"Aardig album, maar minder dan de albums die ik ken met Bon Scott achter de microfoon. De songs (en teksten) lijken wat eenvoudiger en eentoniger dan op bijvoorbeeld Powerage of Let there be Rock. Daarnaast is de zang van Brian Johnson voor mij op het randje. Ik kan er wel even naar luisteren, maar na een tijdje begint het me toch wat tegen te staan, met name omdat het geforceerd klinkt.
Hoogtepunten op het album zijn Hells Bells, Shoot to Thrill en RnR ain't Noise Pollution; What Do You Do for Money Honey zou ik niet hebben gemist."

Helemaal mee eens. Ze zijn vanaf Back in Black (slomere) hard rock gaan maken, daarvoor was het (snellere) rock 'n' roll en meer down to earth. Ik prefereer niet alleen de stem van Bon Scott, maar ook zijn straatpoëzie. Alle albums tot Back in Black behoren tot het lekkerste wat ik ooit heb gehoord, maar daarna springen er alleen sporadisch nog geile nummers uit, zoals Thunderstruck, die ik wel meteen hun beste song ooit vind. Drums ook stuk saaier sinds Bon's dood. Omdat ie zelf drummer was en kwaliteit eiste? Agnus blijft opwindend.

SOMETHING HEAVY GOING DOWN straalt zoveel jaren 80 uit, dat het pijn doet aan je nostalgieklieren. Cut en NEWS kietelen die ook, maar deze wordt ook nog eens begeleid door Barry met kleine inside jokes als "he looks exactly like Cesar" tijdens Long Blond Animal en vlak voor When The Lady Smiles "er zijn trouwens nonnen in de zaal vanavond. Hadden ze beloofd. Hi.". Het maakt het ondanks het ietwat, maar toch prachtige blikkerige geluid, intiem. Make It All Up To You (quilty pleasure van mij) en natuurlijk Devil Made Me Do It (heerlijk dansnummer), minus Something Heavy (want studio track), zouden het definitief het beste live album van de band hebben gemaakt. En dat terwijl het eigenlijk heel anders klinkt dan hun andere live albums, of juist daarom. Het heeft iets helders en straks, het foutloze van studio-opnamens. Een bepaalde rust. Ik ben ze pas in 1988 tijdens hun Very Best Of Tour... voor het eerst gaan bekijken. George met weer heel lang haar. Jaren 60/70 hits met hetzelfde jaren 80 gitaargeluid als op dit album. Betoverend natuurlijk, maar het klopte ergens niet. Something Heavy klopt, zoals alleen de Earring kan kloppen, maar niet altijd deed, maar waar je als fan wel concert na concert voor bleef aflopen. Die belofte achterna, terwijl je juist achteruit moest gaan, terug naar 1984, terug naar Something Heavy. Het jaar ernaar verscheen de film Back To The Future, waarin ze nog verder terug gingen: de jaren 50, het decennium waarin rock 'n' roll werd geboren, met deze concertregistratie als een van haar vele hoogtepunten uit haar volwassen leven. Nu nog afmaken, mannen. Dan alleen krijgt dit album de volledige vijf sterren van mij. Nu moet ik helaas blijven steken op een 4,5. En daar ga ik weer, bij gebrek aan ooit nog nieuwe Earring concerten, opnieuw op jacht naar een niet ingeloste Earring belofte, maar dan op plaat. Er blijft altijd iets te dromen over bij de Earring, zelfs nu ze niet meer bestaan. Wat een band.

Helemaal mee eens!

Led Zepellin speelt hard, maar eveneens subtiel. Elk individu soleert op dit album, meer dan op welk ander album dan ook. De leden van Led Zeppelin vormden nog geen band, maar lieten een ieder hun ding doen en reageerden daarop. Jammen op z'n best, georchestreerd door de twee beste studiomuzikanten met de beste opnametechnieken van hun tijd tot hun beschikking, misschien wel van alle tijden. Boy, wat hou ik van de late sixties, early seventies sound, wat op dit album is geperfectioneerd, juist door er zo minmogelijk aan te doen. Lenny Kravitz kwam er in de jaren '80 met heel veel moeite nog het dichtst bij en af en toe een garageband die op tijd de de opnameknop activeert. Magie laat zich maar één keer vangen. Dat is Led Zeppelin met dit debuutalbum gelukt. Duivels lijkt het wel, zeker als ik zie hoe mijn kat er op reageert. Elk stuk muziek gaat langs hem heen alsof het niet wordt gedraaid, maar van Led Zepplin gaan zijn haren onmiddellijk recht overeind staan. Elke keer weer. Dit is wat Robert Johnson voor ogen had, waar Elvis om werd vervloekt. Alleen dit.

Leukste zin: Het geeft me een raar gevoel als ik mezelf ophang. Ik dacht: wat!? En toen: oh. Briljant is een te groot woord, maar veel is raak op dit album. Benieuwd naar een opvolger.

Tweedehands gevonden op bol.com. Zo blij. Nog beter dan in mijn herinneringen. Een ratje toe, maar wat voor ratje! Goede productie, lyrics, songs. Dromerig, bluesy, rock. Een lieveling.

In 1995 kreeg ik deze cd mee in een hoes van Lenny Kravitz. Eerste drie keer dat ik het draaide echt gedacht dat het Lenny was, maar met de nodige twijfel. Mijn verbazing was misschien nog wel groter toen ik er achterkwam dat het The Peppers waren, maar toen was ik al verkocht. Heerlijk album. Voor mij veruit hun beste, al ken ik ze niet allemaal.