niet zo bekend. Toen ik destijds de originele single kocht, vermeldde het label 'M. Jackson' als componist. Goed nummer van Michael, denk je dan. Maar nee, jaren later kwam ik er achter dat het originele nummer geschreven was door een Engelsman die Mick Jackson heet. En die het nummer ook als eerste opnam. Niet half zo funky als de hitversie van the Jacksons natuurlijk:




Maar goed, ere wie ere toekomt. Het allerergste is natuurlijk dat Mick nooit een cent aan royalties gezien heeft, ondanks het hitsucces:

Mick Jackson or Michael Jackson? Just Blame It On The Boogie | Music | The Guardian - theguardian.com

Ja, dat verhaal is ook een keer langsgekomen bij Top 2000 à Gogo. Volgens mij ging Leo Blokhuis toen bij die Mick Jackson langs.

Klopt, daarin vertelde Mick ook dat hij gewoon de royalties kreeg en niet Michael.

Hier het verhaal vanaf 15:15
Top 2000 (TV): Top 2000 a gogo kijk je op npo.nl

André Hazes heeft wat afgecoverd, maar dat waren bijna allemaal covers/vrije vertalingen van buitenlandse nummers (vaak Amerikaanse, maar ook Duitse en Italiaanse). Maar een van zijn bekendere (en betere) hits was een cover van een Nederlands nummer. Het is Koud zonder Jou is namelijk eerder opgenomen door de jong overleden Rita Hovink (vooral bekend van Laat Me Alleen, ik heb een zwak voor haar melodramatische stem). Hazes paste de tekst wel aan. En ondanks wat hier staat heette het bij Hovink Je Hoeft Me Niet Te Zeggen.




Vanuit Duitsland lanceerde Frank Farian met Girl, You Know It's True Milli Vanilli op een nietsvermoedende wereld. Dat was niet alleen een geplaybackt nummer, maar ook nog eens een cover van de onbekend gebleven Amerikaanse groep Numarx.




En het origineel van She's The One van Robbie Williams is van World Party. Kan niet zeggen dat Williams er veel aan heeft toegevoegd.

In de jaren '80 hadden The Dolly Dots een dikke hit in Nederland met Do Wah Diddy.



De ouders van de toenmalige Dolly Dots-fans dachten massaal dat ze Manfred Mann's hit uit 1964 coverden.



Maar ook dat was niet het origineel. In 1964 zaten we in de meidengroepentijd. The Exciters hadden net een grote hit gehad met Tell Him en kwamen met dit aanzienlijk minder succevolle origineel.




Ik ben trouwens gek op meidengroepenpop (al ken ik lang niet alles) uit de jaren '60. The Exciters hebben een paar fraaie nummers gemaakt, beter dan Do Wah Diddy. Zoals het eerder genoemde en heerlijke Tell Him:



of nog een stuk fraaier, het ronduit fan-tas-tische Blowing Up My Mind uit 1969:



(En zo is deze post stiekem ook een excuus om bij dat nummer uit te komen )

Maar dat terzijde.

Algemeen bekend natuurlijk, maar ik hoorde gisteren zowaar eens het origineel van Rivers of Babylon op de radio. Van de reggaegroep The Melodians, uit begin jaren zeventig. Het viel me op dat de discoversie van Boney M een bijna letterlijke doorslag is van deze versie, inclusief de ad-libs. Dat maakt het des te beschamender dat Frank Frian hier destijds schaamteloos zijn eigen naam toevoegde aan de 'credits', ongetwijfeld vanwege de royalties. Hij heeft er voor mijn gevoel in werkelijkheid niets aan toegevoegd. Ik geloof een paar woorden in de lyrics, waarmee de Rastafari-tekst is teruggezet naar de oorspronkelijke tekst uit Psalm 137 uit de Bijbel.

Het origineel werd geen hit in Nederland, maar haalde hier wel degelijk de tipparade en is daarom toch redelijk bekend.

En natuurlijk wemelt het ook in het repertoire van Boney M van de hele en halve covers. Hier een overzichtje. Waarbij het me opvalt dat Cozy Powell's Dance with the devil niet eens wordt genoemd als 'inspiratie' voor Nightflight to Venus. Als ik me niet vergis, staan NtF dan ook vermeld als een 'original' van Farian c.s. bij de credits van het album. Maar het is natuurlijk overduidelijk gebaseerd op het drumritme van Cozy Powell, wiens nummer een paar jaar eerder een top-10 hit was.

Waarschijnlijk weten de meeste MM'ers dit al, maar Steve Earle heeft een zeer fraaie cover van Rivers Of Babylon opgenomen op het album Train A Coming: Steve Earle - Rivers Of Babylon.
Maar ja, geen hit. Waarschijnlijk zelfs geen single geweest. En hij heeft voor mij persoonlijk dat liedje gered van de vergetelheid want die van Boney M kan me gestolen worden.
Und dieser fabelhafte Schlager sollen Sie sich bitte auch mal anhören:
Bruce Low - Die Legende von Babylon (1978).
Ja ja, dass haben Sie gut gehört. Ein Ausschnit aus die Deutsche Hitparade mit Dieter Thomas Heck.

I will follow him is bekend uit de musical Sister Act. Hier beelden uit de originele film uit 1992:




Maar natuurlijk ook als de grote solohit van José van Luv' uit 1982. Veruit de grootste hit die een van de ex-leden van Luv' na het uit elkaar vallen had.




De versie waarvan de meeste mensen denken dat het de originele is, is die van het tienersterretje Little Peggy March uit 1963. Dit was met name in de VS een enorme hit (nummer één). March was toen pas 14 jaar. De tekst die je zowel religieus als amoureus kunt interpeteren is trouwens van Norman Gimbel. Dit was bepaald niet zijn enige hit. Hij schreef ook mee aan The Girl From Ipanema en Killing Me Softly With His Song om maar eens twee klassiekers te noemen. Verder zit hij ook achter bergen liedjes voor films en TV series, waaronder deze.




Maar u voelt 'm al aankomen. Dat is ook niet de eerste. Want iets eerder (in 1962) had Petula Clark in meerdere landen een hit met het nummer in verschillende talen met een totaal andere tekst. Met name de Franse versie was in 1962 erg succesvol en stond in Frankrijk op nummer 1. Maar Clark zong het ook in het Engels en Italiaans.




Maar ook Clark was niet de eerste, dat was de Franse componist zelf: Frack Pourcel. Die had in het begin van de jaren '60 een orkest dat easy listening en licht-klassieke muziek speelde en was ook jarenlang de dirigent voor de Franse inzending van het Eurovisie songfestival. In dit stadium was het nog een instrumentaal nummer.

Om de cirkel rond te maken:




Het valt me op dat vooral vrouwen van middelbare leeftijd fan lijken te zijn van dit nummer en/of Andre Rieu.

Ram Jam - Black Betty (grote hit in 1978 en hun enige hit)
is oorspronkelijk van
blueslegende Leadbelly.

Ook Nirvana heeft een nummer van Leadbelly gecoverd.
Leadbelly - Where Did you Sleep Last Night

Maar dat is eigenlijk een traditional, al is de versie van Nirvana ongetwijfeld gebaseerd op een versie van Leadbelly. Meteen even Black Betty opgezocht, daar geldt hetzelfde voor.

Zie In the Pines - Wikipedia - en.wikipedia.org en Black Betty - Wikipedia - en.wikipedia.org

En de versie die genoemd wordt van James Baker blijkt ook op Youtube te staan:

Zoals beloofd in een ander topic, aandacht voor Dans Je De Hele Nacht Met Mij.

De laatste keer dat het nummer een flinke hit was, was in 1995 in de versie van de Sjonnies:



Maar dat was een cover van de zomerhit (nummer één zelfs) die Karin Kent tussen hits van Beatles en Stones in 1966 wist te scoren:



De Amsterdamse Karin Kent heet eigenlijk Janneke Kantman en was al enige tijd actief als zangeres toen ze deze hit had. Zo was ze een van de voorprogramma's bij het Nederlandse optreden van The Beatles in Blokker en had ze al een paar plaatjes gemaakt. Jan Akkerman zat nog een tijdje in haar begeleidingsband. Dans Je De Hele Nacht Met Mij zong ze op het toen prestigieuze festival van Knokke. Hierna had alleen nog een hit met een van de versies van Jelle Zal Wel Zien (zie dat andere topic). Daarna probeert Kent het meerdere keren als zangeres van serieuzer Engelstalig repetoire. Dat lukt niet en ze raakt in de vergetelheid.

Kents nummer is gebaseerd op Dance Mamma, Dance Pappa, Dance dat in een heleboel versies, zowel vocaal als instrumentaal en in vele talen in omloop is. De eerste die dat opnam was de Britse zangeres Rosemary Squires onder de naam Joanna & The Streamliners. Overigens zonder veel succes. Die versie is niet online te vinden.

Maar dat het origineel. Daarvoor gaan we naar Woody Allen. Die was midden jaren '60 in opkomst. Hij schreef grappen voor anderen en stond zelf als stand up comedian op het podium en raakte betrokken bij TV. In 1965 werd er voor het eerst een script van hem verfilmd. Die film heette What's New Pussycat (nu nog vooral bekend van het lied van Tom Jones). Allen was niet tevreden en zwoer toen voortaan zijn scripts zelf te verfilmen en niet meer aan andere regisseurs over te laten. Dat doet Allen tot op de dag van vandaag. De muziek van What's New Pussycat was van niemand minder dan Burt Bacharach. En een van de thema's uit de film heet Marriage French Style, in verschillende arrangementen in de film te horen:



of nog dichter bij de Nederlandse hit:



De Nederlandse tekst is overigens van ene John van Olten over wie ik niets heb kunnen vinden. Zelfs geen andere Nederlandse tekst. Dat vond ik ook opmerkelijk.

In 1983 had Agnetha Fältskog een grote hit met The Heat Is On. Wereldwijd een grotere hit dan de laaste Abba-singles uit 1982.




Dat door onder andere de componist van Morning Train van Sheena Easton geschreven nummer was eerder opgenomen en uitgebracht door Nooshka Fox in 1979. Zonder succes.



Het nummer is ook nog in een zwaar bewerkte versie (met een grotendeels gewijzigde tekst) terecht gekomen bij Manfred Mann's Earth Band. Ook nog voor Agnetha's hitversie:

In dit topic kwam vandaag Paco voorbij. Amor de Mis Amores was 30 jaar geleden een nazomerhit. In september en oktober. Die late zomerhits kwamen meestal omdat zo'n nummer uit de Zuideuropese discotheken kwam overwaaien en Nederlanders die terugkeerden van vakantie het singeltje kochten.




Nou had ik mijn hoofd zitten dat het eerder een hit was van Julio Iglesias, dat bleek te kloppen en wel in 1981. De titel was toen Amor de mis Amores (Que Nadie Sepa Mis Suffrir). In Spanje was het stukje tussen haakjes juist de titel. Het is een versie die met al zijn gladde zonnebankbruine romantiek perfect in het ouevre van de papa van Enrique past. Deze versie was een hit in Nederland in 1981.




Maar het nummer blijkt en veel ouder en door veel meer mensen op de plaat gezet. Er zijn ook een paar Nederlandstalige covers. Waaronder een van Conny Vandenbos en Wim Rijken. Nou heeft Conny Vandenbos tenminste twee echt fantastische nummers op haar naam (Ik ben gelukkig zonder jou en De noorderzon scheen), maar in de jaren '80 was ze zo te horen nogal van het pad af. Een gammele tekst, een lelijk arrangement en Wim Rijken (die later call-tv zou presenteren) heeft een stem die èn helemaal niet bij die van Conny Vandenbos past en eigenlijk überhaupt niet bepaald prettig in het gehoor ligt.




Dan gaan we ineens veel verder terug. Naar Edith Piaf. Zij was de eerste die in het in Frans opnam in 1957 en feitelijk is haar uitvoering wellicht wel bekender dan de Spaanse versies. Het heet in het Frans La Foule en hoort bij het bekendste werk van Edith Piaf. En duikt dan ook op op coverplaten met Piafs werk van bijvoorbeeld Patricia Kaas, Liesbeth List, Mireille Mathieu en Martha Wainwright.




Piaf nam het nummer op nadat ze een Spaanse versie uit 1953 hoorde, Van Alberto Castillo. Dat was een destijds erg beroemd acteur en tangozanger uit Argentinië.




Het origineel blijkt echter nog een aardig stukje ouder te zijn. Het stamt namelijk uit 1936 en is geschreven door de Argentijnen Angel Cabral en Enrique Dizeo. Het was een vals criollo, een toen in Latijns Amerika erg populair muziekgenre dat ooit begon als een Latijnse variant op de Europese wals. Er moeten in die tijd vele orkesten zijn geweest die het zongen, maar daar zijn veelal geen opnames van gemaakt. Ik lees dat Hugo del Carrill er als eerste een hit mee had (voor zover dat toen gemeten werd) , maar die opname heb ik zo snel niet kunnen vinden.

Mooi speurwerk!

Altijd wel interessant om te lezen
Heel mooi..Leo starbright boy

Ja, dat zijn zeker interessante bijdragen. Vooral dat van The heat is on. Geen idee dat het al enkele jaren eerder was opgenomen. En als groot MMEB-fan had ik er ook geen idee van dat die zwaar gewijzigde versie oorspronkelijk dát nummer was. Ik heb dat album overigens niet, maar het nummer had ik wel eens gehoord.

Mijn moeder was zwaar fan van Julio, dus ik had dat Amor de mis amores ook al eens gehoord voordat Paco er een nazomerhit mee scoorde. Leuk om te lezen dat het zo'n evergreen is die al uit de jaren dertig stamt en een heel eigen leven is gaan leiden. Zo zie je maar, sommige nummers blijven maar rondzwerven...

Doet mij een beetje denken aan Cole Porter's Begin the Beguine, dat ik leerde kennen in een disco-versie van Johnny Mathis, maar dat toen ook al een heel leven achter zich had. En ook ooit opgenomen door Julio Iglesias...

Ik kwam er dit weekend dankzij MuMe achter dat het liedje Kan er niets aan doen van Frank Boeijen een vrije vertaling is van de evergreen Can't help falling in love, origineel van Elvis Presley en door tientallen andere artiesten gecoverd. Waaronder UB40, die er met hun reggae-versie zelfs een nummer 1 hit mee scoorden in de jaren negentig.

Toen ik er door een ander MuMe-lid op werd gewezen, zag ik het meteen, maar aanvankelijk had ik dat dus niet in de gaten. Ik kende het nummer (de Nederlandse versie dus) vooral van Guus Meeuwis, die het volgens mij ook eerder had opgenomen dan Frank Boeijen zelf.

Wim Rijken komt uit Kinderdijk (van die molens, weetuwel) en dat lag dicht bij mijn geboortegrond. Vandaar dat men er in het dorp en de regio destijds nogal enthousiast over was dat hij zomaar een nummer met de grote Conny Vandenbos mocht opnemen. Maar ook als twintiger - ik heb Rijken toen nog eens geïnterviewd voor een plaatselijke krant naar aanleiding van die plaatopname - vond ik dat nummer eigenlijk helemaal niets, en zelfs Conny Vandenbos onwaardig. Ongeveer om de redenen die jij ook noemt. Rijken was overigens wel een sympathieke kerel, en hij is later nog redelijk goed terecht gekomen in de showbizwereld.

Leuk dat je, net als ik, een voorliefde deelt voor De noorderzon scheen, een van de allermooiste Nederlandstalige nummers ooit (met tekst van Kees van Kooten). Maar zoals zo vaak met mooie Nederlandstalige nummers, was ook dit een cover: Ce lundi là (1975) van Michel Delpech

The Lion Sleeps Tonight kennen jongeren vooral uit The Lion King.



In 1982 was dat een nr.1-hit voor Tight Fit.



Maar dit is een cover van The Tokens (1961) die het ook van de tekst voorzagen.



Maar ook dat is niet het origineel, het werd al eerder opgenomen door Pete Seeger die naast protestsongs vaak bewerkingen bracht van traditionals.



En dat is dan weer gebaseerd op een Zuid-Afrikaans nummer waarvan Solomon Linda de oorspronkelijke componist is.

The Coffee Song van Osibisa is oorspronkelijk een nummer van Frank Sinatra

In 1988 scoorde Jason Donovan een hit met dit nummer.



Het werd in 1972 eerder een hit voor Bobby Vinton.



Maar dit nummer werd reeds in 1962 opgenomen door Brian Hyland.



En ook dat is niet het origineel, het werd voor het eerst opgenomen in 1960.