Uiteindelijk kan er maar een de grootste ster allertijden zijn en iedereen zal het over eens zijn dat dit Elvis Presley is.

Weet je dat wel zeker? Olivia Rodrigo heeft een stuk meer streams.

Het aantal streams zegt weinig over de impact en zelfs populariteit van een artiest. Qua aantal verkochte albums, aantal hits en aantal uitverkochte concerten komt Olivia Rodrigo nog niet eens aan de hielen van Elvis Presley. Ik denk dat een aantal mensen nog nooit heeft gehoord van Olivia Rodrigo. Nu ga ik haar muziek beluisteren (kende haar wel een beetje). Al denk ik dat Michael Jackson een nog wat grotere ster is gezien het aantal verkochte albums na zijn dood.

Dat is toch allemaal niet te vergelijken met elkaar, Olivia Rodrigo en Elvis Presley, artiesten uit de jaren zestig en zeventig en artiesten van vandaag. Het is een totaal andere tijd. Vroeger waren de sterren onbereikbaar, mythisch, je kon alleen maar fantaseren over een artiest als Elvis of zelfs een band als Guns N Roses als we het over een latere periode hebben. Tegenwoordig staan artiesten veel dichterbij hun publiek, door sociale media kun je de hele dag volgen wat je favoriete artiest allemaal uitspookt waardoor het begrip superster een hele andere dimensie heeft gekregen. De jeugd van tegenwoordig ziet hun idool als een soort beste vriend of vriendin, een voorbeeld die ze goed denken te kennen. Als een artiest iets zegt of doet wat zijn of haar achterban niet bevalt worden ze daar op aangesproken en gaan ze wel of niet door het stof, vroeger konden ze overal mee wegkomen, hotelkamers kort en klein slaan, totaal bezopen live op t.v. een award ophalen, dat droeg alleen maar bij aan de mythevorming waardoor ze alleen maar meer fans kregen. Dingen die nu bijna ondenkbaar zijn. Als Elvis in de huidige tijd zijn t.v. kapot zou schieten of onaangekondigd bij Trump langs zou gaan met een pistool op zak om zijn diensten aan te bieden zou hij voor gek verklaard worden en opgesloten worden. Er wordt gewoon niet meer over het begrip superster gedacht zoals vroeger, de idolen zijn ook maar gewoon mensen geworden die vooral niet te gek moeten doen.

De huidige generatie jonge muziekliefhebbers wil artiesten die dicht bij ze staan, de tijd van de grote, onbereikbare rocksterren ligt denk ik definitief achter ons.

Daarbij staat popmuziek ook niet meer in de kinderschoenen, het heeft een veel minder grote impact. Het komt veel minder vaak voor dat er een act of artiest is die iets totaal nieuws doet dat gezien wordt als een gamechanger in de muziek. Zoals een Elvis, Dylan of Michael Jackson. Althans, dit is mijn indruk.

Daar komt ook dan nog bij dat muziek zo gemakkelijk te verkrijgen is. Voor het internettijdperk moest je een lp, singeltje of cd gaan kopen van je zuurverdiende zakgeld of het geld van je krantenwijk, niet voor iedere fan destijds weggelegd, nu klik je gewoon op Spotify de nieuwe Billie Eilish of whatever aan en telt dat weer als een luisteraar voor de artiest. het kost je alleen een Spotifyabonnement. Olivia Rodrigo met Elvis vergelijken op basis van streams lijkt mij vrij onzinnig...

Ik wil hier nog aanstippen dat Beatles-albums in de jaren '60 massaal werden verbrand door conservatieve Amerikanen.

Muziek is inderdaad veel toegankelijker geworden. Vroeger moest je naar een optreden gaan en daar veel voor betalen om je idool te zien, nu kan dat via YouTube. Het is nu inderdaad moeilijk om met iets nieuws af te komen wat Elvis, Beatles of Bob Dylan deden. Zoals ik eerder zei zijn er na 2000 nauwelijks vernieuwende bands of artiesten. Wat lang niet wil zeggen dat er geen goede muziek meer wordt uitgebracht.

Er is zat vernieuwende muziek gemaakt na 2000.
Misschien niet in de rock hoek, maar bijvoorbeeld een Burial met zijn eerste twee albums dat heb ik daarvoor nog nooit gehoord.

'Tuurlijk, er wordt nog zat moois gemaakt maar het heeft niet meer de impact die het vroeger had. Het is niet zo dat de halve wereld het over Burial heeft omdat hij iets doet wat nog nooit iemand eerder heeft gedaan, ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Dat doet verder niets af aan de kwaliteit. Persoonlijk vind ik dat Wovenhand een geluid heeft dat niemand anders heeft en dat hij dingen doet die ik nergens anders hoor maar er zijn maar weinig mensen die ooit van hem hebben gehoord. Wat dat betreft wordt er genoeg muziek gemaakt die de moeite waard is. Maar de tijd dat artiesten een totaal nieuwe muziekstroming uitvonden is denk ik wel geweest. Niet zo gek ook, kom na pakweg 70 jaar muziekgeschiedenis maar eens met iets dat niet niemand anders al eens eerder heeft gedaan in een of andere vorm...

Nou dubstep was toen razendpopulair, duurde niet lang maar toch. Ligt meer aan jou denk ik dat het geen impact heeft, als je ouder wordt krijg je het allemaal minder mee.

Why Burial’s Untrue Is the Most Important Electronic Album of the Century So Far | Pitchfork

Burial, daar zal ik nog meer van beluisteren.
Wie erg vernieuwend was in 2000 was Antony & the Johnsons maar dat had weinig impact en invloed door de versnippering.

Ik bedoel ook meer dat het zo'n impact heeft dat zelfs je ouders en je opa en oma er van gehoord hebben, zoals een Michael Jackson of Elvis...

Overigens heb ik het net even gespotifyed en dat was inderdaad niet slecht:)

Er werd gezegd dat er geen vernieuwende muziek meer werd gemaakt na 2000, daar ben ik het niet mee eens.

Nog een vernieuwend genre van na 2000.

Extremely Short History of Trap Music | CCCB LAB - lab.cccb.org

Antony & the Johnsons was toch niet vernieuwend?? Gewoon kamerpop met een fraaie stem.

Iets in de stijl van Antony & the Johnsons kwam voordien toch niet voor. Ligt tussen folk en klassiek met unieke stem. Burial is ook apart, daar kan ik mee inkomen.

Sorry aan iedereen, maar wat een achterlijke discussie is dit.

Het maakt ook niet zoveel wíe nu wel of niet vernieuwend was. Waar je niet omheen kan is dat er in het algemeen weldegelijk heel wat vernieuwing is geweest in de 00s. Wat betreft nieuwe genres die in de vorige eeuw ontstonden, die kwamen ook niet uit niets. Ofwel, die waren ook niet zó nieuw als achteraf soms lijkt.

Er bestaat ook zoiets als culturele opgang en neergang. Als we het hier over ‘vroeger’ hebben, dan was dat een tijd van culturele opbloei, allerlei ontwikkelingen kwamen bij elkaar, demografisch, technische ontwikkelingen dit gaf een enorme boost en 'vernieuwing' vooral in het westen, maar ook op andere continenten. Deze zijn ook de fundamenten geweest voor de muziekindustrie zoals we die tot op vandaag kennen.
De behoefte aan muziek als vorm van expressie zal blijven bestaan, maar de manier waarop en de richting die we opgaan, zijn nog onzeker. Een actuele vraag is bijvoorbeeld welke rol AI hierin zal spelen, niet alleen binnen de muziek, maar ook in een breder cultureel perspectief.

Wat is dat toch altijd met het gedweep met oude muziek waar sommigen van mijn generatiegenoten constant te koop mee lijken te lopen? Zegt Sywert hier nu indirect dat de rijkdom aan oorspronkelijk muzikaal talent heden ten dage een beetje tegenvalt?

https://i.vgy.me/HouEuO.jpg

Zegt hij nou serieus "rijkdom"?

En allemaal om niet.

Ook qua strips is hij kennelijk idolaat van 'oude helden'. Want herken ik in zijn avatar niet een afbeelding uit de stripreeks Blake & Mortimer?

Ik lees eigenlijk alleen dat ie vroeger als kind muziek uit de 60s maar niks vond, en dat ie dat decennium nu pas heeft ontdekt en aangenaam verrast is. Beetje kort door de bocht dat hij hier tevens mee bedoelt dat alle muziek van nu ruk is.

Kan overigens best dat hij die mening wel is toegedaan, maar dat is enkel uit dit bericht dus niet te halen. Maar men leest er uiteraard in wat men er heel graag in wilt lezen natuurlijk

De post ervoor is natuurlijk wel een rasechte OLP(ost).

Semantisch gezien moet ik zeggen dat qua slalom poortje 3 ruimschoots wordt gemist: een rijkdom aan oorspronkelijk muzikaal talent .

Minstens één kwalificatief adjectief te veel - en dat terwijl lieden van een dergelijk politiek signatuur normaal gesproken erg knieperig zijn (géén cent te veel), maar wel graag de zak van een ander legen. Kun je überhaupt talent hebben zonder oorspronkelijk te zijn en waarom het adjectief muzikaal weer opnemen als je het over muziek hebt (en niet over schilderkunst)?

Het voordeel van in da 50s/60s te zijn geboren is dan weer dat je geen getuigenis hoeft af te leggen over de kwaliteit dan wel de importantie ervan; en als dan iemand daarover aan het 'ranten' is, kan je gewoon denken so what en da's uit de late 50s

Wat is een OLP ook alweer?

In mijn tienertijd hield ik mij ook voornamelijk bezig met de huidige muziek maar nadien ging ik snel mijn horizonten verruimen en ontdekte heel wat moois in de jaren '60 en voordien.
Ik zeg niet dat alle muziek van nu ruk is maar mis wel spraakmakende rockbands die in de jaren '60 en '70 (en ook '80 en '90) er wel waren zoals Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, Pink Floyd, U2, Nirvana ... teveel om op te noemen.

Persoonlijk mis ik die spraakmakende rockbands eigenlijk helemaal niet zo. Er zijn nog steeds grote namen (Coldplay bijvoorbeeld is ook enorm), maar wat ik soms wel mis is dat gedeelde gevoel van ontdekking – dat je allemaal tegelijk geraakt werd door dezelfde band of plaat. Tegenwoordig is muziek veel meer op maat gesneden; iedereen zit in z’n eigen bubbel. Dat maakt het minder collectief, maar niet per se minder goed. Je moet alleen iets beter zoeken.

En wat ook meespeelt: de muziek van vroeger is inmiddels stevig gecanoniseerd. Van de jaren ’60 is vooral het mooiste blijven hangen – maar er was ook toen genoeg middelmatige of vergeten meuk. Dat herinneren we ons gewoon niet meer (op de enkeling die op sites als deze bivakkeert na uiteraard). Dus het kan goed zijn dat wat jij nu mist wel degelijk bestaat, maar nog geen jarenlange glanslaag heeft opgebouwd.

Gretz: een hint: Ouwe Lullen Moeten Weg - Van Kooten en De Bie - youtube.com

Zeg je nu dat de succesvolle rockbands van nu zoals Radiohead, The National, The War on Drugs, Tame Impala, Arcade Fire, Arctic Monkeys, Muse, Interpol, Queens of the Stone Age, Fontaines D.C. (e.v.a.) niet spraakmakend zijn?

Die rockbands zijn toch wel van een poos geleden (jaren '90-'00) en hebben hun beste tijd achter de rug. Momenteel is er Fontaines DC die ik wel goed vind. Maar heden ten dage ( jaren '20) zijn er weinig interessante rockbands opgekomen vergeleken met de vorige decennia.

Het decennium is ook pas 5 jaar oud hè. Ik zou zeggen trek niet te vroeg conclusies

Zou zelf zeggen dat er met o.a. BC, NR en Fat Dog alweer een aantal zeer interessante nieuwe rockbands zijn opgestaan.