stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mijn bespreking zoals eerder ook op Luminous Dash gepost:

'Comme je t’ai aimé was het veelbelovende eerste snoepje. Op 14 november 2025 liet Alice Dutoit die je beter kent als Alice on the Roof, Alice los op de nietsvermoedende wereld, haar eerste album volledig in de taal van Molière. Zo slaat, zeven jaar na haar laatste muzikale hoofdstuk de Bergense zangeres een nieuwe weg in.

Het werd een intieme en persoonlijke plaat waarin de singer-songwriter zichzelf zonder filter blootgeeft. Stiller, dieper maar veel dichter bij zichzelf. Alice is een zoektocht naar volwassenheid, zelfaanvaarding en innerlijke kracht, terugkerend naar de essentie.

Comme je t’ai aimé, die parel die we al in onze armen sloten, opent meesterlijk de plaat, machtig mooi gezongen, frêle en kwetsbaar. Met deemoedige blazers met Sylvain Bardiau op trompet en bugel, Mathias Mahler op trombone en Marielle Chatain op sax, Dutoit aan de speelgoedpiano en die voorzichtige beats en synths van Albin de la Simone en Paco Del Rosso eronder. Niets kan dan nog fout gaan, toch? Dat wordt dan ook bewezen met de rist songs die volgen in deze wonderlijk mooie luistertrip van veertig minuten.

Broken – integenstelling tot wat de titel doet vermoeden ook in het Frans gezongen – gaat verder op hetzelfde feeërieke elan, met Dutoit en de La Simone op piano en Del Rosso op synths en Wurlitzer en natuurlijk die prachtige stem van Dutoit. Met de ingetogen composities Comme je t’ai aimé en Broken heb je dan meteen al twee absolute ingetogen prijsbeesten van het album achter de kiezen.

Tijdens 15 ans trekt Alice on the Roof resoluut de dansbare en tegelijk ook sfeervolle popkaart. Aan ritme geen gebrek bij deze tongue in cheek popsong, meerstemmig horen we Dutoit, met fraai uitwaaierende gitaren van Ambroise Willaume en Kid Sophie, die we ook horen op respectievelijk bas, synths en nog meer synths. Wordt dit de eerstvolgende single en – wie weet – een hit?

Ook Today is zo’n perfecte en pure popsong, waarbij ook alles klopt, en dus evengoed een kandidaat om de hitparades te gaan bestormen. Dansbaar en ei zo na frivool, hoopvol besluitend met “Today, today est toujours parfait”. Dutoit wordt hier omringd door weerom Del Rosso en de la Simone op bas en keys, met percussie van Santo Scinta en fraaie altvioolpartijen van Nicolas Stevens.

Maman debout start redelijk bombastisch met de blazerspracht van Bardiau, Mahler en Chatain, om vervolgens net niet stil te vallen en dan rustig kabbelend te meanderen over zuinige keys van de la Simone en Del Rosso; met verhalende en breekbare, maar tegelijk zalvende zang van Dutoit. Met daarna die blazers weerom in volle glorie te horen, op de achtergrond.

“Je vois chez les autres ce qu’il manque chez moi”, klinkt het wat donker in Mirroir, mirroir, rijkelijk gearrangeerd en erg fragiel gezongen door Dutoit. De bas van de la Simone is tegelijk subtiel en erg aanwezig, de keys (de la Simone en Del Rosso) rijkelijk, terwijl de piano van Ambroise Willaume voor de zuinige begeleiding zorgt. Hadden we al gezegd dat Dutoit hier weer prachtig en pakkend zingt?

Ook erg mooi is Si peur pour nous, waarop Dutoit zichzelf begeleidt op de piano, met bas en zuinige en lichtjes bombastische synths en bijzonder veel donkere sfeerschepping van Del Rosso. Misschien zou deze song nog harder binnenkomen met enkel Alice op de piano. De beats voegen hier niet echt iets toe, noch zijn ze storend. Maar misschien is deze parel net wat sterker in meer uitgeklede versie?

Soms kan je iemand compleet omverblazen op amper drie minuten, of minder zelfs. Dat doet Alice meesterlijk in het breekbare Emilie, o zo fragiel en wonderlijk mooi gezongen. Met behalve de magnifieke stem van Dutoit, knappe pianopartijen van Willame en een fraai koortje gevormd door Audrey Dequenne, Milla Savarese, Brigitte Fagot en Dutoit zelf.

Een bijzonder aangename verrassing op het album is het duet met Catherine Ringer (ja, die van Les Rita Mistouko). Ma Chérie klinkt erg lieflijk en aandoenlijk mooi. Het volle, soms wat korrelige stemgeluid van Ringer blendt heel mooi met de breekbare zang van Dutoit. Gewéldige pianopartij van de la Simone, zuinige gitaar, bas en synths van Willaume.

In Tyrannosaure etaleert Dutoit nogmaals haar frêle en tegelijk krachtige stemgeluid, met sfeervolle keys van Del Rosso, erg mooie pianopartijen van de la Simone en de altviool van Stevens die voor wat meer gewicht en dramatiek zorgt.

Of Dansons le Parkinson op persoonlijk ervaringen of confrontaties met de ziekte gebaseerd is, weten we niet. Wel is het een verrukkelijke track, met de immer mooie vocalen, en een onverwacht klankenpalet en instrumentarium die ermee gepaard gaat; gitaren, piano en weerom veel synths die de la Simone tevoorschijn tovert. Voorzichtig of niet eens dansbaar op een vermoedelijk zware thematiek.

Het album wordt heel klein, maar groots besloten met Kenobi, gedreven door een akoestische gitaarpartij (Thibaut Barbillon), piano en keys (de la Simone), met Dutoits stem die hier weer volop schittert, op de voorgrond en in de achterkoortjes. “C’est pas une chanson d’amour, ni d’amitié, pas besoin de discour, j’espère que tu le sais…”.

En dan zit een bijzondere luistertrip van een goede veertig minuten er helaas alweer op. Samen met haar kompanen Albin de la Simone, Paco Del Rosso en Sage, en nog meer schoon volk, heeft Dutoit een prachtplaat afgeleverd.

Of hoe het nieuwe album van Alice on the Roof een absolute must is om te horen. Luister, ontdek en geniet van deze straffe toer die Alice Dutoit hier uithaalt op haar derde album. Je zal het je niet beklagen. Beloofd!'

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Mijn review zoals die vandaag (18/03/2026) op Luminous Dash verscheen:

'De lichtjes geniale in your face-singles Wondermooie Rotzooi, Jonge Delinquenten en zéker Wille, lieten er géén misverstand over bestaan: op het album Broer ruimt Wouter Thijssen de scherven van zijn jeugd. Vol littekens, rebellie en huiselijk geweld, met een grote ode aan betreurde punkbroer Wille en aan de unieke broederband die beiden hadden. “Vluchtend in de groeven van het Zwarte Goud dat zich opstapelde in onze kamers, hij in dadendrang en anarchie, ik in mijn verbeelding.” Behalve een ode aan de unieke broederband “en aan een verleden dat we nooit hebben kunnen bezweren”, schotelt Thijssen ons ook een fraai auditief pallet voor, bezwangerd door de zeitgeist, diep geworteld in de jaren tachtig en negentig.

De songs klinken gebald en krachtig, soms boos en passief agressief, of badend in weemoed en tristesse, nooit deprimerend, al komen de songteksten wel fameus binnen natuurlijk. Elke song op Broer, niet in het minst het titelnummer en Wille, klinkt even urgent als nodig, gevoed door sturm und drang. Elk gezongen woord van Thijssen klinkt gemeend en doet ertoe. Thijssen zingt dan ook gewéldig. Elke dwingende killer riff die hij uit zijn gitaar schudt klinkt even snedig als poignant. De subtiele toetsenpartijen zijn ook van Thijssens hand. De drums van Michel Becx en bassen van Sean Willekens zijn de machtige cement voor de boud gebalde knallers op Broer.

Het instrumentale Kaleidoscoop opent het album. De gitaar speelt het thema, dreiging zwelt zachtjes aan heel eventjes dachten we er een voorbode van een heavy metal classic in te horen, van het kaliber van Fight Fire with Fire van Metallica op Ride The Lightning.

Niets is minder waar, Kaleidoscoop sterft zachtjes uit, de dreiging houdend. Een weinig later knalt Vroeger Toen We Mooier Waren vol donkere pracht door je boxen, traag van tempo maar snedig en stevig rockend met vuige vuile gitaren en Thijssen machtig kamerbreed licht galmend zingend. En ja, wéér die dreiging, alomtegenwoordig. Luister ook naar dat machtige refrein, naar die geweldige tekst, confronterend. En ondertussen zit je volop in het verhaal dat Broer vertelt. Slik. En net dan barst Wille los. “En ik bewaar je geheim, zolang ik maar dichtbij je kan zijn (…) kon ik maar terug bij je zijn”. En na het verhaal van Wille horen we in de staart van de song Wille zelf even aan het woord. Wow.

“Laat me hier, in mijn hoofd is het goed, is er wondermooie rotzooi”. Wanneer Wondermooie Rotzooi klinkt, willen we steevast de volumeknop nog luider zetten en de machtige galmende sound nog heviger doen galmen. Of zijn het die geweldige knallende drums? Eigenlijk was Wondermooie Rotzooi al meteen een absolute favoriet. Want laten we eerlijk zijn: wat een ronduit meesterlijke compositie, met een melodie in een melodie, galmende theatrale akkoorden waar Suede alleen maar héél jaloers op kan zijn. Toch?

Hou het maar eens droog bij Broer? Terwijl deze donkere ballade zich verder sleept, evoceert Thijssen de calamiteiten van het huiselijke geweld en hoe de broers er wel voor elkaar waren. “Mijn broer, dit fort neemt niemand in, mijn broer je was er van in het begin”. De titeltrack kruipt stevig onder je huid, grijpt je bij je nekvel en weet er stevig op in te hakken, de gitaren huilen mee, in de staart van de song klinkt zachte jazzy percussie, en speelt de bas nog een subtiel riedeltje. Sterk.

Amper bekomen van het meer dan pakkende Broer, knalt dan Het Meisje Dat Een Jongen Was fel, met weer ongelooflijk scherpe gitaarhooks en -licks, en Thijssen die meesterlijk majestueus diens stem doet gelden. “Het meisje dat een jongen was moest dood, woorden als bijtend zuur, heb je ze gehoord. Elke dag opnieuw en opnieuw…”.

En dan dé oorwurm van de plaat. “Straks gooien we jullie ruiten in”, het refrein waarmee je best toch eventjes oplet als je dat ergens buiten zit te scanderen. Wat een meesterlijke song is Jonge Delinquenten? Zoals veel van de nummers op Broer, gul ondergedompeld in de doopvont van de jaren tachtig en toch okselfris voluit in het nu staand.

“Troost zoeken in een storm van luide gitaren en in de groeven van het Zwarte Goud.” Hoe poëtisch? Wouter en Wille hadden hun platen als troost, ook in de provincie waar weinig te beleven viel en verveling lonkte. En Zwarte Goud is behalve pure poëzie ook een majestueus donkere song, met fijne baslijnen, zuinige keys, ingetogen gitaar en percussie en Thijssens stem die ook hier weer Brett Anderson meermaals naar de kroon steekt, hemels galmend.

“Sla het stuk en bouw het dan weer op. Want het begint steeds met een kus, ‘k weet dat dit maar voor even is…” Terwijl de gitaar heftig ragt, declameert en zingt Thijssen Kus, met een vibe in de song die heel even aan Soldiers of Love van Liliane St. Pierre doet denken, terwijl de sound opnieuw naar Suede en de grandeur van hun eerste platen lonkt. “Toon geen berouw, vraag nooit vergiffenis”.

Spookrijder is de hekkensluiter van het album. Aanvankelijk niet voor de plaat bedoeld, past deze track er toch perfect op, zeker qua sfeerschepping en sound. Thijssen is een bewonderaar van Lars Van Bambost en af en toe kom hij met zijn geweldige gitaarsoli aardig in de buurt, zo ook bij Spookrijder, waarbij we ons de bedenking maken dat deze song zo op één van die eerste Noordkaap-platen had kunnen staan, ook als afsluiter. Had gekund, maar het is volledig het werk van Thijssen.

Onze favorieten op Broer? Eigenlijk alles, al zijn Jonge Delinquenten, Wondermooie Rotzooi, Spookrijder, Vroeger Toen We Mooier Waren en Broer misschien die songs die we al eens apart opzetten. Maar eigenlijk laat Broer zich best beluisteren als één geheel natuurlijk, zo heb je het complete plaatje ook.

Met Broer schudde Wouter Thijssen zomaar eventjes een donkere parel aka meesterwerkje uit diens mouw. En dat dat niet ‘zomaar’ ging, lees je elders op deze site. Maar wat een prestatie. Wat een plaat, wat een mooi eerbetoon.

Broer is uit bij het jonge label Thorn In My Side Recordings (dat ook RAMAN. onder hun vleugels heeft) en werd opgenomen door Koenraad Foesters in de Tongerse Studio Jupiter. Foesters is hier wat Brian Eno en Daniel Lanois voor U2 waren, Wouter Thijssens sound deftig vertalend en definiërend. Wow.'