Alles is al eens gedaan en vroeger was het vooral beter

Klinkt dit je bekend in de oren, dan is dit een interessant artikel uit The Wall Street Journal om te lezen...

Meet the Generationally Biased - WSJ.com - online.wsj.com

en ik vind dat we de term Gee-Bees inderdaad maar eens wat ruimer moeten gaan introduceren

Onderhoudend artikel met een paar geinige observaties:



Verder snap ik niet zo goed wat het probleem is als een stel babyboomers zichzelf wil opsluiten met hun verzameling Led Zep-lp's en geen nieuwe input meer toelaat. We worden allemaal ouder, toch?

Nou, het is iets wat zich reflecteert op de jeugd/jongeren.
Je kunt er hier zo een paar uitpikken die precies hier aan lijden en daarom vind ik het persoonlijk een leuk stukje om te lezen.

Een grappig, maar toch geen opzienbarend artikel? Ik vind het heel herkenbaar. Ook hier op de site komen we dergelijk gedrag tegen en ik maak me er zelf ook vast schuldig aan.

Herkenbaar gedrag maar vroeger was zulk gedrag toch beter.

Hoe bedoel je dit eigenlijk precies? Bedoel je dat jongeren babyboomersmuziek luisteren of dat zíj zich óók opsluiten in hun eigen decennium en bijv. alleen maar hippe nieuwe Pitchforkplaatjes draaien?

Jouw grollen waren vroeger ook beter

Ik denk het eerste gezien zijn gebruik van de term "reflecteert". Dat die babyboomers dus ook jongeren van nu weten te overtuigen dat de muziek van vroeger beter was. Dan krijg je dus tieners/twintigers met de muzieksmaak van een 60-plusser die de meeste nieuwe muziek afwijzen.

Maar goed, ook het tweede komt inderdaad voor, en echt wakker liggen doe ik er allemaal niet van. Maar het kan wel leuk discussiemateriaal opleveren.

Ja, dat heb je als alles al eens gedaan is.

Wat dat betreft loont het de moeite om het verhaal van twee weken terug in de Volkskrant over Retromania eens te lezen. Dat vond ik een uitstekende analyse van wat er momenteel aan de hand is in de muziek. Voor mijn generatie - en al helemaal voor de generatie net na mij - is er niet echt meer 'muziek uit onze tijd'. Die moet namelijk concurreren met alles wat ooit al opgenomen is en via internet binnen handbereik ligt. Ik maak me daar zelf ook schuldig aan; vergelijk mijn stemmenlijst van pakweg 1981 maar eens met die van 2011 . Er zijn ook jongeren bij die op die manier vastgeroest raken in 1970. Dat is op zich jammer, want vastgeroest raken lijkt me geen aanbeveling. Maar voor hen is die muziek natuurlijk eigenlijk net zo nieuw als die van Animal Collective of The National. Het is dan maar net wat je beter ligt en waar je je in gaat verdiepen. Maar die volledige beschikbaarheid van oude muziek heeft denk ik wel tot gevolg dat nieuwe artiesten er nog moeilijk tussen komen. Dat ligt denk ik niet zozeer aan Led Zeppelinluisteraars van ongeveer 58 jaar jong, maar vooral aan dat wat ons allen hier bindt: Het Internet.

Ik snap je insteek Lukas, maar ben het er niet helemaal mee eens.
Want er is ook zoiets als zelf-reflectie. In welke tijd leef je nu precies.
Wat zegt, om een willekeurige band te noemen, Led Zeppelin jou over jouw leven en jouw tijd?
Mijn inziens weinig. Of in ieder geval veel minder dan, ik noem een willekeurige band, The National.

Daarbij is er zeker wel muziek uit onze tijd, of zelfs van de generatie na jou, het is alleen wat minder makkelijk te vinden door juist al die "oude" muziek die wordt opgedrongen (daar komt ie...) door de media, de grote labels en "onze ouders".
Want dat is juist waar dit artikel deels over gaat. Gee-Bees zijn gebrainwashed door de grote marketingssystemen van de (ooit zo) machtige platenlabels.
De belemmering die er dus voor jongeren is, is er een die zij zich zelf opleggen.


Persoonlijk kijk ik zoveel mogelijk rond in alle richtingen die mij aanspreken. Zo heb ik een behoorlijke lading, voor mij boeiende, oude muziek naast een zeer grote collectie moderne muziek staan. Moderne muziek die minstens zo inventief en goed is (met nadruk op minstens).

Opzienbarend wellicht niet, maar wel boeiend. En leuk genoeg om eens wat discussie hier op de site op te roepen.

Heb je hier trouwens een link van, ik heb nl. geen volkskrant.

Klopt. Ik bedoelde ook niet dat het oninteressant was, maar op zich is het fenomeen toch wel bekend?

Nee, ik kon het online helaas niet terugvinden.



Voor mij persoonlijk komt de thematiek/tijdsgeest van muziek pas mijlenver achter het gegeven of de muziek mij als geheel aanspreekt. Ik voel in de eerste luisterbeurten echt geen verschil in maatschappelijke urgentie tussen Animal Collective en The Beatles. Pas ergens bij de tiende luisterbeurt ga ik misschien eens op thematiek en teksten letten. Maar goed, die beleving verschilt natuurlijk van persoon tot persoon.



Je zult mij statements als 'er wordt momenteel geen goede muziek meer gemaakt' dan ook altijd horen bestrijden. Toen ik dat Volkskrant-artikel ging lezen, was ik eigenlijk juist erg sceptisch omdat ik weer eens zo'n soort verhaal verwachtte. Dat was het gelukkig niet. En het klopt inderdaad dat aansprekende muziek minder makkelijk te vinden is. De muziek is in zoveel subgenres uiteengevallen dat er niet echt meer een heersende muziekcultuur is. Dat betekent dat je zelf je eigen niche zult moeten ontdekken, want de radio doet dat niet meer voor je. Die richt zich ofwel op de pure hitparadepop voor tieners en jonger, ofwel op jouw Gee-Bees die gouwe ouwe willen horen. Daar komt denk ik ook het misverstand vandaan dat 'er tegenwoordig geen goede muziek meer wordt gemaakt'. Mensen kijken dan meestal niet verder dan hun neus lang is. Maar als je wél buiten het radiostramien een ontdekkingstocht start, kun je natuurlijk evengoed in 1976 of 1992 je favoriete muziek vinden als in 2012. Dat zie je op deze site ook aan de lopende band. De meeste users beperken zich in hun zoektocht naar goede muziek niet tot nieuwe releases, maar kijken juist naar wat hen past in de muziekgeschiedenis. Voor sommigen is dat misschien wel de muziek van de Gee-Bees. Al kan dat natuurlijk ook weer een keuze uit muzikale kennisarmoede zijn

Zeker mee eens, hopelijk dat iig de mensen die bij de laatste zin horen dit door hebben

Overigens vind ik wel dat er een 'gouden periode' in de popmuziek aan te wijzen is. Gedurende de jaren 60 en begin jaren 70 ontwikkelde de muziek zich snel en in vele richtingen. Er zijn toen vele klassiekers gemaakt die niet alleen een klassieker zijn omdat ouders of media dit er door hebben gedrukt.

Is dat zo? Waarom is die periode beter dan de jaren 80, of 90, 00's?
Wat maakt een album een klassieker, was die ontwikkeling echt meer en breder?
Ben je stiekem toch niet een Gee-Bee?

Want dat is precies wat het artikel aankaart, dat wat jij nu doet.

Toch ben ik meer eens met Ziegler en Lukas, dan met het artikel. De jaren 70 hebben voor mij bepaalde stijlvormen die me meer aanstaan dan die van tegenwoordig. In het begin van de jaren 70 had je een bloeiende jazz-fusionperiode en krautrockbeweging. Engelse symfo leverde zijn beste meesterwerkjes af. Daarnaast maakten artiesten als david bowie en neil young geweldige muziek. Later in de jaren 70 komt er de punkrevolutie en krijg je post-punk en new-wave.

Muziek uit de jaren 70 intresseert me tien keer meer, dan de overvloed aan retromuziek, crossovers,indierockers van het afgelopen decenium. (pop) Muziek heeft tegenwoordig, over het algemeen, een stuk minder geldingsdrang, al zijn daar natuurlijk ook uitzonderingen op. Niet dat er geen mooie muziek gemaakt wordt, vooral veel alternatieve muziek wil nog wel eens een aangename verassing geven , maar zo overtuigend en verfrissend als de jaren 70 vind ik het vaak niet. De enige stroming waar ik de laatste tijd echt weg van ben, is de post-rockstroming.

Symfo en jazz fusion, ik mis het nog dagelijks.
Wat dat betreft is het maar beter dat die periode voorbij is, dan gebeuren er tegenwoordig wel frissere dingen.

Dat zijn nou juist dingen waar ik enorm voor warm loop. Termen als Virtuoos,bombastisch, groot en ambiteus passen qua muziek het best bij me. Er is tegenwoordig een stuk minder van dat soort bombastische muziek. Daar komt heus wel wat voor in de plaats wat ik ook kan waarderen, maar ik word niet echt overdonderd.

Ik vind het prima hoor.

Smaak veranderd ook met de jaren, mischien zie je over een paar jaar wel in dat je je vergist hebt en dat er tegenwoordig net zulke interessante dingen gebeuren.

Is dat zo? Ik stelde het natuurlijk enigszins om de discussie op gang te helpen, maar toch.

Op het moment dat je een klassieke of gouden periode aanwijst loop je natuurlijk het risico dat smaak en vooroordeel een belangrijke rol speel, maar toch bestaan die periodes in mijn optiek.

De muziekwereld en -belevenis van nu kun je natuurlijk moelijk vergelijken met die van zo'n 30-40 jaar geleden toen wij steevast de albums van onze favoriete artiesten bestelden of aankochten en wij naar de hitlijsten luisterden om de singles te kopen die wij leuk vonden. Tegenwoordig is de muziekwereld diverser of meer versnipperd (van een trendzettende of overheersende muziekstijl is geen sprake) en zijn internet en (meestal kleinschalige) concerten of festivals de voornaamste muziekkanalen.

Grote platenmaatschappijen houden zich veel meer bezig met het heruitbrengen van oude bekende albums in een zoveelste remaster (vandaar dat vele jongeren die leren kennen) of met would-be-idols (om ze na een tijd weer te dumpen) i.p.v. het contracteren van interessant nieuw talent (die hun albums meestal in eigen beheer of door kleine labels laten uitbrengen).

Overigens is goede muziek van alle tijden, alleen is die minder te vinden via de traditionele (platenzaken, radio) kanalen. Al beschouw ik de tweede helft van de jaren '60 (en in mindere mate de jaren '70) als boeiendste muziekperiode omdat vele muziekstijlen in die periode onstonden en zich ontwikkelden.

Dat stuk dat in de Volkskrant stond zal wel een excerpt van Simon Reynolds' Retromania zijn geweest? Daarvan staat hier een recensie waarin zijn punt ook nog wordt uitgelegd:
Retromania: Pop Culture's Addiction to its Own Past by Simon Reynolds ? review | Books | The Observer - guardian.co.uk

Zijn blog volg ik een beetje en daarin heeft hij het ook wel eens over dit soort dingen, maar eigenlijk altijd vrij summier. Retromania lijkt me in ieder geval wel een leuk boek om te lezen, maar eerst moet die andere van Reynolds die hier ligt uit.

Dan zoek je gewoon niet goed genoeg... posts die beginnen met "er is tegenwoordig minder..." zijn vrijwel zonder uitzondering gewoon onwaar.. (Behalve als je zegt dat er minder jaren-70-rockers zijn)

Er staat minder, niet dat het er niet is. Tuurlijk hier en daar zijn er wel bands die gelijksoortige muziek maken ,als je goed zoekt, maar in de jaren 70 hoef je nauwelijks te zoeken naar dat soort bands. Punt blijft dat er gewoonweg periodes zijn waar een bepaald soort stijl gebruikelijk is en daarom zie ik er geen problemen in om een ouder decenia als leidraad te nemen bij mijn muzikale ontdekkingstochten.

Nou is het natuurlijk niet zo dat er tegenwoordig weinig moois gemaakt wordt. Integedeel, er zijn veel mooie bandjes, maar relatief gezien is er voor mij een grotere kans van slagen in een ander decenium.

Maar er is ook niet minder, het wordt alleen tegewoordig minder door de mainstream opgepakt omdat het niet in je gezicht gedrukt wordt... de reden dat je in de jaren 70 niet hoeft te zoeken was dat dat toen wel gebeurde, niet dat er toen meer bands waren...

En op het 2e deel... er zijn periodes waarin bepaalde muziek in de mainstream gebruikelijker was, ja...

Verder is het natuurlijk prima dat je oude decennia als leidraad gebruikt, maar je afsluiten voor de muziek die tegenwoordig gemaakt wordt met het argument dat alles vroeger beter was slaat nergens op (en ik bedoel hier niet mee te impliceren dat jij dat doet hoor )..

Maar ik zou wel eens willen weten wat je vindt van een plaat als Perils, In the Kingdom of Kitsch You Will Be a Monster of Supersilent 1-3 (die laatste is wel lang, maar eens een stukje ervan draaien kan geen kwaad .. (mijn tips zitten vaak wel aan de jazzy kant aangezien ik een totale leek ben op dit gebied zodra er niet ergens een link is met jazz (en dan ben ik nog steeds wel een leek ))

@Scientist
Volgens mij zie je iets over het hoofd.
Stel je houdt van Disco. Dat zal ook nu best nog gemaakt worden. En toch is dat niet hetzelfde (of wel, maar dan heb je doorgaans te maken met een slappe kopie) als de Disco van de jaren 70. Dat kan ook haast niet, want die muzikanten hebben 30 jaar muziekontwikkeling meegemaakt en dat komt als bijna vanzelf in je muziek terecht.
Hoe Amy Winehouse ook haar best deed om het geluid uit de jaren 60 te gebruiken, je hoorde dat het muziek van nu was. .
In die zin begrijp ik Misterfool. Als je toevallig van die typische jaren 70 rock houdt, zou ik ook niet moeilijk doen en niet verder kijken. Ook al mis je dan natuurlijk een hoop . . . . Dat dan weer wel.