Dit is echt zo'n prachtig album. Ik had het gedownload en gebrand zonder het eerst geluisterd te hebben, en ik werd de volgende dag bijna omvergeblazen door de schoonheid van de nummers. Helaas is de artieste veel te onbekend, ook al heeft ze inmiddels 3 albums en een split LP op haar naam staan.

Ik ben me er natuurlijk wel van bewust dat lang niet iedereen dit zal kunnen waarderen. De naam van de band geeft al een aardig idee van de muziek.

Een split LP van twee volstrekt onbekende artiesten, zo kun je dit wel omschrijven. Half Asleep kende ik al wel toen deze plaat uitkwam, sterker nog: ik had al haar cd's al. Misschien vind ik Half Asleeps/Valérie Leclercqs muziek wel de mooiste die ik ooit heb gehoord. Ik heb geen idee hoe dat komt: door Valéries lage fluisterstem of haar gemompelde mooie teksten of door de prachtige melodieën, of misschien omdat ze zo onbekend én goed is.

SRX kende ik niet toen ik dit gehaast aanschafte (dat was ook wel nodig, met een editie van zo'n 150 exemplaren - dat ik nog geen platenspeler had maakte me niet zoveel uit), maar dat blijkt een Française (dat kun je ook wel horen aan haar Engels) die lo-fi vreemde deuntjes maakt. Heel mooi, maar lang niet zo perfect als Half Asleep.

Op LastFm is deze LP helemaal te beluisteren!!

4.5*

Jeuj Jelle! Dit album heb ik ergens vorig jaar gekocht, mooi in een box met twee cd's en een dik boekje erbij - en sindsdien is het toch wel een van mijn favoriete albums geworden. Inderdaad een vrij folkachtig album met veel viool, gitaar en zang, Tsjechisch is gelukkig een erg mooie taal om in de zingen en die Vladimír Václavek heeft een interessante bromstem. Behalve zijn stem hoor je voornamelijk heel vaak Iva Bittová, maar die heeft een vreselijk wendbare stem (en live gaat ze vaak nog veel verder dan op cd) dus dat is alleen maar mooi. Tot slot hoor je in een paar nummers nog een kinderkoortje, maar dan alleen als begeleiding voor Iva's stem.

Het eerste nummer vind ik echt ontzettend mooi, en Sto Let inderdaad ook (en nog een heleboel andere nummers ook...). Het allerlaatste nummer is denk ik in het Jiddisch gezongen, maar dat weet ik niet zeker. Het klinkt als oud Duits maar dan net anders.

Joose Keskitalo is de zanger van Paavoharju, maar hij heeft vooral solocd's uitgebracht, die bovendien sinds kort op het Fonallabel te bestellen zijn.

Op dit album laat hij een soort lo-fi bluesrock horen met leuke, soms melancholische melodieën in de volstrekt ongrijpbare taal die het Fins is. Allemaal liedjes in dezelfde stijl, waarvan het beginnummer wel meteen het mooiste is, maar de rest is ook zeer de moeite waard. In Finland krijgt deze singer-songwriter allemaal zeer lovende recensies. Zijn teksten zullen dus ook wel in orde zijn.

Dit is binnen mijn collectie een bijzonder album. Mijn moeder had Jus d'Orange jaren geleden op LP en wist 'm een paar jaar later toevallig in een cdzaak te vinden, maar verder is het voor zover ik weet nogal moeilijk om aan dit album te komen. Deze Lieven heeft éénmalig een album gemaakt dat bovendien niet zo'n grote oplage had.
Ik vond het altijd al een mooi album, dus toen ik een platenspeler wilde gaan kopen zei ik tegen mijn moeder dat het jammer was dat ze haar platen had weggedaan. Resultaat: na enig gevraag en gezoek wisten mijn ouders de plaat die oorspronkelijk van mijn moeder was, terug te krijgen. En dus heb ik 'm nu.

Het album is Nederlandstalig, maar dan wel van het goede soort, met poëtische teksten. Muzikaal gezien valt dit wel onder pop - maar het einde van het album, een prachtig instrumentaal nummer, wordt gekenmerkt door een behoorlijk psychedelische freakout. Verder is dit gewoon een bovengemiddeld goed album met mooie teksten en mooie, beschaafde zang.

4.5*

Ik zat al sinds de aankondiging (en dat was in de lente van 2007) te wachten op deze nieuwe cd van mijn favoriete heksenbandje. Sinds Four Winds the Walker worden de nummers van de Spires steeds langer, maar de cd's steeds korter. Eén van de bandleden is bovendien geëmigreerd waardoor de dames nog maar met z'n drieën zijn.

Deze cd is geproduceerd door Greg Weeks en dat, of iets anders, zorgt ervoor dat de nummers rustiger klinken dan op de vorige platen. Ze zijn statig en kalm. De vage en atonale Spires-geluiden zijn er nog steeds, maar dan niet tien tegelijk zoals op hun allereerste album. De nummers (en dan met name de langere) leunen juist voornamelijk op één melodie die constant herhaald wordt.

Verder is er niet zoveel veranderd. Kathleen Baird zingt zoals altijd de meeste nummers, de rest wordt opgevangen door Taralie Peterson en Georgia Vallas zingt met haar ongelofelijk lelijke en daardoor juist erg mooie stem opnieuw één nummer.

Dus, vernieuwing maar ook meer van hetzelfde, wat resulteert in de vierde mooie cd van de Spires, die trouwens schandalig onbekend zijn hier.

Bizarre muziek. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hierover moet zeggen. De eerste keer dat ik het hoorde durfde ik er nauwelijks naar te luisteren vanwege de gekte maar het vreemde is dat het me wel zodanig intrigeerde dat ik de muziek vrij snel mooi vond. Hypnotiserende, vervreemdende en totaal onbegrijpelijke muziek - maar wel mooi.

Dit is denk ik hun beste werk, hoewel de cd die hierna komt eigenlijk mooiere liedjes heeft (tegenstrijdigheid, ik weet het). Dit voelt meer als één geheel en daarom is het een perfect album.

Wat zonde dat het nu net lijkt alsof deze cd van alle Spires-cd's de minst goede is. Hier is de groep juist in absolute topvorm! Allerlei spannende instrumenten en ritmes zijn op precies de goede plaats in de nummers gezet. De teksten zijn zoals altijd poëtisch en vooral nogal onbegrijpelijk. Net iets beter dan de nieuwste plaat, net iets minder goed dan de voorganger, maar dat zorgt alsnog voor een voortreffelijk cd'tje.

4.5*

Die maffe Finnen toch! Dit is een superuitbundig plaatje, vol met goedkope synthesizergeluiden en kermistaferelen. Elk nummer is vrolijk, en de liedjes lijken zelfs allemaal feestelijke meezingers te zijn. Het enige jammere daaraan is dat in het Fins meezingen toch niet zo heel makkelijk is. Enorm leuk voor als je even iets wil horen dat net iets té blij is maar onbekend genoeg om niet voor schut te staan .

4*

Sami Sänpäkkilä heeft meerdere malen gezegd dat dit zijn favoriete Fonal-album is. Het is zonder meer het angstaanjagendst. Met 'Tuo' valt dat nog wel mee, maar in Katso Minuun klinken er al verdraaid ongemakkelijke geluiden die aan kettingzagen doen denken. Raastin is een liedje waarin het lijkt alsof Ville woedend is of op z'n minst compleet gestoord. Het volgende nummer, Talo, is doodeng. Het klinkt wel mooi met dat orgel, maar twee keer schreeuwt Ville op zo'n manier dat je alleen maar aan horrorfilms kunt denken waarin varkens geslacht worden.

In een paar andere nummers, zoals Pensaassa en Sirkus Viha, lijkt Ville iets vrolijker maar nog altijd niet bij volledig verstand te zijn.

Een zeer fascinerend album maar niet echt makkelijk om te beluisteren. Dit album staat in schril contrast met het andere album van hem dat op Fonal is uitgegeven, Suudelmitar. Dat is een 'gewoon' singer-songwriteralbum, dit is doodsangst met weirdness pur sang.