Dream Theater - Dream Theater (2013)

Progporno..

Bij mij groeit er niks. Die gasten hebben teveel geldingsdrang. Het klinkt als stel een soloartiesten die na 20 jaar nog steeds moeten laten zien wat ze allemaal kunnen. Hun zoveelste uitsloofplaat. De cliché tracktitels lijken op die van goedkope RTL woensdagavondfilms. De zang en teksten vind ik het slechtst. Ieder zijn ding. Dit album is niet voor mij.

Die geldingsdrang hoor ik dus totaal niet op dit album. Er is heel duidelijk gewerkt aan een stel redelijk gemakkelijk te volgen liedjes zonder al teveel poespas. Uitleven gebeurt links en rechts gelukkig wel, maar veel minder dan anders.
Van groeien is bij mij verder geen sprake. Dream Theater heeft nog nooit geheimen voor mij gehad. Verder is het gewoon een degelijke plaat. Dream Theater is nooit echt slecht, het is alleen dat de urgentie ervan al jaren geleden vervlogen is.

Ik mis je score...

Ben ik nog niet over uit. Eerst kijken of het niet gaat vervelen na een weekje.

Ben een fan van het eerste uur. Heb met de band enkele ups and downs meegemaakt. Wellicht niet meer dan normaal als je al zolang aan de weg timmert. DT is geen band die zichzelf vernieuwd maar probeert in het genre steeds kwaliteit te leveren. Een experiment hier en daar is wel het maximale. Toch is de transitie door de jaren heen goed hoorbaar. Het epische is er een beetje af en daarvoor in de plaats stevig gefundeerde rock. Dat blijft mij gewoon goed bevallen. Soms wat beter dan weer wat minder. Deze nieuweling is gewoon lekker. Stevig, goed gemusiceerd en wederom (you love or hate him) prachtig gezongen.

Ook ik ben een fan van het eerste uur, maar vind het album uiteindelijk licht tegenvallen. Misschien had ik er wel teveel van verwacht....
Er staat maar een echt top nummer op en dat is het instrumentale Enigma Machine. Een nummer is natuurlijk te weinig voor deze band die ik hoog heb zitten, maar mij - met dit product- in zijn geheel minder kan boeien

Ben toch wel weer aangenaam verrast! Ik ben pas twee luisterbeurten onderweg, maar het bevalt me beter dat de vorige plaat (al was ik daar in aanvang ook wel enthousiast over).
Benieuwd of ik er volgende week er nog zo over denk. Dat was het breekpunt bij de vorige plaat.

Dezelfde score en 2 verschillende meningen. Hoe mooi kan "smaak" zijn.

Schitterend verwoord. Het is ook gewoon echt zo.

(Heb het album verder nog niet beluisterd.)

De hoes zou zo de aankondiging kunnen zijn van een nieuw Magnum Ijs.

En nu al op Spotify! Eerst maar eens luisteren.

Eentje die gelimiteerd is?

Ik ben zelf Dream Theater fan van het eerste uur maar er is bijna geen 1 band in de wereld waar de meningen zo uiteen lopen als bij Dream Theater. You love them or you hate them.

Bij elk nieuwe album is het of heel goed of compleet bagger.
Ik lees weinig genuanceerde reviews.

Laat ik voorop stellen dat geen 1 band elke keer een super album kan opnemen, maar Dream Theater maakt albums die toch van een hoge kwaliteit zijn.

Alle albums die ze maken zijn toch minimaal 3,5 ster waard.

Ook dit nieuwe album is van een hoog niveau, en er zijn maar zat azijnzeikers die het weer niks vinden, of dat ze mike portnoy missen, wat een gezeur vind ik dat.

Mike Mangini is een goede vervanger.

Nu het album.
Ik heb het nu 4 keer beluisterd en het valt op dat de keyboards minder prominent aanwezig zijn, dat de nummers niet lang worden uitgesponnen, op de epic na (maar daarom heet het ook een Epic).

Het album vind ik divers, van een epic, tot een instrumentaal nummer, power ballads en moderne rock. Dus voor elk wat wils.

Ik hou daar wel van, want anders wordt het album zo eenzijdig.
Deze trend hadden ze bij het vorige album al een beetje ingezet en het lijkt erop dat ze afstand gaan nemen van de lange nummers.

De mooiste nummers op dit album vind ik Enigma Machine, Surrender to Reason en natuurlijk Illumination Theory.

Ik luister nog een paar keer en dan geef ik mijn sterren

Een werkelijk briljant album!! "The embracing circle" (onderdeel van "Illumination Theory") is wat mij betreft het mooiste stuk muziek dat ze ooit hebben gemaakt. Ik weet het, ik ben bevooroordeeld, omdat ik groot fan ben, maar het is wel gewoon weer een geweldig album!

Helemaal mee eens! In dit album vind ik gewoon alle verschillende kanten van Dream Theater terug die deze band zo bijzonder maken. Briljant!

Deze nieuweling van Dream Theater krijgt 3,5 ster en dat is een behoorlijke vooruitgang ten opzichte van het vorige album. Het aantal ballads is gelukkig tot een minimum gehouden, Along For The Ride vind ik namelijk met afstand het slechtste nummer van het album. Inmiddels is het al wel duidelijk dat Dream Theater niet meer origineel uit de hoek zal komen maar alles is erg goed uitgevoerd. Ook zijn de invloeden van Rush erg goed te horen op deze plaat. Illumination Theory begint sterk maar bij het orkestrale stuk haak ik af, dat vind ik veel te overdreven.

Ook deze is sterk.

(Heb het album nog steeds niet beluisterd. Wel besteld.)

Na het beluisteren van deze nieuwe plaat van Dream Theater ben ik van mening dat de swoom er wel beetje af is. Deze plaat brengt eigenlijk niets nieuws. Het vorige album met nieuwe drummer Mike Mangini was verrassend goed.

Dit is na Falling Into Infinity waarschijnlijk het meest toegankelijke album. De lange instrumentale stukken worden wat achterwege gelaten, wat ik jammer vind. De epic vind ik tot op heden niet goed, en het vioolgedoe in het midden van het nummer vind ik er niet in passen. Wel horen we hier een fantastische Labrie op het einde van het nummer, wat me dan wel kippenvel gaf. Voor de rest veel, naar Dream Theater-normen, catchy nummers, die vaak doen denken aan Rush. Vooral in The Looking Glass valt dit op.

Ik vind het zeker geen slecht album, maar ik had er toch wat meer van verwacht. Nu heb ik wel vaak een andere mening dan de menigte hier als het op Dream Theater aankomt, zo vind ik bijvoorbeeld A Dramatic Turn of Events en Systematic Chaos fantastische albums.

Hieronder mijn voorlopige ranking van alle albums, daarin staat dit album niet erg hoog gequoteerd. Met enig voorbehoud dus, want wie weet verandert men mening over dit album nog wel:

1. Scenes From A Memory
2. Images and Words
3. Six Degrees Of Inner Turbulence

4. Awake
5. A Dramatic Turn Of Events

6. Systematic Chaos
7. Train Of Thought
8. Octavarium

9. Dream Theater

10. When Dream And Day Unite

11. Black Clouds & Silver Linings
12. Falling Into Infinity

Zijn de spoilers wel nodig?

Aardige nieuweling van DT. Moet nog wel een beetje indalen, met wat extra luisterbeurtjes, maar voor nu al best aardig dus. Wederom net als de vorige spruit is het allemaal keurig gemusiceerd maar wat mij betreft blijft het een beetje teveel binnen de lijntjes. Nergens gaan ze echt los of heftig uit de bocht. Grootste struikelblok is voor mij de productie en dan met name de drums. Deze worden mijns inziens alweer een beetje te dun en te ver achter in de mix gezet. Bekkens en cymbalen klinken plat, dof en gesmoord. Een euvel dat ADTOE ook laat horen. Wat ik wel erg waardeer, zijn de invloeden van Rush, een band waar DT - laten we eerlijk zijn - al jaren schatplichtig aan zijn. Topper vind ik vooralsnog dan ook Surrender, waar de invloeden het duidelijkst aanwezig zijn. LaBrie is ook dit album weer zeer positief van de partij. Hij lijkt de stijgende lijn goed vast te houden sinds SC. Album is as we speak op dubbel lp van 180 gram onderweg vanuit Sauerkrautcountry. Kan dus alleen nog maar beter worden!

Heb dat gedaan omdat dat ranglijstje eigenlijk maar bijkomstig is. Maar zal de spoiler weglaten

Falling Into Infinity onderaan? Zet die spoilertags maar gauw terug!

Ik hoop nog steeds op een DT album waardoor ik omver geblazen word, maar dat is nu al voor de zoveelste keer niet het geval. Deze klinkt zo nu en dan wel wat speelser dat de voorganger, maar het overgrote deel is een herhaling van zetten met hier en daar een nieuw accent op de successen uit het verleden. Hoe invloedrijk de band ook was, het heden toont aan dat de verzadiging zicht nadrukkelijk manifesteert. Jammer.

Hé notsub jij bedoelt in de trent van AWAKE? Ik kan je wel volgen wat je bedoelt

Het is altijd weer een verrassing als er een nieuw album van Dream Theater uitkomt.Elk album is meer dan geweldig.Dit nieuwe album is weer een juweeltje, oude stijlen zijn hoorbaar. Dit album heeft weer alles wat je mag verwachten van de heren en koop 'm dan ook gerust, want je wordt zeker niet teleurgesteld!!!! 4 sterren.

Ik kan dit album eigenlijk wel heel erg waarderen, had het totaal niet verwacht aangezien ik niet echt fan ben van heer Mangini. Weet niet waarom niet, maar hij kan Portnoy voor mij gewoon niet overtreffen. Dream Theater vind ik wél een prima plaatje. Ik heb wel echt het idee dat dit gewoon een soort samenvatting is van wat ze tot nu toe allemaal gedaan hebben.
Het enige is dat een samenvatting natuurlijk bestaat uit dingen die al gedaan zijn en dat hoor je meer dan duidelijk.

Ik moet m nog een beetje laten bezinken (lees: veel vaker nog horen) maar na de eerste luisterbeurt bevalt ie me best! Het is (nog) geen meesterwerk zoals SDOIT of SFAM maar wellicht, wellicht... Ik start met 4 sterren