Ik ben zelf Dream Theater fan van het eerste uur maar er is bijna geen 1 band in de wereld waar de meningen zo uiteen lopen als bij Dream Theater. You love them or you hate them.

Bij elk nieuwe album is het of heel goed of compleet bagger.
Ik lees weinig genuanceerde reviews.

Laat ik voorop stellen dat geen 1 band elke keer een super album kan opnemen, maar Dream Theater maakt albums die toch van een hoge kwaliteit zijn.

Alle albums die ze maken zijn toch minimaal 3,5 ster waard.

Ook dit nieuwe album is van een hoog niveau, en er zijn maar zat azijnzeikers die het weer niks vinden, of dat ze mike portnoy missen, wat een gezeur vind ik dat.

Mike Mangini is een goede vervanger.

Nu het album.
Ik heb het nu 4 keer beluisterd en het valt op dat de keyboards minder prominent aanwezig zijn, dat de nummers niet lang worden uitgesponnen, op de epic na (maar daarom heet het ook een Epic).

Het album vind ik divers, van een epic, tot een instrumentaal nummer, power ballads en moderne rock. Dus voor elk wat wils.

Ik hou daar wel van, want anders wordt het album zo eenzijdig.
Deze trend hadden ze bij het vorige album al een beetje ingezet en het lijkt erop dat ze afstand gaan nemen van de lange nummers.

De mooiste nummers op dit album vind ik Enigma Machine, Surrender to Reason en natuurlijk Illumination Theory.

Ik luister nog een paar keer en dan geef ik mijn sterren

De liefhebbers die van het hardere werk van Dream Theater houden gaan bij dit album afhaken.
De liefhebbers van het melodieuse werk van de de band gaan dit album geweldig vinden.

Er zal bakken met kritiek komen maar ook goede kritieken op dit album. You love them or you hate them.

Ik heb het album 4 keer beluisterd en ze hebben bewust gekozen om alles wat ze ooit hebben uitgebracht samen te laten komen op dit ene album. (minus de lengte van de nummers)

Er is gekozen voor een duidelijk verhaal met de daarbij horende muziek. Er is geen ruimte voor snelle riffs of erg lang uitgesponnen nummers.
De muziek staat in dienst van de nummers met wel een hoofdrol voor James Labrie.
Hij is echt goed op dreef.

Ook het gebruik van diverse instrumenten valt op zoals een blazer sectie en een doedelzak.

Het is onmogelijk om een totale review te geven van alle 34 nummers maar het album is knap in elkaar gezet.

Ik vind dit het beste album wat ze gemaakt hebben sinds hun oprichting, maar ik ben dan ook iemand die houdt van de melodieuse kant van DT.

Dit album grijpt me van begin tot eind bij mijn keel

Ik geef voor dit album 5 sterren en absoluut 1 van de beste prog albums sinds jaren.
Simon Collins heeft goed geluisterd naar andere bands en dat hoor je terug op dit album.

In alle nummers zit wel wat van een band verweven.
Ik hoor Genesis, Marillion, Pink Floyd, Porcupine Tree, Dream Theater en een beetje Led Zeppelin.

Vooral Möbius Slip is een geweldige epic van 19 minuten, De beste epic in jaren die ik gehoord heb.

Ik zal hem de komende tijd heel veel beluisteren.

Gisteren ook in Uden geweest.
Een perfect geluid, je hoorde goed de basloopjes en het gitaargeluid was kristalhelder.
daarmee alle lof voor de sound engineer.