menu

Hier kun je zien welke berichten STaRS als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Opposition - Breaking the Silence (1981)

4,5
Nu intimacy me steeds beter begint te bevallen waag ik me ook maar eens aan Breaking the Silence. Bij dit album had ik al meteen het gevoel dat het me veel beter ligt dan de opvolger.
Het begint goed met Paddy Fields, maar het is War Games dat voor mij het eerste hoogtepunt is. Dit nummer gaat dan via een prachtige outro over in het mooie Moving Targets. Het volgende hoogtepunt voor mij is Black en White, dat na Breaking The Silence volgt. Dat laatste nummer doet me ook aan The Sound denken (zeer goed teken ). Daarna is het aftellen tot Very Little Glory. Al is in my eyes ook nog wel het vermelden waard, vooral instrumentaal is dit een prachtig nummer, de zang vind ik in dit nummer eigenlijk iets minder, behalve de lyrics:
So where do you go
So what do you do
Daar vind ik de zang vreemd genoeg net weer heel goed, op de momenten dat hij "de passie uit zijn longen brult", zoals Sheplays het eerder verwoordde. Very Little Glory dan . Dit is mijn favoriet van dit album. Een van de betere new wave nummers ooit gemaakt zelfs.

Alles samen een 4,5 sterren. Zeer knappe plaat

Ride - Fall (1990)

5,0
Ride is de laatste nieuwe ontdekking die ik hier op musicmeter gedaan heb, en ik denk dat ik gerust mag spreken van een verslaving, aan mijn last.fm statistieken te zien. Ik vind het spijtig dat ik deze shoegazeklassieker niet eerder ontdekt heb.

Fall vind ik persoonlijk de beste EP van Ride, zelfs sterker dan Today Forever.
De EP begint uitstekend met Dreams Burn Down, een nummer dat ook op Nowhere staat en ook daar tot mijn favorieten behoort. Rustige stukken worden afgewisseld met 'gitaarmuren' zoals ook My Bloody Valentine in die periode gebruikte.
Taste klinkt veel lieflijker en heeft minder 'uitbarstingen' van gitaarmuren, maar is opnieuw wel een topnummer.
Als 3de nummer volgt Here and Now. Vooral het instrumentale gedeelte tussen de de eerste en de tweede keer dat de lyrics:
"All I know is here and now" worden gezongen is prachtig.
Na 3 pareltjes moet het beste nummer van de EP echter nog komen. Dit nummer geeft me gewoon kippenvel, vooral bij het refrein:
All that's left is you and me
And here we are, nowhere

Conclusie is dat ik dit een quasi perfect album vind en dit dus gewoon de volle 5 sterren verdient.

The Cure - Disintegration (1989)

5,0
Disintegration staat bij mij al lang in mijn top 10, en dat is zeker terecht. Ondanks dat het (net) niet het beste album is dat ik ken, vind ik het toch het mooiste. Ik beluister dit meestal met de live versies van entreat, aangevuld met Love Song van op Paris en Lullaby van op het album Show, enkel Plainsong en The Same Deep Water as You zijn dan de enige letterlijke versies van op dit album, ofwel luister ik naar de versie op Trilogy, want live is dit album nog veel beter en intenser.
Het begint meteen al uitstekend met het prachtige Plainsong. Dit nummer neemt je mee in de droom die Disintegration is. Daarna gaan we over naar Pictures of You. Een van de twee nummers op Disintegration waarbij ik mezelf wel in de lyrics herken, en dat maakt het nog mooier voor mij dan het zo al is.
“Looking so long at these pictures of you
But I never hold on to your heart
If only I'd thought of the right words
I could have held on to your heart”
Daarna volgt Closedown. Het tempo wordt er hier wat uitgehaald. Het nummer begint met een fantastische intro. Daarna behoudt het de dromerige, melancholische stemming die dit album typeert. Nu belanden we bij Love Song, één van de beste singles die the Cure ooit gemaakt hebben, en desondanks hoort het hier nog niet eens bij de beste 5 nummers van het album.
However far away
I will always love you
However long I stay
I will always love you
Whatever words I say
I will always love you
Toch is dit eerbetoon aan de liefde een uitstekend nummer. Last Dance is opnieuw een trager nummer, met net zoals op de rest van het album prachtige lyrics, Als ik aan dit nummer denk, is het altijd het prachtige stukje “And even if we drink, I don’t think we would kiss in the way that we did when the woman was only a girl” wat ik het mooiste stuk uit het nummer, en één van de hoogtepunten van het album. Deel 1 van dit album wordt dan beëindigd met Lullaby, dit is het enige nummer waarvan ik vind dat het niet helemaal thuishoort op dit album qua sfeer. Voordat ik dit album kende, vond ik dat Lullaby bij de beste 5 Cure nummers hoorde, tegenwoordig weet ik dat ze nog zoveel meer moois hebben gemaakt. Toch blijft dit voor mij een uitstekend nummer: “spiderman is having me for dinner tonight!”
Het tweede deel opent met Fascination Street. Dit vind ik van de 4 singles van dit album de minste, wat eerder de sterkte van de andere singles benadrukt. De live versie van op Entreat vind ik wel al een heel stuk overtuigender. Na Fascination Street gaan we over naar een indrukwekkend 3-tal, Prayers for Rain, The Same deep water as You en Disintegration. Prayers for Rain is een zeer goed nummer, met de schreeuw van Robert als meest indrukwekkende punt. Dan zijn we eindelijk beland bij The Same deep water as You. Hier wordt het tempo terug naar beneden gehaald, en dat werkt uitstekend. Dit nummer wordt elke keer als ik het beluister nog beter, en staat ondertussen ook al in mijn top 10 van favoriete nummers. Voor deze schoonheid kan ik gewoon geen woorden bedenken, dit moet je gewoon zelf horen.
And in my eyes Your smile
Met Disintegration gaat het tempo terug naar boven en dit resulteert in een geniaal ritme van de drums dat je helemaal meesleept.
Hierna volgen nog Homesick en Untitled, die me de kans geven om langzaam terug neer te dalen op aarde na deze intense en geweldige plaat. Deze twee nummers vormen samen één grote afsluiter. Untitled is uiteindelijk het 2de nummer waarin ik me wel herken, vooral het stuk
Never know how I wanted to feel
Never quite said what I wanted to say to you
Never quite managed the words to explain to you
Never quite knew how to make them believable
And now the time has gone
Another time undone
Disintegration is dus voor mij overduidelijk een 5*-album en heeft verdiend een plek in mijn top-3 bemachtigd. Op dit album kan ik echt geen enkel slecht nummer aanwijzen. Het zijn alle 12 uitstekende nummers. De beste nummers zijn voor mij Plainsong, Pictures of You, Prayers for Rain en Disintegration, met als ultieme uitschieter het fenomenale The Same Deep Water As You.
Disintegration

The Cure - Pornography (1982)

5,0
Pornography staat bij mij op 1 in mijn top 10; tijd dus om te controleren of dat wel terecht is.

Het album begint met waarschijnlijk de beste openingssong ooit: 'one hundred years'. Dit overweldigend nummer is voor mij ook al meteen het beste van de CD en wist me van bij het begin te overtuigen. A Short Term Effect heeft de moeilijke opgave om na dit fantastische nummer te volgen en komt voor mij niet uit de schaduw van zijn voorganger. Met The Hanging Garden gaat het niveau echter terug omhoog. Na 3 snellere nummers volgt er met Siamese Twins een trager lied. Dit vind ik een duidelijk groeinummer en is ondertussen uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Met The Figurehead bereiken we het tweede hoogtepunt van Pornography. Net als Siamese Twins was dit voor mij een groeinummer, maar het is toch nog veel sterker. Na een nummer van zo'n kwaliteit verwacht je wel een terugval, maar die komt niet. A Strange Day is in het begin wel iets zwakker, maar zodra de gitaarsolo begint, besef ik dat er zéér weinig nummers zijn die hieraan kunnen tippen: gewoonweg geniaal. Cold is net zoals Siamese Twins een wat trager groeinummer. Dit begint bij mij steeds qua niveau steeds dichter aan te leunen bij mijn favorieten. Als laatste komt dan nog het titelnummer, wat me nog niet voor 100% heeft weten te overtuigen.

Conclusie: Dit is terecht mijn nummer 1 dankzij het hoge niveau dat gehaald wordt, vooral in mijn favoriete nummers One Hundred Years, The Figurehead en A Strange Day.