menu

Hier kun je zien welke berichten Hedser als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Coldplay - Mylo Xyloto (2011)

3,5
Over het nieuwe album van Coldplay is al een heleboel geschreven, en positief is dat vaak niet. Ikzelf vind het zo slecht allemaal niet. Ik hoor ook wel dat het ‘t kwalitatief allemaal niet haalt bij hun vroegste albums, maar als je daar niet bij nadenkt is Mylo Xyloto gewoon een goed album.

De eerste twee singles deden al behoorlijk wat stof opwaaien. Zelf vond ik ze eerst ook niet zo goed, maar na ze wat vaker te hebben geluisterd vind ik ze zeer genietbaar. Every Teardrop is a Waterfall heeft toch wel een heel lekker gitaarriedeltje en met Paradise kun je gewoon heel lekker meebrullen. Ook het andere gehate nummer, Princess of China, vind ik goed te versmaden. Het ooh en aah-gehalte is misschien (net als op het hele album trouwens) wat te hoog, maar Rihanna klinkt hier beter dan op haar meeste singles.

Op Mylo Xyloto staan zoals op elk Coldplay album ook weer de nodige pareltjes. Het eerste echte nummer, Hurts Like Heaven, is lekker energiek en Charlie Brown onderscheidt zich door heerlijk gitaarspel. Op Us Against the World doet Coldplay waar ik ze altijd al goed in vind: mooie ballads maken. Als laatste wil ik hier Major Minus noemen, misschien wel mijn favoriete nummer van Mylo Xyloto. Het refrein is aanstekelijk en op het eind zit een heerlijke gitaarsolo.

Op het einde wordt het allemaal iets minder. U.F.O. zit wel goed in elkaar, maar ik vind dat de strijkers wat te veel aanwezig zijn op de achtergrond. Het nummer blijft nog niet echt hangen, wat ook geldt voor Up with the Birds. Up in Flames vind ik het minste nummer van het album. De drumbeat en het repetitieve refrein staan me hier een beetje tegen. Wat overblijft is Don’t Let It Break Your Heart. Een stamper die me sterk doet denken aan Glass of Water, maar dan toch wat minder goed.

Mylo Xyloto zal het ongetwijfeld goed doen in de hitlijsten. De hitgevoeligheid van de nummers komt ze niet altijd ten goede, en ik vind dit kwalitatief dan ook het minste album van Coldplay. Toch hebben Martin en co hier gewoon een goed popalbum gemaakt. Ik vermaak me bij het beluisteren van Mylo Xyloto dan ook prima, en daar gaat het om toch?

Florence + the Machine - How Big, How Blue, How Beautiful (2015)

4,0
Alhoewel ik Ceremonials een heel goed album vond, ben ik blij dat Florence niet precies op dezelfde toer verder is gegaan. Nog een keer zo'n bombastisch album was wat te veel geweest. Op How Big, How Blue, How Beautiful vind ik de rustige nummers tot de hoogtepunten behoren, omdat daar haar prachtige stem het beste naar voren komt. Dit is vooral het geval bij het schitterende Various Storms & Saints, onbegrijpelijk dat ik de enige ben die dit nummer als favoriet heeft aangevinkt. Maar ook het orkestrale einde van het titelnummer, het gejaagde What Kind of Man en de climax in de afsluiter behoren tot de beste momenten van dit album. Al met al ben ik zeer tevreden met dit album. Alleen Caught en Third Eye vind ik enigszins ondermaats. Voor nu vier sterren, maar dat kan nog omhoog.

Muse - Drones (2015)

4,0
Ik ben toch wel erg tevreden over dit album. Ik heb inmiddels niet meer enorm hoge verwachtingen als het om nieuwe Muse werk aankomt, dus dit album smaakt me erg goed.

Ik ben blij dat de band deels teruggrijpt naar het oudere geluid door de hevige gitaartracks als Reapers en The Handler. Vooral The Handler vind ik echt geweldig, een moddervette riff en een heerlijk baslijntje in het refrein. The Globalist vind ik ook erg goed, ben vooral blij dat de piano daar weer eens op de voorgrond treed, een instrument dat ik toch te veel gemist heb op The 2nd Law (en op dit album eigenlijk ook).

Dead Inside, Psycho en Defector vind ik ook erg lekkere nummers. Mercy en Revolt zijn mij enerzijds wat te poppy (vooral Mercy klinkt een beetje als een slap aftreksel van Starlight), maar aan de andere kant word ik er ook wel wat vrolijk van. Guilty pleasures misschien?

Al met al is Drones zeker niet het beste album van Muse, maar voor mij zeker wel een stap omhoog ten opzichte van The 2nd Law, waar teveel missers opstonden.

Noah Gundersen - Carry the Ghost (2015)

4,0
Het debuutalbum van Noah Gundersen was vorig jaar voor mij één van de leukste ontdekkingen van het jaar. Nu is er al snel weer een opvolger, maar die vind ik vooralsnog een tikkeltje minder. Dit komt vooral omdat het album wat een de lange kant is en Gundersen mij niet op alle dertien nummers weet te overtuigen. Ook mis ik een beetje de country-achtige sound die sommige nummers op Ledges wel hadden.

Toch staan op Carry the Ghost weer een aantal prachtige nummers. Een aantal persoonlijke favorieten zijn Halo en Heartbreaker, nummers die lekker uit de bocht vliegen en wat harder zijn dan we van Gundersen gewend zijn. Maar ook rustige nummers als Blossom en vooral Selfish Art vind ik schitterend. Met name die laatste is prachtig gezongen.

Indien Gundersen nog wat in de tracklist geknipt zou hebben was dit voor mij een topalbum geweest, maar dat is het nu helaas (nog) niet.

Sigur Rós - Valtari (2012)

4,5
Na een viertal luisterbeurten kan Valtari me nog niet compleet overtuigen. Met de nieuwe, rustigere en meer ambientachtige stijl die ze gekozen hebben ligt saaiheid al gauw op de loer. Bij het openingsnummer gaat het in dit opzicht al mis; het is voorbij voor dat ik er erg in heb. Ook Ekki Múkk is een nummer dat een beetje voortkabbelt, al is het toch ook wel erg mooi.

Varúð is schitterend. Het bekende Sigur Rós recept: langzaam opbouwend naar een onweerstaanbare climax. Deze mag er, samen met de engelachtige koortjes, ook zeker zijn. Toch weet het nummer met niet compleet te grijpen. Waarschijnlijk omdat het vrij voorspelbaar is, we hebben dit al zo vaak gehoord van de mannen. Als Varúð mijn kennismaking met Sigur Rós zou zijn geweest had het me waarschijnlijk meer geraakt.

Rembihnútur is weer wat meer rock en zeer genietbaar. Dat laatste geldt ook voor Dauðalogn, een wat rustiger nummer waarbij ik vooral het outro erg mooi vind.

Dan komen we aan bij het compleet instrumentale afsluitende drietal. Ik heb hier al veel gelezen dat het wel erg saai is, drie instrumentale nummers achter elkaar. Ik ben het er deels mee eens. Varðeldur vind ik één van de beste nummers van het album. De pianoklanken doen met wel wat denken aan het derde nummer van ( ), en engelachtige achtergrondzang maakt het een ontroerend nummer. Valtari is een vrij ambientachtig nummer dat het ook goed doet bij mij. De afsluiter is dan weer wat teveel van het goede. Het nummer kabbelt bijna acht minuten maar wat voort, en bij de helft ben ik mijn aandacht al verloren.

Een krappe vier sterren voor nu, maar ik merk wel dat het een album is dat meer luisterbeurten nodig zal hebben.