20 jaar lid van deze site en dit is m'n eerste bericht bij een jazzalbum. Ik zat eind vorig jaar een beetje op een dood spoor als het ging om het ontdekken van nieuwe muziek. In het genre waar mijn hart ligt (singer/songwriter, folk, country) had ik voor mijn gevoel alles wel zo'n beetje ontdekt wat ik wilde ontdekken, inclusief de obscure pareltjes. Ik wist niet zo goed hoe nu verder en dat stemde me droevig. Nu was ik wel is in aanraking geweest met jazz, en ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat er een dag zou komen dat het me zou grijpen. Dat komt vooral door de albumhoezen die ik voorbij zag komen hier op mume en op andere plekken. Ik kan me herinneren dat ik ooit op de muziekafdeling van de V&D rondliep en toen 5 minuten met open mond naar de LP hoes van Moanin heb staan staren. Niet dat ik ooit naar jazz had geluisterd toen, maar het maakte me wel nieuwsgierig. Ik heb ook de ervaring dat achter mooie hoezen vaak muziek schuilt die me raakt. Ik heb ongeveer 10 jaar geleden een eerste serieuze poging gedaan om wat jazz te ontdekken, maar blijkbaar was dat nog niet het moment voor mij, het kwam niet binnen zoals ik wilde dat het binnen kwam.

Begin dit jaar heb ik een nieuwe poging gedaan en nu klikt het wel. Ik ben begonnen met Sometin Else, dat leek me wel een goede instapper omdat ik deze gigant nog even te goed wilde houden. Al snel begon ik er plezier in te krijgen en kreeg ik het idee om het oeuvre van Miles Davis en John Coltrane chronologisch te gaan ontdekken. Daar zit ik nu nog steeds middenin, ik beperk me daarbij voorlopig wel tot de bekendere werken. Naast het werk van die 2 grootheden probeer ik ook wat andere muzikanten te ontdekken uit de glorietijd. Ik merk dat ik het daarbij fijn vind om vaak naar de albums te luisteren, vaker dan ik gewend ben in andere genres. Het is een verademing, en het fijnste van alles vind ik nog dat ik nog zo veel te ontdekken heb, en dat ik daar nog jaren mee verder kan.

Kind of Blue was dus niet mijn instapalbum in de jazz, maar van wat ik tot nu toe heb gehoord is het zonder twijfel het album dat me het meeste geraakt heeft. Ik vind alle 5 de nummers sterk, maar Blue in Green en Flamenco Sketches doen me het meest. De sfeer op die nummers vind ik geweldig. De autobiografie van Miles Davis is al een paar keer aangehaald hier, ik ben er ook in gaan lezen en kan hem iedereen aanbevelen. Voor mij als jazzleek is dit een ideaal boek om de jazzwereld te leren kennen. Davis heeft met bijna alle grote namen gespeeld, ze komen allemaal voorbij in dat boek. Ik heb gesmuld van de passages over zijn idool Charlie Parker (wat een vogel was dat!). Maar ook over de periode met Wayne Shorter en Herbie Hancock. Vooral Davis' bewondering voor het schrijftalent van Shorter ontroerde me. Van die laatste heb ik zijn bekende album 'Speak no Evil' gehoord, en ook dat was een schot in de roos. Komt qua sfeer ook wel in de buurt van Kind of Blue vind ik. Ik vond trouwens de passage in het boek over Kind of Blue wel wat kort, daar had ik iets meer van verwacht. Zo wordt het nummer Blue in Green volgens mij niet één keer genoemd, er wordt alleen zijdelings naar verwezen. Er zullen vast andere boeken zijn waarin hier wel verder over wordt uitgewijd, misschien dat ik daar nog is achteraan ga. Hoe dan ook, ik heb nog veel werk van hem te gaan, maar Kind of Blue zal moeilijk te overtreffen zijn denk ik. Wat mij betreft de status die het heeft meer dan waard.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst