Die noem ik toch al? We hebben het hier toch over iconen die wereldwijd bekend zijn, of gaat het nu ineens over de Nederlandse rock scene en bandjes?

Dat is echt hetzelfde als stellen: ik heb naar Nick Drake, Diana Ross, The Outsiders en Q65 geluisterd. En ook nog naar wat oude progrock. Maar nee, oude muziek is niks voor mij. Ik blijf er maar van weg.

Wat een fantastisch idee om zo'n clip te maken. Met die gelig/bruinige zwarwitbeelden. Heel mooi. En een kick ass live band destijds. Doodzonde dat ze er mee zijn gestopt.



Volop furie en opwinding. Wat een frontman! Fans op het podium. Pedal to the metal.

buizen - dat was toen; dit, willekeurig gekozen in 30 - 50 sec. tijd, is een voorbeeld van anno nu (bandbreedte van ca 5 jaar):

Pete Philly & Perquisite - Mystery Repeats - YouTube

Junkie XL, Elvis Presley - A Little Less Conversation (Elvis vs JXL) ft. Elvis Presley - YouTube

Weval - Gimme Some 'Easier' EP - YouTube

DJ Martyn - Great Lengths - YouTube

Hehe eindelijk een concreet antwoord op een vraag naar hedendaagse toppers. Ik blijf het qua rock 'n roll gehalte niet veel om het lijf vinden hebben maar goed is het wel.
Pete Philly en Junkie XL ken ik heel goed maar heel erg dank voor de links naar Weval en DJ Martyn. Heerlijke eerste indruk.

Veel wat er nu aan rock/pop etc wordt gemaakt is terug te herleiden naar vroeger, toen alles nog ontdekt moest worden, neemt niet weg dat er nu nog prima muziek wordt gemaakt, misschien minder spannend omdat het al eens met hier en daar een nuance verschil gemaakt is.
Maar er is meer dan rock/pop alleen. Vandaag komt er heel veel vernieuwends uit de elektronische en trance hoek, vaak met klassieke structuren en invloeden.

devel-hunt, veel rock en pop uit de jaren 60/70 is ook terug te leiden naar o.a de blues en rock en roll van een decennia daarvoor. Ergo, dat is dus verre van een argument.

Als jij mee kunt komen dan gaat het inderdaad nu even om de Nederlandse scene. Toen en nu.
Ik ben opgegroeid omgeven door fantastische rock 'n roll. Waar moet de jeugd het nu mee doen?

buizen - ik gaf gewoon een aantal willekeurige namen die me te binnenschoten - de term TOPPERS is van jou. Ik krijg dan meteen visioenen van drie ietwat bollige heren in een vol Ahoy.

Brood is dood; iedere keer die Brood weer opvoeren vind ik erg gratuit. Stap 'ns uit je eigen rock-zone; mono-cultuur heet zoiets in nette taal, "a.k.a. wat de boer nait kent, dat vret eh nait"

Er is nu veel meer diversiteit dan 25 - 30 jaar geleden. Wedden dat je nooit hebt gehoord van prima live bands als Floris of Monsieur Dubois (opgeheven in 2012, helaas).

Klopt. Ik geef het maar eerlijk toe.
Misschien moet ik het livecircuit maar eens gaan verkennen en me voorlopig onthouden van commentaar op de moderne hedendaagse 'scene'. Veel namen ken ik inderdaad niet.
Maar dat een hedendaagse band de tock 'n roll van toen ook maar benaderd lijkt me schier onmogelijk.
Ik stap helemaal niet uit m'n rock-zone.




De solo van Erwin Jawa begint op 2.42 min.

Ik noem een Franz Ferdinand, een Arctic Monkeys, een White Stripes etc. Allemaal bands waar het rock en roll hart duidelijk klopt. Wellicht geen Nederlandse bands, maar toch!

Het is geen argument, maar feitelijk wordt alles herleid naar voorgaande periodes, er word op iets voortgeborduurd en soms ontstaat daar iets vernieuwends uit, hoewel de marges om iets nieuws uit te vinden steeds smaller worden, alles is al een keer gedaan. Wat dat betreft hadden de oude heren en dames van toen het een stuk makkelijker dan de huidige muzikanten.

Dat weet je helemaal niet - ik zal mijn spionnen eens vragen uit te kijken naar een buikige vijftiger, met kalend achterhoofd en wapperende manen.

[weet zelf al te goed hoezeer leeftijd duidelijker zichtbaar is dan je zelf denkt/wilt >>>> jij komt zeker je dochter ophalen?"]



Maar dan wel kappen met smispelen van hedendaagse muziek - tenzij je gaat kijken, dan verwachten we een uitgebreid verslag dan wel 'mening' bij het album.

White Honey staat hier trouwens achter me op de plank - Hanneke Kappen presenteerde ooit Je ziet maar met als herkenningstune een fabuleus nummervan Pigbag - dat dan wel!

Meer ernaast kun je niet zitten.
Geeft niet. Bedankt voor de muziektips.
Zal de kleine concertagenda eens in de gaten houden.

Je bent afgetraind, gespierd en kaal en je draagt bij voorkeur leer?

De leeftijd klopt (dit jaar word ik 50) maar voor de rest: geen dikke buik, kaal hoofd en die bloedmooie vrouw is echt m'n vriendin en niet m'n dochter. De kleding is smooth, niets engs met leder. En ik ben in het echt de rust zelve.
Mensen zitten er vaak zo vaak naast.
Vooral wijsneuzen als Mjuman

Aha, daar had je het laatst ook al over in een ander topic, daar kwam iedereen met voorbeelden waar je niet op ingegaan bent. Hier http://www.musicmeter.nl/fo...

Zelfs dit topic is al eens eerder gedaan...in 2012! En ja, ook toen was het beter!

Sorry, kon de verleiding niet weerstaan

On topic: ik reken mezelf met mijn leeftijd (net 53 geworden) inmiddels ook tot de oude garde. Ik heb er geen moeite mee om onder ogen te zien dat ik inmiddels meer verleden heb opgebouwd dan dat ik nog aan toekomst zal hebben. En dat geldt zeker ook voor de muziek. Een slordige veertig jaar meelopen met de ontwikkelingen gaat je niet in de koude kleren zitten in die zin dat ik mezelf ook vrij regelmatig betrap op een 'vroeger was alles beter'-gevoel.

Ik ben best een beetje blase geworden. Ik loop echt niet meer voorop met nieuwe ontdekkingen en als dat dan toch gebeurt, is het voornamelijk in scenes die me vertrouwd zijn: pop rock, en iets specifieker deelgebieden als prog, fusion en de meer traditionele vormen van hardrock.
Puur in fysieke zin houd ik het ook nauwelijks meer vol: mijn luisterkamer is afgeladen vol met duizenden CD's, LP's en singles, wat ook niet bepaald uitnodigt om in hoog tempo steeds meer (nieuwe/oude) muziek te kopen. Zeker nu het me financieel wat minder voor de wind gaat, maak ik er een sport van om meer te genieten van wat ik heb.

De vraag is natuurlijk of dat erg is. Tot voor kort betekende deze houding voor mij voornamelijk kijken in de achteruitkijkspiegel. Maar zie, sinds ik nu ongeveer driekwart jaar een Spotify-account heb, merk ik dat ik toch meer en meer nieuwe dingen ga checken. Nog steeds vrij standaard en doorgaans bekende namen (Elbow, Porcupine Tree, alles waar Neal Morse bij betrokken is etc.) maar streaming helpt me momenteel toch om mijn muzikale blik weer wat te verruimen.

Maar mijn luistertijd is beperkt en er verschijnt méér nieuwe muziek dan ooit, dus ik zal me noodgedwongen moeten beperken. Wat ongetwijfeld betekent dat er heel veel moois aan mijn neus voorbijgaat, hele genres soms. Jammer dan, maar ik kan daar prima mee leven. Ik geniet gewoon van wat ik oppik bij vrienden of via de media, zonder dwangmatige druk om per se de nieuwste trends te volgen. Ik neem mezelf echter voor om geen snobistische houding aan te nemen. Iedere generatie heeft zijn eigen sterren.

Niks wijsneus - dat was een ouwe waver hier. Gewoon gezonde belangstelling in de muziekminnende medemens die nog wel een zetje nodig heeft in een goede muzikale richting. En "mooie vrouw" is net zo'n apokrief gegeven als "rock-muziek": ongestaafd is het opschepperij. In het echt ben ik ook de belangstellende rust zelve!

Wel weer middelmatige bands dan, maar dat is een ander verhaal. The Strokes was het echte werk uit die generatie. Maar ik dacht trouwens ook dat we het over internationale acts hadden en niet Nederlandse. Laten we eerlijk zijn, uit Nederland is op een paar acts na nooit wat bijzonders voortgekomen. Ik vind Nederlandse bands vaak de mindere versies van Buitenlandse bands/artiesten. Op Spinvis na dan, maar niemand mag de schoenen van Erik ook nog maar poetsen op dit moment.

Meh, ik kan zo al twee Nederlandse bands bedenken (The Gathering, de Kift) die meer zijn dan een mindere versie van een buitenlandse artiest. Het zal wel enigszins meevallen.

Niet te verwarren met grotere commerciële machines die er achter Amerikaanse acts hangen, en de andere mentaliteit van topbands zoals uit Amerika.
Kom hier op terug.

Inderdaad. Ik snap dan ook niet goed waarom het zo moeilijk is in te zien dat sterren niet meer zijn wat ze waren.

Niemand zal ooit nog The Beatles kunnen overtreffen. Elvis zal altijd de belangrijkste popster blijven. Bach is en blijft de grootste componist.

Juist omdat de tijden veranderen.

Wat een onzin om dit nu al te concluderen. Er ligt een hele eeuw aan muziek voor ons. Natuurlijk kunnen The Beatles, Elvis en Bach nog wel overtroffen worden door een nieuwe generatie. De eerste twee hadden trouwens maar een betrekkelijke korte carrière.

Een band als Radiohead wordt hier op MusicMeter bijvoorbeeld beter beoordeeld dan The Beatles. Zelfde geldt voor David Bowie vs. Elvis Presley. Elvis heeft maximaal 163 stemmen op een album en een hoogste gemiddelde van 4.05. David Bowie heeft er op zijn matig gewaardeerde debuutalbum al bijna net zoveel. 1335 stemmen en een gemiddelde van 4,32 op zijn best gewaardeerde plaat. Zegt genoeg lijkt me, David Bowie is in onze ogen een veel belangrijkere popster dan Elvis.

Ja, Radiohead is groter dan The Beatles.

Wat een humoristerij: wie gaat dat bepalen. Er bestaan live opnames (ook beelden) van Elvis in Las Vegas - daarop was ie zichtbaar als iig de meest opgeblazen popartiest die ook nog eens leed aan Broodisme (het kwijtraken van de eigen songteksten).

Het concert van Bach in Anhalt-Köthen in 1718 moet echt wel da bomb geweest zijn, de ME moest uitrukken toen het publiek niet zonder toegift wilde vertrekken!

Muziek is diachroon én synchroon and the twain shall never meet

In onze ogen wel ja Kronos. Kijk maar gewoon hoe vaak er op de albums van Radiohead gestemd en hoe vaak hun albums hoog in de top 250 te vinden zijn. En als je dus Bowie met Elvis vergelijkt is er een nog groter verschil. Dat kun je moeilijk glashard beweren dat Elvis sowieso de grootste is.

Over Bach zou ik me niet durven uit te laten, maar waarom zou hij per definitie groter zijn dan andere componisten van zijn tijd?

But there is neither diachronic nor synchronous, yesterday, nor tomorrow, nor today.
When two musicians play sound to sound, though they come from the ends of time!

Er is ontegenzeggelijk veel meer aanbod nu. Toen we nog maar twee tv-netten hadden, werden er door bepaalde programma's ook kijkcijfers gehaald die nu ondenkbaar zijn. Wat dat aangaat vermoed ik dat de claim over The Beatles en Elvis niet geheel ongegrond is.