Hm, laatste post van Sven in dit topic dateert van 1 januari, benieuwd of ie d'r klaar voor is...

Vrees niet, ik leef nog, as usual gewoon een beetje traag. Je me presente: muh mixtape. Volledig in lijn met de plaatjes die ik doorgaans zelf draai en (dientengevolge?) mijn aandachtsspanne iets korter dan een half uurtje - want langer hoeft niet. Volledig atypisch staat er dit keer geen noise op - sorry als dat een teleurstelling is. Misschien is 'ie daarom ook wat beknopter. Hoe dan ook. Acht trackjes die wankel schommelen tussen dag en nacht. Veel plezier met Shimmer.



mixteep

Gemikst als één track ter bevordering van mixtapegevoel. Wie namen en titels wil weten mag altijd pee-emmeren, maar zal sowieso t.z.t. het hele gebeuren hier neerplempen naar goed voorbeeld (want doet goed volgen). Trackjes beginnen op:

Track 1: 00:00
Track 2: 02:07
Track 3: 07:43
Track 4: 11:28
Track 5: 16:47
Track 6: 20:13
Track 7: 21:23
Track 8: 24:15

Mocht u willen wachten met recenseren tot ik uw tape heb gewederrecensiviteerd, dan is dat bien sur geen probleem. Ik ben gewoon een beetje traag, is niks nieuws toch. Die shit komt.

On the contrary, my dear Sven.

tracklist ziet er goed uit iig!

Shit is echt. Ben erg benieuwd

Luuk zuh tape

Goed, Luke z’n mixtape. Zeggen dat zijn straatje muziek niet echt de mijne is is een beetje een inkoppertje, is (dus) niet heel erg nodig, en bovendien is het probleem eerder dat ik me uberhaupt nooit zo verdiept heb in wat ‘ie zoal luistert. Mooie kans dus.

Verwachtingen? Tja, al te gedateerde brillenmuziek, met vervelende gitaartjes en stoffige synths. Als ik er zo aan begin kan het in ieder geval niet tegenvallen…

De opener is vooralsnog wel precies zoiets. Typisch muziek die onder een 70s cultfilm hoort, zo’n dystopisch gevalletje met geweld en tetten. Naar mijn smaak al te kazig, en dan houd ik nog wel van kaas. Ik begrijp dat dit Tangerine Dream is – tot hier was dat enkel een naam voor mij en nog geen muziek, en ik moet zeggen dat ik er andere muziek bij verwacht had. Ik verwachtte iets abstracters, meer uitgesponnen. Niet mijn ding. Het zelfde geldt voor track twee, waar het immer kazig voortjankende gitaartje mij spontaan kippenvel van het verkeerde soort bezorgt. Klinkt in mijn oren ontzettend ouwelullenmuziek. Echt verschrikkelijk, sorry Luke.

Track drie is de eerste die mij wel aanspreekt. Ook hier vind ik het synthgebeuren allemaal op een wat te hoog tempo voorbijvliegen (waarschijnlijk luister ik te veel met ambientoren), maar de sfeer vind ik hier wel raak. Het tweede deel van de track is echt wel erg geslaagd. Roept bij mij wel een beetje associaties met Eno’s oude ambientwerk op, ook een beetje gegrond in proggy shit. Ook hier is de kaas gevaarlijk dichtbij, maar de sfeer vind ik hier wel raak, en de associaties met kutfilms heb ik hier niet, gelukkig. Laatste minuutje grenst dan weer aan tenenkrommend.

Track vier is iele strakkenbroekenrock van het ergste soort imo. Naar mijn idee had mijn vader altijd tapejes met dit soort zooi in de auto vroeger. Dit nummer brengt dan ook herinneringen naar boven van autoritjes terug van opa en oma vergezeld door al te jolige koortjes, enge zangers en veel te bedachte nummers. Goed fout! Track vijf heeft een beetje hetzelfde probleem, hoewel ik het beter te verteren vind. Sommige passages zijn ronduit leuk te noemen; soms hoor ik er al een kleine beetje de progpunk van Pink Flag in (een verdwaalde paar seconden ergens in het begin), terwijl enkele van de passages met sax aan een modern bandje als Architecture in Helsinki doen denken. Al met al is de cocktail mij te veel van het slechte, maar ik vind dit zeker niet belabberd. Lange speelduur niet echt geoorloofd trouwens wmb.

Track zes is wel een grappig ding, hoewel de al eens genoemde krachtpatserij mij (ook) niet zo bevalt. Toch niet verkeerd; het tempo zit er goed in en met het constante doorrammelen moet ik onvermijdelijk een beetje denken aan een bandje als OOIOO. In tegenstelling tot OOIOO wordt er echter geen lekkere groove gecreëerd en waar dit heel hypnotiserend zou kunnen zijn verzandt het toch te veel in pielerij. Af en toe terugschakelen en slappe vocalen zijn heel jammer. Maar goed, niet verkeerd dus.
De afsluiter vangt aan met een soort quasi-epischheid die ik wel kan waarderen. Tempootje, melodie en langzaam aanzwellen dragen allemaal wel bij aan het sfeervol inluiden van het einde. Na drie minuten neemt het nummer echter een wending die ik niet zo trek en waan ik me opeens in een proggy kerstliedje. Doet dan ook een beetje af aan de opbouw. Met het invallen de Rieustrijkers (treffend, Ronald) verzandt het dan toch echt in kitsch. Met de eerste minuten was dit wel een geslaagde track geweest, nu wordt het toffe begin toch wel een beetje tenietgedaan door het einde dat volledig fout sfeerloos is. Beetje jammer.

Al met al toch geen verkeerde mixtape, met – inderdaad – muziek die niet echt in mijn straatje ligt maar die hier en daar zelfs in mijn oren toch wel ok klinkt. Nodigt het uit tot opzoeken van meer werk van deze artiesten? Dat dan weer niet. Toch mijn horizon weer een beetje verbreed, waarvoor natuurlijk dank.

De bands die je noemt ga ik eens checken. Vooral OOIOO ben ik wel benieuwd naar.

Dat kan een goede investering zijn Misschien nog wel meer trouwens: recentere Boredoms. Dingen als Super Roots 9 en Seadrum (van Seadrum/House of Sun) zijn nog wel betere referenties. Boredoms heeft Yoshimi in de gelederen die dan weer zelf OOIOO opgericht heeft.

Eerste luisterbeurt gehad, waarbij opgemerkt dient te worden dat alles met grunts bij mij op de lachspieren werkt, en dat bedoel ik niet in positieve zin. Maar ik heb volgehouden en heb nergens "doorgespoeld". Is wel een duidelijke "mixed bag" voor mij, deze mix. Of, zo je wilt, een "mix bag".

Nou zit er gelukkig maar één track met grunts in, dus dat valt dan weer mee :-P

Wellicht is mijn definitie als leek wat breder

Over een week of twee is het mijn beurt maar het ziet er naar uit dat dit topic nu al op sterven na dood is. Groot deel van de groep die meedoet heeft, op de initiële aanmelding na, nog niets van zich laten horen hier. En dat is jammer.

Vind ik best wel een boude uitspraak voor iemand die zelf ook nog niet verder is gekomen dan een (soort van) bespreking in drie regels.
Alleen Madmadder en Dix hebben nog nix van zich laten horen en lambf heeft zich uitgeschreven. De rest heeft toch al één of twee behoorlijke besprekingen gepost.

Ik zie je grafmix graag tegemoet!

Ik vond dat dit topic wel een boude uitspraak kon gebruiken om de boel een beetje af te stoffen

Mijn bespreking komt nog hoor! Maar ben een beetje een op-het-laatste-moment-typetje.
En natuuuurlijk kijk ik ook uit naar die grafmix.

Nou, als dat maar geen grote sof wordt dan. Die mix van mij van de eerdere "opstuur-editie" viel bij vrijwel niemand in de smaak weet ik me nog te herinneren. Al heb ik wel goede hoop voor deze nieuwe, die is stilistisch toch wat anders.

dus dat.

ik heb al 1,5e week flinke oorontsteking, de sven mix kunnen mijn oren nog niet goed aan, maar komt uiteraard!

Een hele korte mix dit keer, het zou me niks verbazen als dit de kortste van allemaal zal blijken te zijn. Ik vreesde in eerste instantie voor een aanslag op m'n poezelige oortjes die nauwelijks noise gewend zijn, maar Sven wilde blijkbaar dat iedereen het einde van de mix zou halen en gaf reeds bij voorbaat aan dat er geen noise te vinden zou zijn op zijn tape. Is het daarom een makkelijke zit geworden? Dat ook weer niet, maar 26 minuten herrie is me in elk geval bespaard gebleven.

De mix start met lieflijk pianogepingel met veel ruimte tussen de noten en iets wat lijkt op het geluid van een typemachine (of iemand die een klok opwindt), wat me doet denken aan iets van Max Richter. Een mooi begin, maar wellicht de spreekwoordelijke stilte voor de storm?
Het antwoord laat zich raden, direct na het wegsterven van de laatste klanken dendert er een vuige gitaarriff door m'n koptelefoon. Klinkt lekker stone-rockerig, vooral als die zware bas invalt, maar jammer genoeg begint er vervolgens iemand over te geven, iets anders kan ik er niet van maken. Laten we het er maar op houden dat typische metal grunts niet aan deze jongen besteedt zijn. Muzikaal zit het overig wel goed in elkaar (al is het van elke subtiliteit gespeend), het is zwaar maar niet eens overdreven ruig, dus wat mij betreft was dit een instrumentaal nummer geweest. Maar ik hou me flink en weer me manmoedig, skippen doe ik niet aan.

Een rustmomentje om weer even bij te komen? Stem komt me bekend voor maar ik denk toch niet dat ik dit daadwerkelijk ken. Waarschijnlijk doet de stem me aan iemand anders denken. Of wacht, is dit Motorpsycho? Waarschijnlijk zeg ik nu iets heel stoms maar het zou zo maar kunnen. Niks mis mee in elk geval, licht psychedelisch met de nodige rafelrandjes waarvoor de hele voorraadkast met instrumenten opengetrokken is.

Wat is dit nu? Filmmuziek uit de jaren '50 of zelfs nog ouder? Het kraakt zelfs een beetje, als een oude langspelert. Ok, dat was duidelijk de intro, wat ik nu hoor is andere koek, en tevens tijd om mezelf te verbeteren bij track 2. Dat waren dus blijkbaar meer screams, dit zijn heuse grunts. Geeft wel weer aan wat voor leek ik ben op het gebied van bozemannenmuziek. Waar nummer 2 vooral vies klonk (vandaar mijn associatie met braken) is dit vooral lachwekkend. De zanger is blijkbaar heel erg boos maar omdat hij niet te verstaan is weet geen mens wat nu eigenlijk z'n probleem is. Geef die jongen een krentenbol en een aai over de bol, en snel verder maar weer.

Spaanse flamenco? Argentijnse tango? Een Franse accordionklassieker wellicht? Driewerf neen, dit is onversneden Nederhop, deels met een zachte g. Ben met redelijk wat hiphop bekend maar Nederhop is een behoorlijk blinde vlek op mijn persoonlijke muziekkaart, dus dat ik niet weet wie dit zijn moet men mij maar vergeven. Wordt er tekstueel niet echt warm van, maar instrumentatie is zeer origineel en de raps zijn absoluut soepel. Een van de betere tracks tot nu toe dus.

Vals orgel, valse zanger, en het klinkt weer alsof we 50-60 jaar terug de tijd in gaan. Oh, hij zingt dat z'n vrouw er vandoor is, dus dat valse zingen zal vast zijn omdat hij door emoties overmand is. Geen idee of dit de officiële intro is van de volgende track of dat het een tussenstukje is dat ergens anders vandaan komt, maar het gaat over in wat wellicht het hoogtepunt is van de mix. Diepe beats, overstuurde bewerkte gitaren en een haast huilende zangeres die me in het begin van het nummer heel sterk aan Bjork doet denken maar daarna weer eventjes niet. Ik had gedacht dat ik haar stem toch wel uit duizenden zou kunnen herkennen dus dat ik hier zowaar over twijfel vind ik heel vreemd. Wellicht is het het feit dat er zowaar "mooi" gezongen wordt dat me op het verkeerde been zet, bij Bjork verwacht je dan altijd dat er wat gilletjes en schreeuwtjes doorheen komen, wat hier niet het geval is. Wellicht iets van haar latere albums die ik niet zo heel goed ken of zelfs een b-kantje ofzo, of ik maak me hier onsterfelijke belachelijk omdat het heel iemand anders is. Had gezien het feit dat we niet lang meer te gaan hadden verwacht dat dit het laatste nummer zou zijn, maar deze track is in een vloek en een zucht voorbij (jammer maar helaas) dus blijft er ruimte over voor nog een track.

We eindigen een beetje zoals we begonnen zijn, met fragiel klinkende pianoklanken en een minstens zo fragiel en desolaat klinkende zanger. Ik heb er niet voor gestudeerd (kom er maar in Arnout) maar dit lijkt me Japans. Geen idee dus waar hij het over heeft, maar melancholiek en breekbaar is het zeker. Zou een wiegeliedje kunnen zijn, of hij zit in de put omdat z'n vriendin het met een ander aangelegd heeft, hoe dan ook, het is een fijn sluitstuk van een veelzijdige mix die is samengesteld volgens het principe "voor ieder wat wils". Sven geeft aan een muzikale omnivoor te zijn en doet me bij tijd en wijle twijfelen aan m'n eigen vermeende veelzijdige muzieksmaak. Al is het voor mij op zich geen verrassing dat ik boze schreeuwende mannen niet echt kan velen...

Volgende maand is het mijn beurt, dat wordt juist een mix waarin alles stilistisch een beetje op elkaar aansluit en in elkaars verlengde ligt, hoewel er volgens mij wel sprake is van een duidelijke opbouw. Heel wat anders dus dan deze mix, eentje met het risico dat als iemand niet van dat soort muziek houdt de hele mix direct afgeschreven kan worden. Zelf vind ik hem heel mooi overigens, en dat is toch het belangrijkste.

Zo, en nu niet meer zeuren

jeuj

/edit/

PM met tracklist + elaboratie in je postvak

sxesven - Shimmer

Ik ben er eindelijk ook aan toegekomen: de mixtape van Sven. En ik moet zeggen dat het er eentje was waar ik wel naar uitkeek, ook omdat ik Sven hier en daar wel eens tref bij bands/artiesten en topics die mij heel goed liggen. Avanti dus!

De mixtape wordt heel rustig ingezet. Minimaal pianospel zoals dat heden ten dage 'in' is en door heel wat neoklassieke artiesten aan de man wordt gebracht. Niets mis mee en ideaal als opener. Want het heeft iets van verwachting in zich. Laat maar komen Grietje!

Yep. Track 2 beukt zich naar binnen. Heerlijke posthardcore/metal stuff met een stuwend ritme. Goed nummer zeg. En de schreeuwerige zang, door Graf als 'over geven' beschreven is hier helemaal op zijn plaats. Dit gezegd zijnde wil ik er echt niet bij zijn als Graf na een nachtje stappen zijn maag moet ledigen. Dat wordt daar een klein slagveld rond die wc-pot. .

Na deze pukesession krijgen we een lieflijk popnummertje, lekker melodietje. Iets om de nasmaak van het vorig nummer weg te spoelen? Ik had geen last van oprispingen dus voor mij hoefde dit niet zo nodig. Op zich wel een fijne song. Heel mooie arrangementen hier. Het doet me wat aan bepaalde songs van Cornelius of zelfs Sufjan Stevens denken. Het heeft ook iets 'jaren 80 indierock'-achtigs.

Dan gekraak, en waar je denkt dat er een golden oldie op je zal afkomen krijgen we weer een vuile brok sludgy lawaai in ons gezicht geslingerd. Yeah! Weer hoor ik hier invloeden uit de hardcore. Met een snuif techmetal. Beukende riff, goede brulboei van dienst. Log en zwaar. Zo heb ik mijn lappen muziek wel graag. Hier en daar zwalpt de song wel naar mijn gevoel. Iets te weinig focus op momenten. En te veel ideeën. Maar al bij al: me like.

En what's next? Nederhop met de blik op het buitenland gericht. Wat flamenco, veel Oosterse invloeden. Hiphop is niet mijn genre, maar op zijn tijd kan ik wel van een nummertje genieten. Dit steekt me ook niet tegen. Maar eentje is genoeg. We zien wel wat er nog volgt ...

Aha! Een valse orgel. . En een gekke zanger. Lollige tekst .Outsider music.

Maar dat was de intro naar een creepy soundscape, die op zich ook weer een intro is. Poppy. Doet me in eerste instantie wat een Björk denken. Maar ze is het niet, toch? Stelt niet zo veel voor vind ik. Next!

Ja, we gaan sluiten. We worden eruit gebonjourd met een rustige piano-ballad. Het is welletjes geweest hoor ik de imaginaire barman denken. Morgen is een andere dag.

Toffe mix. Consistent in zijn inconsistentie. Kort en - op momenten - krachtig. Wordt waarschijnlijk een mix die bij de koplopers zal eindigen aan het eind van de rit.
Waarvoor dank! .

Ook ik keek uit naar deze mixtape, Sven heeft namelijk een smaak die mij interesseert: we hebben op bepaalde punten ook wel wat raakvlakken qua smaak.

Rustig en erg fijn pianospel vormt het intro. Het is echter stilte voor de storm voor wat zal volgen: een heerlijke hardcore track met flinke metal invloeden (misschien zelfs wel wat grindcore?). Ronduit heerlijk spel met gitaren die dit naast hard ook ontzettend duister laten klinken. En dan die geweldige vocalen die het vuige plaatje afmaken. Ronduit heerlijk nummer, benieuwd waar het van is, mijn interesse heeft het gewekt. Lekkere trek track.. Maar dan vies. Als ik zo kon kotsen zou ik er zeker een microfoon bijhouden.

Wat laatste geluiden en feedback sterven weg en een rustig gitaarriffje zet zich in. Van de krochten van de hel zijn we naar een veel gezelligere plaats gegaan waar jongens met hoedjes met hun bandjes de meisjes voor zich laten vallen. Nu kan dat soort muziek ook prima zijn en ik vind deze track zeker niet slecht, maar ik heb niet al teveel met dit nummer: de zanger is wat vervelend en instrumentaal is het weinig interessant. Dan valt er een doos kerstballen op de grond, dit mag de pret echter niet drukken en de band speelt vrolijk verder. Ach, het was best leuk, maar erg overtuigen kon het mij niet.

Gelukkig komt er een stel woeste, bebaarde mannen met bijlen de het podium op om de hoed van de jongen kapot te maken. Die vlucht dan ook snel weg, waarna de mannen rustig hun gitaren te dicht bij de versterker kunnen houden en er op los kunnen raggen. Dit levert een heel aardig nummer op, al hoeft dat voortdurende gepiep van mij niet, nogal storend.

Gelukkig zijn rappers nog altijd stoerder dan metalheads, zodat Zo Moeilijk in slowmotion het podium op kan komen: ze vonden die shit van de vorige too girly girly. Terecht, want Zo Moeilijk, bijgestaan door de grote Sticks en mijn persoonlijke held Rico is natuurlijk gewoon geweldig. Heerlijke beat en zeer vermakelijk raps leveren een heerlijke track op (die ik dus al kende ).

De nachtwakers met zaklampen als accessoires en achterstallig salaris hebben het wel weer gezien en verlaten het podium weer. Waarschijnlijk zouden zij de track die volgt niet dope vinden, maar ik wel. Geniaal orgel (lekkah vals ) en een zanger die er perfect bijpast (zo mogelijk nog valser dus ).

Helaas duurt dit nummer maar kort, want één of andere ruimtevrouw (Björk?) daalt langzaam en elegant van boven neer op het podium, bijgestaan door soundscapes en zware bassen. Best een mooi nummer! Geweldig sfeervol. Als outro krijgen we weer een stuk pianospel, ditmaal met een zachtjes fluisterende depressieveling. Nadat hij zijn polsen heeft doorgesneden eindigt deze mixtape die al met al zeker niet tegenviel. Niet alles was even geweldig, maar het geheel is toch behoorlijk goed! Well done Svenneke

Weinig gebruikers op MuMe die zo’n duidelijk imago hebben weten op te bouwen als sxesven. Met zijn liefde voor alles wat vies, ranzig en schandelijk belachelijk klinkt is hij dan ook een vreemde eend in de beits. Afentoe valt er bij hem nog wel wat muzikale voorkeur binnen de gebaande paden te herkennen, maar dat is natuurlijk allemaal schijn. Als je een vrouw wilt scoren ga je naar de drukste discotheek moet de theorie van sxesven zijn. Vanuit drukker bezochte delen op de website is het promoten van pokkeherrie en andere aanverwante toestanden immers een stuk zinvoller.

Met deze mixtape is sxesven zieltjes aan het winnen en luisteraars aan het inpalmen. Maar let op beste luisteraars, eenmaal vastgegrepen in de smaak van sxesven krijg je alleen nog maar kotsende japanners en schreeuwende mafkezen met een teveel aan ruis op een cassettebandje toegestuurd.

De mixtape trapt af. De uitleg van GrafGantz met zijn Type machine en Max Richter met zijn Notebook is in zijn intentie dan wel onjuist, de verwijzingen naar het label en de titel van het daadwerkelijke nummer zijn er niet minder passend om.

De piano wordt in het 2e nummer ook veelvuldig gebruikt. De toetsen zijn ingeslikt door de zanger en de snaren zijn op een paar gitaren gezet. Door daarnaast veelvuldig met het bankje op de piano te slaan ontstaat een metalnummer met bovenal een hoog rockgehalte. Metal voor dummies ofzo. Op zich prima luisterbaar, maar verrassen doet het me nu ook weer niet.
Het volgende nummer bevat dezelfde zanger als in het vorige nummer, maar dan nadat hij alle pianotoetsen stuk voor stuk heeft uitgepoept. Met een flink gerekte kringspier is het niet verwonderlijk dat de sound wat homovriendelijker is geworden. Doet me denken aan The Radio Dept.

Rustig. Hard. Rustig. Om consistent te blijven flikkert sxesven er weer een hard nummer in, dit keer wederom van het soort metaal dat zeker niet als aluminium te omschrijven valt. Geen glad lichtgewicht stuk metal, maar lompe stukken chroom en nikkel vliegen je om de oren. Vol energie, meer ook dan bij track 2. Naar het einde toe begin ik desondanks toch lichtelijk te gapen, zeker als de gitaristen naar het einde toe steeds meer jaren ‘70 melodietjes beginnen na te spelen. Altijd het manco in metal, dat ze nooit nummers kunnen bouwen zonder tig kazige melodietjes uit het verleden in één nummer te stoppen.

Inmiddels 17 minuutjes verstreken, zieltjes uit de metal en gayscene zijn gewonnen, tijd voor een extra doelgroep. Hiphop is waar nieuwe slachtoffers gaan vallen. Slachtoffers met een zachte g wel te verstaan, noujah wat zeg ik, ik versta er helemaal geen drol van. Het rare gevoel dat je Nederlander bent maar je landgenoten niet kan verstaan. Gelukkig komen er nog wat noorderlingen voorbij met verstaanbare teksten en een flow die mij tig keer meer kan boeien. Desalniettemin blijft het bij een stukje huisvlijt uit de zolderkamer van een standaard rijtjeswoning.

Dat is dan typisch zo’n woning uit de jaren ’20 waarbij je precies kan horen wat je buren aan het doen zijn. Toevalligerwijs is de buurman van 85 ook een liedje aan het zingen op zijn orgel uit 1850. De gipswand muur laat ondanks de gruis genoeg klanken door om te kunnen verstaan wat de beste man aan het zingen is. Nu is het dezelfde buurman die altijd loopt te klagen dat de metal en hiphop te hard staat, dus met een volgend nummertje verwacht ik toch een duidelijk statement richting de buurman dat hij zijn zangtalent binnenskamers moet houden.

Dat valt echter allemaal reuze mee, het nummer blijkt een combinatie van piano, gitaarfeedback en een geflipt vrouwtje te zijn. Zo eentje als Björk met haar IJslandse rariteitenkabinet. Muzikaal is het allemaal wel iets prettiger behapbaar als de meuk van een gemiddeld Björknummer moet ik erkennen. Buurman blij, ik ook wel een beetje.

Het einde is een soort slaapliedje op de piano, een einde waarin ik volledig op mijn hoede ben. Want op een onbewaakt moment slaan de besten toe. Ik laat mij niet zomaar beetnemen door sxesven en zal mij verzetten tot het einde. Ik denk dat hij het door heeft, want enige vorm van noisekwelling komt vervolgens niet meer voor.

Al met al een mixtape die zeker niet langer had hoeven duren. Door de diversiteit en intensiteit is het voldoende zo. Het geeft de luisteraar een half uur muzikaal vermaak, maar beklijft helaas ook niet echt.

Volgende keer gewoon weer kotsjapanners voor iedereen dus

Op basis van inbreng in dit topic heb ik een wijziging toegepast.
1. Jazper
2. Misterfool
3. sxesven
4. Graf
5. tuktak
6. essence
7. Dakduivel
8. itchy
9. korenbloem
10. niels94
11. Improvision
12. madmadder
13. dixmix

Sxesven ik kan voor het weekend waarschijnlijk niet meer jouw Tape recenseren(vond hem overigens best heel goed). Als ik de review klaar heb, post ik het gelijk.