Grace...
Oprechtheid is het woord waarmee ik dit album nog steeds tekort doe.
Eigenlijk schieten woorden mij uberhaupt tekort om te omschrijven hoe mooi ik dit album vind.
Zoals een vriend van mij al zij, het is een album dat je niet heel vaak draait, maar als je hem draait is het altijd raak.
Jeff was een mooi persoon denk ik, zowel qua uiterlijk als qua muziek, zijn innerlijke belevingswereld was rijk en alomvattend.
Ik kan denk ik wel met recht zeggen dat er geen andere muziek is die mij zo (aan)grijpt en dat sinds de dag dat ik dit voor het eerst hoorde tot op de dag van vandaag zijn muziek totaal niet aan kracht heeft ingeboet.
Als ik een vrouw was wist ik het wel, dan was hij absoluut het type waar ik op zou vallen, hoe onbereikbaar en dood hij nu ook moge zijn.
Een groot Led Zeppelin fan, een poeet, een ware kunstenaar, zijn muziek is doordrenkt met emotie en melancholie.
Mijn favoriete nummer is Grace zelf, de titeltrack, als ik zelf onder de zoden ga mogen ze dat nummer van mij draaien.
Of nee wacht, doe maar gewoon het volledige album, integraal van begin tot end.
Ik kan me nog herinneren dat ik als een soort van indiaan danste op zijn muziek bij ons in de woonkamer, alsof ik in een soort van trance kwam en volledig in vervoering werd gebracht.
Dit heeft geen enkele andere muziek bij mij teweeg gebracht.
Je moet er niet teveel van consumeren, want dan wordt je net als bij alcohol dronken, maar in de juiste dosering is dit album het allermooiste en allerlekkerste, oprechtste wat ooit is gemaakt
Favorieten noemen kan ik niet, natuurlijk staan er nummers op die ertussenuit schieten, maar daar zou ik de rest tekort mee doen.
Tijdloos, emotioneel en tragisch, net zoals Jeff zijn dood, een parel uit de jaren 90
Voor altijd
...

Prayers for Rain en The Same Deep Water as You

De twee Cure songs die mij het meest kunnen bekoren en dan ook het liefst, op redelijk hard volume achter elkaar horen te worden gedraaid.

16 minuten aan drijf, droom, zweef en romantiek.
De wanhoop lijkt in Prayers for Rain nog wel mee te vallen, maar naarmate The Same Deep Water as You verder gaat komt de wanhoop van Smith steeds dichter bij.

Bidden voor de regen en vervolgens belanden in hetzelfde diepe water als jou.
Meneer Smith wist waarschijnlijk niet precies wat hij bedoelde met zijn texten maar dat hij een geweldig poeet was is in dit geval duidelijk.

"kiss me goodbye" pushing out before i sleep
it's lower now and slower now the strangest
twist upon your lips but i don't see and i don't
feel but tightly hold up silently my hands
before my fading eyes and in my eyes your
smile the very last thing before i go, the very last thing before i go, the very last thing before i go...

En langzamerhand drijft hij de luisteraar die niet al te sterk in zijn schoenen staat tot wanhoop.

En daarbij ook de luisteraar die stabiel is en zich niet zo gemakkelijk van de wijs laat brengen :-p

En toch... is het zo verschrikkelijk mooi.
Zo intens, zo ingetogen en zo alles omvattend, spiritueel zou ik bijna willen zeggen.

De synths spelen hierbij een grote rol, zij maken het geheel af.
Roberts gitaarspel is simpel, maar elke snaar is raak en dat, is knap.

Het nummer is gehuld in mist, zoals zo veel nummers van The Cure, je weet niet precies wat er komen gaat.
En toch voelt het ook weer heel veilig.
Een veilige zoektocht door een meer waar zowel waternimfen als kwaadaardige zeemeerminnen zwemmen.

Aan jou de keus met wie je in zee gaat

Ik luister het nummer altijd als ik redelijk goed in mijn vel zit, al kan het ook therapeutisch werken als dit niet het geval is.

Feit is dat The Same Deep Water as You (en eigenlijk ook Prayers for Rain, want ze horen gewoon bij elkaar) gewoon tot de beste nummers van The Cure, zo niet tot een van de beste nummers ooit geschreven behoren.

Woorden schieten mij tekort maar altijd herken ik mezelf in dit nummer, tijdloos en iedereen zou zich er eens in moeten verdiepen.

Pornografie.
Een vies woord voor velen.
Voor een enkeling een prachtig album.
Voor velen een beleving.
Voor mensen een verankering.
In het heden, in het nu.
Je word nu op je plek geduwd.
Je word nu van je stoel gehaald.
En door de molen gehaald.
Wanneer het verhaaltje uit is,
Beseft men met verve,
Ik zal mijn met bloed besmeurde vingers,
In de hoes van dit album kerven.

Smeden, smeken, gebeden en gebreken.
Pijn in de ogen, pijn aan de oren, Robert Smith was herboren.
Robert Smith heeft immers nooit gelogen.
Of gebogen voor het kwaad.
Hij keek het recht in het gezicht aan.
En zwom onder de maan (under a yellow moon)
Jim was vast een inspirator.
Voor zijn innerlijke catalisator,
Die hem voortdreef en in leven hield,
Noem het LSD, depressie of liever gezegd leven.
Hij is echt,
Hij is een strever,
En nooit te laat gekomen,
Op iemand anders zijn begrafenis.