The Cure - Pornography (1982)

Holy shit, ik ben een dagje afwezig en zie dan deze stortvloed aan berichten bij Pornography. Als je al dit verbaal geweld doorleest vallen twee dingen op ten opzichte van Pornography:

Je behoort tot de groep die het een gruwelijk vette plaat vindt omdat het zo heerlijk ongenuanceerd, met volle overgave gespeeld en rauw is of een andere reden heeft om dit helemaal fantastisch te vinden

Ofwel

Je vindt het een plaat die totaal zijn doel voorbijgeschoten is met ongenuanceerd geweld dat je helemaal koud laat en je vindt dit gebeuren alleen maar overdreven en oninteressant.

Tuurlijk bestaat MuMe bij de gratie van levendige en vurige discussie, maar wat er bij Pornography soms aan kinderachtige achterlijkheid geventileerd en bediscussieerd wordt is ongelofelijk. Ik vind het prachtig dat deze plaat zoveel verschillende emoties en reacties oproept en ik vind zelf de 'smeuige' albumdiscussies ook veruit de mooiste, maar dit gaat werkelijk helemaal nergens over. Laten we ons alsjeblieft hier iets meer op de inhoud concentreren en niet alleen op al het uiterlijke machogedrag.

Da's dan ook de reden dat ik The Cure zo goed vind, en The Beatles zo slecht De teksten van Pornography die je zo'n goede 1652 berichtjes eerder aanhaalde om je doel te markeren dat dit maar een hoopje negatief gezeik is (100 Years en The Figurhead als ik me goed herinner), vind ik persoonlijk 2 zelden of nooit geëvenaarde pareltjes. Bijgevolg zijn we dan ook uit deze discussie wat mij betreft: wat jij geniaal vind, vind ik maar slappe happy-happy-joy-joy nest, en wat ik geniaal vind, vind jij maar slappe doom-doom-gloom-gloom nest. Ik kan daar perfect mee leven hoor... Mijn mede 5*-stemmers schijnen er wat meer problemen mee te hebben, haha.

Ik vind the Beatles hartstikke goed, maar dan vind ik het raar om over teksten van deze plaat te zeiken als je die van the Beatles ernaast legt, dan begint het te lijken op zoeken naar iets negatiefs.

Sowieso..die vergelijking..Beatles-Cure

ja he sowieso...

Hoop onzin (drie pagina's! ) over Cure-maffia en weet ik het wat geruimd. Je zou bijna vergeten dat er ook nog een album besproken werd hier.

I must fight this sickness
Find a cure

Hulde voor herman!

Ik vind het jammer dat All Mine er niet helemaal opstaat Weet iemand waar, van welke e.p.? dit liedje oorspronkelijk vandaan komt. Want tot deze release was mij dit nummer volslagen onbekend.

Op de cassette versie van 'Concert' van The Cure stonden op de B-kant een aantal rare tracks waaronder All Mine. Verder staat het nummer volgens mij nergens op, behalve dan op de deluxe uitvoering van Porn. In 1982 is het nummer wel vaak live gespeeld.

Ik had het nog nooit eerder gehoord. Erg goed liedje trouwens.

Ik kende het ook niet hoor. Klinkt zeker lekker ja...

Duidelijk een nummer wat op deze plaat weinig te zoeken had.

Wel rond die tijd gemaakt misschien maar gewoon nooit ergens op gezet. Past idd niet bij dit album.

Toch jammer dat men bij deze deluxe uitgaves
de bijhorende b-kantjes niet selecteerde.

Ik koester de Join the Dots box, maar eigenlijk
verdienen de b-sides en rarities ook hun plaats
op de bijhorende albums.

Ik denk voor Pornography aan de singles
Let's Go to Bed en The Walk en hun b-kantjes.

Albums van andere bands uit deze deluxe reeks van Universal
hebben wel een volledigere tracklijst inclusief rarities.

Voor die nummers die je mist, kan ik Japanese Whispers aanraden. Daar staan ze volgens mij wel op.

Ja, maar daar was de box-set toch al voor?

Ik snap je beredenering trouwens wel, hoor.
Doordat ze voor de box-set zijn geselecteerd luister ik de extra cd's vrij weinig.

Ik brand dan gewoon mijn eigen versie van de CD.
Want de b-kantje voegen vaak een extra dimensie toe
aan het album; daarom is het leuk ze samen te beluisteren
ipv steeds naar de box te moeten grijpen.

Denk maar aan de briljante b-kantjes bij The Head on the Door.

PORNOGRAPHY
Mijn eigen CDversie nog eens beluisterd en gewogen.


One hundred Years heeft meer hitpotentie dan The hanging Garden.
Het nummer sluit bijzonder goed aan bij de vorige singel Charlotte sometimes.

A short Term Effect is zeer kenmerkend voor het Pornography geluid.
Holle drums, botte bas, ijlende gitaren, hallucinerende synths en huilende vocalen.

The hanging Garden werd de singel, een van de minst succesvolle.
Een bijzonder sterk nummer, dat wel, maar te broeiërig om te scoren.

Siamese Twins toont het oosters klanktapijt van de Cure.
Maar veel meer dan een interessant ritmepatroon is dit nummer niet.

The Figurehead vond ik altijd een moeilijk verteerbare compositie.
Hier moet je van houden, zoniet word je zelf haast een beetje onwel.

A strange Day knipoogt met zijn titel naar Truth van New Order.
Het nummer wordt van z'n eigen ondergang gered door de prachtige gitaarpartij.

Cold is de eerste definitieve "rainsong" van de Cure.
Het nummer dat de connectie zal maken met Disintegration uit 1989.

Pornography is niet aan mij besteed.
Hier verzandt de groep muzikaal in haar eigen zieleroerselen.

Let's go to Bed past perfect na Pornography op mijn CD (ook eens proberen).
De lichtvoetige pop van deze singel countert de zwaarmoedigheid van het album.

Just one Kiss klinkt gek genoeg als een b-kant van The Walk.
Een periode waarin Robert Smith het evenwicht zoekt tussen doem en pop.

The Walk vergelijk ik graag met Blue Monday.
Net als zijn idolen van New Order verkent Smith hier de sequencer.

The Dream vind ik dan weer klinken als de b-kant van Let's go to Bed.
Wellicht zijn deze 6 bonustracks met dezelfde middelen tot stand gekomen.

Lament laat een heel wat lichtere Cure horen.
Voor de kenners: dit nummer klinkt als vroege Cocteau Twins.

The upstairs Room had misschien wel een singel kunnen zijn.
Maar allicht komt het toch net iets te dicht bij The Walk.


Pornograpy is niet mijn favoriete Cure plaat.
Daarvoor is ze te donker, te broeiërig en te ijl.

Maar met Let's go to Bed, The Walk en de bijhorende bonustracks
krijgt het album voldoende tegengewicht om met "plezier" naar te luisteren.
Daarom (en vooral daarom) toch opgewaardeerd naar 4 sterren.

Jouw beknopte, kernachtige recensering is een stijl, die ik wel kan waarderen. Wel apart vind ik dat je de CD uit zijn oorspronkelijke context trekt, er een aantal periode gebonden tracks bij betrekt en daarop vervolgens je waardering baseert. Erg creatief, maar het leest toch wat merkwaardig om nummers genoemd te zien worden, die niet in de tracklist bij het album worden vermeld.

Ik moet er werkelijk niet aan denken om "Let's Go To Bed" na Pornography te horen

Lijkt ook mij je reinste heiligschennis

Edwin,

Bedankt voor je complimentje.
Ik geef toe dat mijn bonustrackobsessie
als het op Pornography aankomt, wat gewrongen overkomt.
Het gaat echter wel om singels die meteen na dit album komen.

Ik heb het gevoel dat Robert Smith na Pornography op een dood spoor zat.
De drie singels na dit album zijn dan ook vingeroefeningen.
Let's go to Bed en The Walk liggen wat dat betreft in elkaars verlengde.
Zoals ik schreef: Smith zocht de balans tussen doem en pop.

The Lovecats is een meer gedurfde koerswijziging
die Robert Smith uiteindelijk bij de folkwave van The Top
en de popwave van The Head on the Door zal brengen.

De Japanese Whispers mini-verzamelaar
heb ik altijd net iets te fragmentarisch gevonden.
Het is in mijn ogen dan ook geen volwaardige Cure elpee.
The Lovecats sluit veel beter aan bij The Top.
En daarom verbind ik de twee andere singels met Pornography.
Ook omdat het album op zich mij net iets minder aanspreekt.

Ik keek eens naar je top 10 en vond daar vier platen
waar ik zelf ook behoorlijk wild van ben: 1,2,3 en 7.

Ik begrijp je invalshoek. Ik vind Pornography zelf ook de moeilijkste uit de discografie van The Cure. Echter, de singles die erna zijn uitgebracht beschouw ik als een luchtig nieuw hoofdstuk in de loopbaan van The Cure. Reden waarom ik niet snel een verbinding zal leggen met de zwaarmoedige periode die daaraan vooraf ging. Zoals jij het benadert levert het wel een mooi contrast op. Wat dat betreft is The Cure altijd een band met twee gezichten geweest, bijna schizofreen zou je kunnen denken.

P.S. Jouw top 10 is ook zeer fraai. Alleen de nummers 4, 6 en 7 heb ik niet in bezit.

Pornography staat bij mij op 1 in mijn top 10; tijd dus om te controleren of dat wel terecht is.

Het album begint met waarschijnlijk de beste openingssong ooit: 'one hundred years'. Dit overweldigend nummer is voor mij ook al meteen het beste van de CD en wist me van bij het begin te overtuigen. A Short Term Effect heeft de moeilijke opgave om na dit fantastische nummer te volgen en komt voor mij niet uit de schaduw van zijn voorganger. Met The Hanging Garden gaat het niveau echter terug omhoog. Na 3 snellere nummers volgt er met Siamese Twins een trager lied. Dit vind ik een duidelijk groeinummer en is ondertussen uitgegroeid tot een van mijn favorieten. Met The Figurehead bereiken we het tweede hoogtepunt van Pornography. Net als Siamese Twins was dit voor mij een groeinummer, maar het is toch nog veel sterker. Na een nummer van zo'n kwaliteit verwacht je wel een terugval, maar die komt niet. A Strange Day is in het begin wel iets zwakker, maar zodra de gitaarsolo begint, besef ik dat er zéér weinig nummers zijn die hieraan kunnen tippen: gewoonweg geniaal. Cold is net zoals Siamese Twins een wat trager groeinummer. Dit begint bij mij steeds qua niveau steeds dichter aan te leunen bij mijn favorieten. Als laatste komt dan nog het titelnummer, wat me nog niet voor 100% heeft weten te overtuigen.

Conclusie: Dit is terecht mijn nummer 1 dankzij het hoge niveau dat gehaald wordt, vooral in mijn favoriete nummers One Hundred Years, The Figurehead en A Strange Day.

Waar haal je dat nou vandaan?
1. Lament is toch wel de zwanezang van Japanese Whispers en zeer zeker geen licht nummer
2. Noem me zelf wel een redelijke Cure/CT-kenner, maar enige overeenkomst tussen Lament en de CT kan ik niet bespeuren. Ben benieuwd naar je uitleg.

Premonition,

Ik probeer mezelf te verduidelijken.
Met een wat lichtere Cure bedoel ik niet in tekstueel opzicht,
maar muzikaal ... de synthwolken tillen het lied omhoog.

Aan je avatar te zien ben je net als ik een Cocteau Twins fan.
Als mensen mij vragen hoe de Cocteau Twins klinken,
dan zeg ik wel eens: als een ambient versie van de Cure.
Toch niet toevallig dat ook jij beide groepen kan waarderen.

Ik hoor het geluid van het Head over Heels album,
en de ep's Peppermint Pig en Love's Easy Tears
in het klanktapijt van het mooie Lament.

Misschien overtuigt het je onvoldoende,
maar als smaken kunnen verschillen, oren misschien ook.

Onze smaken komen aardig overeen, gezien je top 10. Ik hoor in Lament geen CT, dat komt denk ik ook omdat de Twins geen synths gebruikten. De klankkleur van Lament zou denk ik inderdaad het beste op Head over Heals hebben gepast, als het dan toch op een album van CT moet worden geperst.
CT een ambient versie van The Cure noemen, tja, saaie quotes gebruik je in ieder geval niet. Laten we het er op houden dat CT in de beginjaren wat van de The Cure opstaken en The Cure in Disintegration-dagen goed naar CT hebben geluisterd.

Aha, we komen al wat beter overeen.
Even naar je top 10 gepiept en inderdaad: albums die ik kan smaken.



De Twins gebruikten geen synths zeg je ... nou nou ...
Simon Raymonde deed meer dan bassen, hoor.

En geef toe dat Guthrie gitaartapijten weeft
die vaak erg veel op synthesizer landschappen lijken.

Wacht maar tot ik aan de Cocteau Twins begin ...

Sorry dat ik me er mee bemoei, maar de baspartijen van Lament hebben volgens mijn gehoor ook zeker veel weg van Cocteau Twins in hun Garlands periode.

Wel leuk dat er weer nieuw leven in de wave-hoek gepompt wordt; reanimeren red wave zieltjes.