Vandaag verschenen. Verplichte aanschaf voor alle melodieuze rockers. Het is niet de aor- plaat waarmee Dare een juweel afleverde, deze schijf koppelt aan bij de sfeer vanaf het derde album: in Keltische sferen met prachtige melodieën en warme zangstem. Het gitaarwerk is om je vingers bij af te likken. Er staat geen zwak nummer op. Helaas moesten we 7 jaar wachten, maar het resultaat is dan ook verbluffend. Dit zijn schijfjes waarvan je geen kopie wilt hebben of download, maar rechtop in de muziekkast. Prachtig!

Ook geslaagd is zijn schijfje Going the distance, het betreft nooit eerder verschenen nummers. Heerlijke aor.

Ook het twintigste album van deze inmiddels oude rotten stelt niet teleur. Nummers zijn allemaal vrij lang, maar kwaliteit is gegarandeerd. Met een nieuwe drummer en toetsenist is Magnum weer klaar voor een volgend album. Openingsnummer is weer stevig met fraaie groove. Storm baby vind ik erg fraai evenals het singletje Without you.

Ik heb een heleboel cd’s van deze band. Helaas voor deze sympathieke band heb ik de nieuwste schijf niet gekocht. Bob Catley zingt nog steeds prima, bassist Ward is ook geen kleine jongen. Toch kan The Serpent Rings mij niet bekoren. Het is erg voorspelbaar geworden en ik geloof dat het geen goede zet is dat Tony Clarkin alle nummers schrijft. Gaan inderdaad teveel op de technische tour. Kijk, voor mij is het niveau van A Storytellers Night nooit meer gehaald, maar na de herstart begin 2000 Zijn er toch goede nummers op cd gekomen. Nu oogt het mij geforceerd en goed geproduceerd maar het komt allerminst tot leven. Nee, een erge tegenvaller. Hooguit Spotify- bezoekje.

Gewaagd en ook leuk, maar dat moet het wat mij betreft bij blijven. Heb helaas niet de cd met de twee bonustracks Mystery song/ Little lady. Vind sommige arrangementen aardig. Ben ook niet negatief over de zangeressen en de accordeonist. Cd verkoopt verrassend goed in diverse landen. Na het filmuitstapje en deze stripped bare is het tijd voor een fenomenaal slotakkoord . Misschien met enkele nummers van de Frantic Four erop.

Tweede akoestische cd van Quo. Wat mij betreft hadden ze het bij Aquostic 1 kunnen laten. Sommige stukken zijn creatief bewerkt, maar zo ingeslepen in dertig / veertig jaar dat het moeilijk wennen is. Beste voorbeeld hiervan Roll over lay down. Heel vernuftig omgezet, maar ik kan er niet aan wennen. Dat geldt dan weer niet voor Backwater en Hold you back, nummers die ook akoestisch goed te pruimen zijn. Het is allemaal te gladjes en dat past niet bij Quo. Bij de livenummers op cd 2 hoor je al dat het beter is als het wat minder gelikt is. Een nieuwe cd met elektrische gitaren zit er niet meer in. Dus zullen we het hiermee moeten doen.

Je bent wel erg negatief over deze cd. De gemiddelde recensies zijn voldoende tot goed. Sommigen vinden het zelfs de beste cd. vanaf 1985. Dat is ook wat overdreven, maar het is 100% Status Quo wat je hoort. Als je geen fan bent, is dat uiteraard ieders goede recht, maar de productie is uitstekend en de zang van de 79- jarige Rossi bijzonder goed. Het enige kritiekpunt wat ik heb, is dat er geen echt hoogtepunt op staat, een Song die eruit springt als bijv. Hold you back op Rockin' all over the World. Het is allemaal consistent. En ik had graag een wat langer nummer erbij gehad. Dat zit er anno 2019 niet in. Ik vind het bewonderenswaardig dat je na 52 jaar zo'n album maakt.

Iets gelikter dan de eerste reünieplaat. De zang van Alan Lancaster is nog altijd fenomenaal . Hij kan echter niet meer mee in het livegebeuren. Het is verstandig van Francis Rossi om nu met de FF te stoppen. Jammer, maar noodzakelijk. De gezondheid van Alan is te broos. Ik geniet volop van beide blu ray-schijfjes.

Rick Parfitt is onvervangbaar bij Quo, maar een betere vervanger dan Richie Malone is niet denkbaar. Daar was Parfitt het overigens voor 100% mee eens. Hij heeft Richie bij de band gebracht als zijn vervanger. In beeld blijft het even wennen, zeker wetende dat Parfitts overlijden voorkomen had kunnen worden als hij beter voor zichzelf gezorgd had.