Voor de 4e keer geprobeerd, maar ik vind Eefje gewoon niet zo bijzonder.
Beetje standaard 2010's indie/pop, zonder veel gevoel gezongen met als enige gimmick dat het in het Nederlands is, met knullige zinsnedes als "kom op mijn lief" als gevolg (wie zegt dat). De taal hoeft geen probleem te zijn: ik hou van Spinvis en De Jeugd, maar ik kan hier echt niet inkomen.

Kom eens met iets nieuws (of ouds) i.p.v. steeds achter de rest van de wereld aan te lopen.

Hee, had ik hier mijn mening nog niet over gedeeld?

Dit was een fikse teleurstelling na Live Through This, wat 100% scoorde qua kwantiteit én kwaliteit.
Hier kakt het niveau echter flink in. Vooral in het tweede deel zitten veel te veel nummers die maar braafjes voortkabbelen zonder melodisch al te interessant te worden.

Petals kan onmogelijk een waardige albumafsluiter worden genoemd. Dat is gewoon vulmateriaal. Onbegrijpelijk, want Courtney kan (kon?) veel beter.

Nou ja, over een paar maandjes eindelijk de opvolger. Ben benieuwd.

Geweldig EP-tje. Ik ben niet iemand die Frusciante blind verafgoodt, en ik heb een redelijke hekel aan de Chili Peppers, maar dit is genieten.

Luisteraars die er absoluut niet tegen kunnen als een nummer niet bijzonder veel vaste structuur heeft, tsja, die zullen teleurgesteld zijn.

Dat weet je toch? Er gaat bij mij niks boven de eerste drie albums, met The Holy Bible als absolute piek.

Maar Journal is wel mijn favoriete van deze eeuw. Deze eeuw waarin de band eigenlijk niet helemaal dezelfde band meer is, maar hier voor eventjes doet alsof... en soms zichzelf overtuigt. Het is geen toeval dat dit album bewust teruggrijpt op het geluid en esthetiek van The Holy Bible.
Zoals op Jackie Collins, waar James zijn zanglessen even vergeet en als vanouds gif spuit met dat onverwachte extra refrein op het eind ("A SITUATIONIST SISTERHOOD OF JACKIE AND JOAN").

Ook top dat ze Steve Albini hebben gehaald voor de mix.
Plus opnieuw een werk van Jenny Saville voor de cover.
En de teksten van Richey piekfijn natuurlijk.

Stom trouwens dat de bonustrack (Bag Lady) nog altijd niet is meegenomen op Spotify. Die had echt 1-op-1 op The Holy Bible kunnen staan!

Favoriete nummers: Jackie Collins, Stephen Hawking, Facing Page: TL, Marlon JD, Pretension//Repulsion, William's Last Words, Bag Lady

Sorry, ik heb in mijn hart al een tijd afscheid genomen van deze band zoals ik hem ooit leerde kennen, maar ik blijf iedere keer toch terugkomen om te kijken of ze misschien gereanimeerd zijn.

Ik hield Orwellian liefst 50 seconden vol.
Het begint met een aardig en catchy pianostukje, kun je op zich leuke dingen mee doen. Maar dan begint James te zingen en... het is alsof die man z'n (fenomenale) stem al een jaar of 15 geleden is overleden. Sinds hij zanglessen nam is de pit er steeds meer uit gegaan.
Maar de definitieve doodsteek komt van producer Dave Eringa, die de misdaad begaat om de zang te dubbelen. Lui en contraproductief. Benadrukt alleen maar de sufheid die in James z'n stem is gekropen.

Ook de gitaren klinken ronduit muf. Alles is slap.

Gecastreerd.
Ja, dat is een goede omschrijving.
Gecastreerd.
Wat paradoxaal genoeg juist op lange termijn een gevolg was van het verdwijnen van het enige vrouwelijke bandlid.

Ik deel verder geen rating uit. Omdat ik lief ben en de regels ken.
Tot zover dan mijn recensie van 50 seconden Orwellian.

Enorme teleurstelling, zeker nadat ik vantevoren het geweldige Making Friends in een vroege versie had gehoord.
Slappe, makkelijke hap. De ziel is weg. Ik hoop dat ze 't nog terug kunnen vinden, want met deze zever kan ik niks.
Zwaar overgeproduceerd ook.

Net zulke bagger als +-.
Alleen heb ik hier nog geen uitschieter als Making Friends op kunnen ontdekken.

Twee albums achter elkaar waarop Mew helemaal de weg kwijt is. Zaaddodende rotzooi.

Van de vorige twee Placebo's werd ik lichtelijk depressief. Pure middelmaat van een band zonder inspiratie (op een enkel aardig liedje na). Extra pijnlijk omdat hun eerste albums zo ongekend geweldig waren.
Daarom heb ik even gewacht voor ik me aan deze waagde. Het doet pijn om naar artiesten te luisteren van wie het vuur is uitgedoofd.

Beautiful James kende ik al. Beetje paint-by-numbers, op zich redelijk synthesizer hookje dat voorspelbaar wordt uitgewerkt, word er niet heel warm van.
Veelzeggend dat dit de single is terwijl het klinkt als vulmateriaal voor Meds (hun minste album uit de goede periode). De lat ligt dus nog steeds een stuk lager dan voorheen.

De overige nummers in vogelvlucht geluisterd. Surrounded By Spies staat me nog het meeste bij.. had misschien nipt op Black Market Music meegekund.

De rest bevestigt wel wat ik verwachtte. Ja, het is beter dan Loud Like Love, maar ligt daar nog altijd dichter tegenaan dan tegen hun beste tijd.

Voorlopig een 2,5 * maar ik luister nog wel een paar keer om te kijken of ik iets over het hoofd heb gehoord.

Ik had hier uit pure teleurstelling nog niet eens commentaar op geleverd, zie ik nu.

Neen, dit was NIET wat SOPHIE in gedachte had. Dit is een slordig samengesteld setje tracks, sommige al bekend onder de liefhebbers, maar hier zonder echte cohesie.

Van de nog onbekende tracks vind ik One More Time overigens wél geweldig. Dat is de SOPHIE die je naar een andere dimensie sleurt, waar andere natuurwetten gelden (zie ook Whole New World/Pretend World).

De grootste teleurstelling is de MISDADIG slechte mix van Reason Why. Dat wereldnummer stond al jaren in de startblokken om iedereen weg te blazen met haar knoerharde bass... en daar is niks van overgebleven. Ja, natuurlijk blijft de hook met Kim Petras d'r vocals geniaal, maar de originele versie was meer dan een poplied: het viel je tegelijk aan in je buik met die bass.
Want SOPHIE wilde ons niet alleen plezieren, zij wilde ons ook pijn doen.

Dus wie de échte Reason Why wil weten... hierzo:
SOPHIE - Reason Why (feat. Kim Petras)