Vroeger was ik niet zo gek van deze band. Dat heeft veel te maken met de zang van Udo die minder mijn ding is. Al kan ik ondertussen de oudere albums ook wel naar waarde schatten. Maar: eerlijk? Live vind ik dat huidig zanger Mark Tornillo dat zelfs beter dan Udo doet, als het om die oude classics gaat... Maar laten we het vooral over 'Stalingrad' hebben: een dijk van een plaat!

Teutoons edelmetaal van de bovenste plank... Met geweldige in-your-face en kick-ass songs die er toe doen.

Het is muzikaal allemaal volledig in orde en, ook al is dit no nonsense klassemetaal dat lekker beukt, geweldig rechtdoor gaat en enorm strak zit met een overdosis aan power: toch kan er méér gezegd worden over dit prima album. De nummers zitten erg ingenieus in mekaar, er wordt flink sfeer geschept en opgebouwd. Stuk voor stuk knappe composities. En het is genieten van het fraaie gitaarwerk. De krachtige stem van Mark Tornillo is geweldig goed en pas volledig in de Accept-overall-sound!

Luister - naar het hele album natuurlijk, maar bij twijfel: - zeker naar de numemrs 'The Gallery', de in your balls song 'Twist of Fate', het geweldige 'Shadow Soldiers' en absolute verplichte kost is de titeltrack 'Stalingrad' !!!

En nog: 'Revolution' en 'Against the World' zijn ook erg lekker....

En zo kwam alles weer goed

Ondergetekende heeft dankzij jullie gekibbel (hehe.. echt waar) de laatste dagen, incluis zonet, nogmaals "Billion Dollar Babies" opgelegd (en andere AC werkstukjes) en ik weet weer heel goed waarom ik het album de volle 5 punten gaf ! Wat een prachtplaat toch wel zeg

Enne, Zigstar, deze Bowiefan... vindt de meeste Cooperalbums van de jaren '70 zeer te pruimen.. al kan je ook eind jaren '90 en in de jaren '00 wel ondervinden dat Alice als het ware artistiek min of meer herboren is....
Enne, alhoewel, niet van het zelfde superhoge niveau, in bepaalde mate kan je Cooper, binnen het Hardere genre dan, toch wat vergelijken met David Bowie: in casus: veelzijdig zijnde en dapper volhoudende, nog steeds meedraaiende alsook nog risico's durven te nemen )

Evan: hoewel ik Radiohead goed vind, Nirvana destijds goed vond, en Coldplay kan "aanhoren", kunnen zij, zoals je zegt, m.i. idd. niet tippen aan de Bowie's en Alice Coopers alsook heel wat andere "oudere" nog steeds meedraaiende" klassebakken

Wat een bijzonder aangename verrassing is dit Alice Cooper-album zeg !

Heb het werkstukje nu pas beluisterd en na ocharme één luisterbeurt ben ik méér dan zeer tevreden.. Een bijzonder gevarieerd album is dit, met enerzijds wat meer metalgericht werk, anderzijds de droge hardrock die me doet denken aan Cooper's hoogdagen in de jaren '70, en ook staan er enkele mooie ingetogen nummers op, met als persoonlijke favoriet de ballad "Every Woman Has A Name", what mij betreft s mans mooiste ballad sinds "Only Women Bleed" ! Wow.

Ander favorieten - ja, ik kan ze nu al: na één luisterbeurt (maar méér zullen volgen!) opnoemen en meezingen - "Triggerman", "The Sentinentel", "Dragontown" en "Fantasy Man"... Plus de eerder genoemde "Every Woman..." en ook "Disgraceland" is bijzonder goed...

Alleszins een meer gedurfde Cooper plaat dan sommige van zijn jaren '90 werkstukken zoals "Hey Stoopid" en "Trash" die al bij al an sich verre van slecht zijn, maar van artistiek niveau staat deze Dragontown toch wat hoger .... volgens mijn aanvoelen...

Deels aansluitend bij Sinner: goh, Alice maakt hier opnieuw een (bijna) U-turn van heavy rock en metal naar goed in gehoor liggende poppy rocksongs, tot zelfs bijna pure pop..... tot op het randje van "cheesy" te worden... "I could be with you a while" dreigt met momenten wel heel erg flauw te worden, maar doet dat dan nét niet.....;

Het is wel even wennen, na "Brutal Planet" en "Dragon Town".....

Er staan natuurlijk wel stevige (hard) rock 'n roll songs op het album, maar 'overall' werd het toch met momenten een bijzonder "(radio-) vriendelijk", toegankelijk album.
Is dat erg? Nee, dat niet, het zijn stuk voor stuk goede songs en Cooper is bijzonder goed bij stem....

Favorieten: "What do you want from me?", "Detroit City" en "This House is Haunted"...

Sinner heeft een punt als hij verwijst naar de Alice Cooper van eind jaren '60/ begin jaren '70... Sommige van de songs haddenook toen kunnen gemaakt zijn...

"The Eyes of Alice Cooper" is best een gevarieerde plaat geworden, heel wat poppy dingen, goede rocksongs en hier en daar toch ook een wat stevigere noot....
Eindconclusie? Een degelijke Cooper-plaat van een Alice Cooper die nogmaals bewijst dat hij nog lang niet afgeschreven is....

"An Pierlé heeft nog steeds haar prachtige stemgeluid, dat met gemak kan wedijveren met de vocale prestaties van ‘concullega’s’ Tori Amos en Kate Bush. Die bijzondere troef wordt op Wiga Waga fraai ondersteund door Koen Gisen op sax, bas en klarinet, Hendrik Lasure aan de synths en piano en Casper Van de Velde aan de drums. Pierlé zelf zingt natuurlijk, speelt piano alsook trompet en trombone. Samen dus het An Pierlé Quartet.

Het viertal vergast ons op jazz uit een andere dimensie zeg maar. Hier en daar schemert ook artrock door maar evengoed hoor je echo’s van The Beatles, Radiohead, Laurie Anderson en jawel, Kate Bush, al dan niet bedoeld."

Mijn volledige verslag lees je op Luminous Dash:
• AN PIERLE QUARTET - Wiga Waga (W.E.R.F.) - Luminous Dash BE - luminousdash.be

Het is geen slechte plaat, en het album bevat enkele sterke nummers, waarvan mijn favorieten "Clown Parade" en "Operation Annihilation" zijn, die trouwens ook live staan als een huis;..

O ja, ik kan de (bedoelde) Metalclichés.. 't is dan ook een soort "ode" in "Army of One" wel heel goed smaken ..

Maar zeker niet alles is van het zelfde hoge niveau. En dat is best jammer.... De hele resem aan gastmuzikanten/zangers hoefde voor mij eigenlijk niet. Laat gewoon Padden de nummers inzingen, hij bewees nu toch ondertussen wat een goed zanger hij is, getuige ook voorganger "Schizo Deluxe" en vooral zijn fenmonaal goede live performances....
Enfin, hopelijk houdt Waters Padden nog een tijdje aan boord..

"Metal", het album huldigt inderdaad het genre, en het is zeker geen slechte plaat an sich, maar bij menig andere Annihilator-album verbleekt hij toch wel hoor...

'Overweldigend zijn de shows van Girls In Hawaii, Wielemans’ band. Dat label mag gerust ook gekleefd op de eerste solo-plaat van de muzikant. Maar dan anders: groots in kleine ingetogen minimalistische composities, stuk voor stuk introspectieve kunstwerkjes met betoverende en fragiele melodieën die je weten te raken, ja!

“Où êtes-vous, poésie?” en wat later, “Où êtes-vous melodie?” vraagt Wielemans zich af in het nummer Poésie. Op het album Vattetot, Antoine, antwoorden we dan graag. Aan rijke, mooie ingetogen melodieën en poëtische woordenpracht, in de taal van Molière, Brel en Gainsbourg is alvast geen gebrek.


De laatste jaren dompelde de muzikant zich onder in het repertoire van chansonnier Mathieu Bogaerts én Serge Gainsbourg. Hier en daar hoor je ook hoe de geest van ‘Le beau Serge’ rondwaart, maar ook horen we echo’s van Noir Désir, zeker bij de geweldige single De l’or, die je vast al hoorde, dat een broertje zou kunnen zijn van Le Vent Nous Portera.

Wielemans koos er bewust ook voor zich in zijn moedertaal uit te drukken: deze plaat maakte hij ook in eerste plaats voor zichzelf, zonder zich beperkingen op te willen leggen, “en in mijn moedertaal gaat het ook iets vlotter om te schrijven, natuurlijker”. Wielemans wou ook zichzelf opnieuw uitvinden, had na de Nocturne-tour (met Girls In Hawaii) zin in wat anders. “Toen ik uit de Nocturne tour kwam, wilde ik iets nieuws. Een oude droom drong zich op om piano te leren spelen en liedjes voor mezelf te schrijven, zonder de beperkingen en compromissen inherent aan het leven van een band.”

In november 2019 trok Wielemans zich terug in een huisje in Vattetot-sur-Mer, in Normandie, om er te componeren, in februari 2020 keerde hij terug, en wanneer hij weer in Brussel was, was de plaat al voor 80% klaar. En al vinden we er ook een bijzondere ode aan Brussel (Bruxelles) op terug; de plaat werd dus Vattetot gedoopt.

De piano, die Wielemans zich dus recent meer eigen maakte, alsook keyboards zijn alom, maar steeds zuinig, aanwezig op het album, maar ook hoor je fraaie akoestische gitaren, secure drumloops en koortjes op de plaat, allemaal het werk van Wielemans, die ook voor mix en productie tekende. Wielemans’ stem fluistert, vertelt en zingt zacht in de negen kleine kunstwerkjes die de plaat rijk is. Maar negen songs? Less is more!

Wielemans’ stem, het metrum, de sfeer van de nummers doen ons bij momenten denken aan collega’s zoals de eerder vermelde grote Gainsbourg alsook Noir Désir, op een gegeven moment ook Renaud in zijn betere dagen, Etienne Daho op zijn rustigst, maar ook Sophie Hunger, schoot ons spontaan te binnen. Maar dat kan dan ook met De l’or en de gelijkenis met Le Vent Nous Portera te maken hebben.

Dat De l’or, misschien de énige song die ook op een Girls In Hawaii-album zou passen, tot onze instant favorieten behoort, had je allicht al door. Zoveel moois te ontdekken in nog geen vier minuten, pakkend ook met prachtige zang van Wielemans. De zee trekt zich langzaam terug… Laten we geen onrecht doen aan het filmische Sel, de sublieme opener van het album, met Wielemans slepende en vertellende zang en die zalige donkere stemmige pianopartijen.

Bruxelles is die eerder vermelde mooie ode aan onze hoofdstad. “Bruxelles se lève sous un ciel gris…” Poésie met zijn zuinige beat, donker en loom met aanzwellende keys, of is dat toch een orgel? “Le ciel, la tempète dehors” wordt gezongen, waarop tot besluit een heus onweer losbarst.

Fin d’été klinkt eerder poppy en is misschien het meest zomerse en vrolijke deuntje op de plaat. Gitaartje, koortje. Het klinkt hoopvol, al horen we ook treurende blazers.

Chien en Ici zijn misschien toch de absolute prijsbeesten op Vattetot. Chien met die akoestische gitaar, effectjes, koortjes en geweldige sfeertje. En dan Ici dat barst van de weemoed en tristesse, overheerst door dreigende pianotonen, met dat frivole gitaarpartijtje als lichtpuntje. Zou het? Bloed en bloedmooi.

Gaat Samedikea over de file op zaterdag naar de Ikea? Of is dat een metafoor en moeten we dit breder zien? Alleszins kan deze slepende electro-ballad, met fraai guitarpicks, ons bekoren. De plaat wordt besloten met een sfeervol Blanche: véél keys, een heel trage beat, die naar het einde toe een minuscuul beetje wordt versneld om dan langzaamaan uit te sterven.

Vergelijk Vattetot in géén geval met het materiaal van Girls In Hawaii, maar beoordeel het op zijn eigen merites: een collectie sprekende ansichtkaarten, delicaat en ingetogen en toch ook sprankelend. Geschreven in een periode waarin de omstandigheden zowel heftig als inspirerend waren, pakt Antoine Wielemans uit met een bijzonder mooie debuutplaat. Intimistisch en groots. Klasse!'

Mijn review verscheen eerder op Luminous Dash:
ANTOINE WIELEMANS – Vattetot (62TV Records/ PIAS) – Luminous Dash BE - luminousdash.be

Inderdaad een leuke compilatie... Grappig is ook dat de hoes duidelijk vandezelfde fotosessie is als "Jonge Helden"

Klassiekers hier zoals "Ik Sta Scherp", "De Man die alles noteert", natuurlijk "Lekker Westers" alsook "Death Disco" én "Stroom". En... Décoifée is de franstalige versie van "Stroom"

Maar ook duidelijk, en gelukkig maar, aanwezig: het hilarische "Witte Kom Hie"én "De dag dat het zonlicht niet meer scheen".. een flinke sneer aan het adres van John Terra
Die er NIET kon mee lachen... Terra had een liedje "De Dag dat het Zonlicht niet meer scheen". Bij Terra: "de dag dat het zonlicht niet meer scheen/ stond ik helemaal alleen/ enz." Bij AA: "dat was de dag de dag de dag/ dat het zon licht niet meer scheeén/ en JOHN met mijn VRIEND verdwe-e-en..."
Grappig? Moet kunnen? Jawel! John dacht er ànders over....

Ah ja;.. er staat nog meer leukes op de prima verzamelaar trouwens
"Met Kuifje in de Sateliet"
"Jonge Helden"!

Prima compilatie dus !

Subliem album van Arena. Toen ik het de eerste keer hoorde was het wel even wennen aan het wat 'hardere' geluid waar ze hier mee uitpakten, maar al gauw pakte het uit als mijn absolute Arenafavoriet. En ondertussen - en dat heeft lang geduurd - stootte ie "The Visitor" die àndere Arena-mijlpaal, van de troon, totnogtoe was dat mijn absolute Arena-favoriet...

Een lekkere donkere plaat is dit, met een prachtig instrumentarium, een indrukwekkend goed zingende Rob Sowden, dat heerlijke gitaarspel van John Mitchell, die zalige keys van Clive Nolan, die ook zorgde voor het prima concept waarond het album gebouwd werd.

Dit album, is toch wel, samen met "The Visitor", een absolute must voor élke Arena-fan, alsook Pendragonliefhebber of liefhebber van het Neo-Proggenre!

Er wordt gemusiceerd dat het een lieve lust is... met goede stevige rockende songs, heerlijke instrumentals... prachtige solo's op keys en gitaar.. goh en de hele sfeer die het album uitstraalt... de songs pakken je ook allemaal (mij toch) bij de keel.. En dan had je de live-uitvoering(en) van de songs op dit album eens moeten meemaken. Jongens. Jongens!

Teveel nog wordt Arena-gezien als dat bandje van die vroegere Marillion-drummer (Mick Pointer), teweinig krediet worden ze gegund. Maar wie kan er omheen: de prachtige songs die Clive Nolan uit zijn mouw schudt, alsook de heerlijke composities, dat zalige gitaarspel van Mitchell.. Rob die alsmaar beter zingt... de stevige ritmesectie van Ian Solmon en Mick Pointer...

Luisteren naar "Contagion" is je onderdompelen in de wereld waar de pest en andere kwalijke zaken op de loer liggen, je wordt op een trip meegevoerd naar - zoals Flipper het hierboven zo mooi omschreef - een donkere toekomst en zoektocht naar redding.. En muzikaal is het een festijn van A tot Z..
Met "Witch Hunt" wordt je meteen stevig in de plaat gezogen, met daarna een rustpuntje met "An Angel Falls", om dan de prachtige single "The Painted Man" te ondergaan...

"This Way Madness Lies" en die andere prachtige instrumentals zoals "On the Box" en "Riding The Tide".... 't zijn zeker geen vullers, maar cement voor dit prachtige album... Een album dat een aneensluiting is van niets dan hoogtepunten, zoals ook "Spectre at the Feast", "Never ending Game", "Skin Game", "Salamander" en natuurlijk het fenomenale magistrale eindspel in "Ascension".

Eigenlijk moet je deze plaat écht beluisteren van A tot Z, in zijn geheel, en je laten onderdompelen: en dan ook tenvolle genieten. Dat geheel is dan ook bijzonder sterk, en je ondergaat de totale ervaring
Een beetje iets wat ik miste op hun opvolger "Pepper's Ghost".

Ik was erg blij dat ze Live dit album haast integraal brachten, en dan moet je eens de akoestische jasje van de songs horen die ze eens in Zoetermeer brachten voor The Cage (Arena-fanclub) en die ook vereeuwigd staan op een prachtige akoestische CD.....

Het is ondertussen nog steeds wachten op het volledige "Contagion"-verhaal... Dat wil zeggen alle songs die tot het verhaal bijdragen, in hun juiste volgorde, dus ook de songs die op de Ep's "Contagious" en "Contagium" staan; aanvankelijk zou "Contagion" een dubbelalbum worden.. En Clive Nolan beloofde de fans - alweer een hele tijd geleden - eens de volledige Contagion Mix te doen zoals ie origineel voorzien was....

Binnenkort kan ik eindelijk nog eens een ARENA-concertje gaan meepikken, en geloof me vrij: dat is altijd een feest! Want Arena is ook Live een hele mooie ervaring....
Zeg dat ik het gezegd heb

Met dit album ging voor mij - toen - een nieuwe wereld open. Niet alleen die van Arena, maar ook van de NeoProg in het algemeen... Die dagen had ik een collega die wist dat ik een goede snee Pink Floyd, Genesis en Alan Parsons, maar ook Dream Theater wel kon appreciëren... Hij gaf me eens wat CD'tjes mee, waaronder Pendragon, Saga, maar ook deze Arena. Toen ik dit album hoorde overviel mij meteen een ongeloofelijk fijn gevoel, een wow-gevoel met de grote W....

Dat gitaarspel.. die mooie knappe melodieën, die stem (toen nog Paul Wrightson - vind het ook de beste Wrightson-plaat) ... die sfeer die opgewekt werd/wordt....

Het is ook niet voor niets dat - nog tot voor kort - deze plaat lang in mijn all time top 10 prijkte, zelfs nog toen ik eigenlijk voor mezelf beslist had dat "Contagion" toch nog een ietsiepietsie beter is, alhoewel.. nu twijfel ik weer..... (het is ook een heel andere soort van Arena... met Sowden, en wat steviger... ) een muzikaal festijn...
Net zoals deze The Visitor.... Maar ik laat de 5/5 toch lekker staan voor The Visitor, Contagion is dan ook die 5 nog steeds wel waard.. Elk op hun manier zijn het prachtplaten

The Visior is een fraaie collectie songs met als absolute toppers "The Hanging Tree", "Don't Forget To Breathe", "Tears in the Rain", "Running From Damascus" en "The Visitor".

"Crack in the Ice" is natuurlijk ook erg knap...

In de beweringen als zou het een soort 'Marillion Light' of zelfs kloon zijn kan ik me niet vinden. Waar ik wel mee akkoord kan gaan is de soms wat kleffe sound van de drums van Mick Pointer op dit album. Verder is het genieten van de knappe songs en muzikaliteit van met name Clive Nolan en John Mitchel. Nog wat Marillion betreft: misschien zou je kunnen stellen dat Arena klinkt zoals Marillion zou kunnen klinken hebben àls ze door waren gegaan met Fish/ of met de sound die ze toen opgebouwd hebben.. dan begrijp ik de verwijzingen weer wel....
Al - en dan ben ik misschien de enige in progland, maar: so be it - kan IK zowel de muziek van Marillion met Fish, Marillion met Hogarth, Fish solo als Arena waarderen

Als we dan toch gaan vergelijken.... het album heeft wat mij betreft op veel momenten een heus Pink Floyd feel overzich, en ja, dan heb ik het ook over het gitaarspel, maar ik bekijk dat meer dan een compliment dan wel dan een nadeel...

1998. The Visitor. Toen ik het pas hoorde was ik "blown away". Plus het was ook de start van meer me te gaan verdiepen in Prog en Neo-Prog (en die arme geldbeurs!). De (hernieuwde) kennismaking met het genre....
Anno 2007 vind ik het nog altijd een zeer erg knappe plaat! En eigenlijk moet die, samen met Contagion eigenlijk (terug) in mijn top 10, maar daar is ook zo weinig plaats he...

Weet er trouwens iemand wat er met Paul Wrightson gebeurd is? Destijds vond ik hem met zijn prachtige keel beter passen bij een hardere sound/ band, en als dan uitgerekend Arena later met een hardere sound zou uitpakken, was Wrightson al van het toneel verdwenen. Wat doet de man nu?

The Visitor. Goh. Ga hem zo nog maar eens draaien. Met deze review te schrijven kreeg ik daar weer enorm veel zin in. U mag dat gerust weten...

Iemand sprak van een Klassieker in het genre... ja, dat is het zeker!

Weinig gekende, maar oerdegelijke live-plaat. Het magistrale "The Visitor" zat er nog aan te komen, de setlist bestaat dus vooral uit songs van "Welcome to The Cage", "Pride" alsook "The Healer", dat al een voorsmaakje verklapt van hoe "The Visitor" zou gaan klinken...

Vanuit de dan "slechts" twee album wordt echt wel een perfecte setlist samengesteld, al geef ik toe dat mij rondje favorieten pas beginnen bij track 6: "Sirens"....

Al ben ik blij dat ze de traditionele Arena-gig-opener, de William Tell Ouverture erop gezet hebben

Het is wellicht ook het enige live-album waarop je Paul Wrightson kan horen, daarom alleen al een aanrader: want je hoort toch nog maar eens wat een goede zanger Wrightson was. Hij deed de - wat mij betreft - erg matige eerste zanger John Carson snel vergeten, en de songs van het debuutalbum klinken dan ook een heel stuk beter als Wrightson ze zingt....

Mijn favorieten? Wel, het eerder al genoemde "Sirens" natuurlijk, maar ook: "Medusa", "Welcome to the Cage", "Jerocho" en "Solomon" !!!

"Welcome to... yourrrr .. personal... Arrrenaaaaa !!!"
Paul Wrightson heeft er duidelijk zin in ...

Een heel erg goed live-album dat nog maar eens bewijst dat deze band het er live telkens weer erg goed vanaf brengt, wat trouwens ook nu nog geldt, ook mer Rob Sowden, die een waardig opvolger is voor Wrightson....
De ambiance van dit album springt eraf, alsof je er verdorie zelf bij bent.... zo hoort dat toch met live albums? Niet?
O ja, helemaal zuiver is't niet.. spontaan, enthousiast en dus enorm erh.. ja.. LIVE dus.. niks overdubs gedoe, overgeproduceerde zooi.. nee, een Live album meneer, mevrouw....

Ik betrapte me er al meermaals op dit zeer luid te zetten en luidkeels mee te brullen... bvb. in "Jericho" ook luidkeels mee te brullen:... "... THE KNIFE !!! "
Alsook 't refrein natuurlijk: "Je-e-e-e-e-e-e-e-erichooo" !!!

Jongens die versie van "Solomon".. slik.. goh.. zoooo goed!!!
Woww !

Zijn de nog niet genoemde nummers niet goed dan? o, zeker wel, "Valley of the Kings", "Midas Vision", ... alles wordt heel puik gebracht, en vol overgave.. door de heren..

Wat had ik er graag bijgeweest toen in Quebec (mei 1997)

Toch een behoorlijke tegenvaller.... Muzikaal is het nooit echt héél erg slecht... echt goed ook weer niet... En het is een "opdracht": Arjen Lucassen als zanger...

Maar wat me stoort is de bloedarmoede, het gebrek aan originaliteit.. Het lijkt wel een Spinal Tap-versie van Ayreon.... Echt hoogschieters of songs die blijven hangen kan ik niet opnoemen. Of toch wat dat "blijven hangen betreft" wél, maar dan in negatieve zin: die tenenkrommende cover van Pink Floyd's "Welcome to the Machine" en veel erger nog wat ie met The Blue Öyster Cult's "Veterans of Psychic Wars" heeft gedaan !!!! FOEI, Arjen!!!! Kan ik hem dat ooit wel vergeven?

En *WTF??*: blijf toch met je handen af van Led Zeppelin's 'Battle of Evermore'. En Frank Zappa.... Slik. Wat doe je ons aan, Arjen? Net zoals bij Blue Öyster Cult en zéker bij Zappa: DOE DAT NIET!!! Laat die song met rust man. Je voegt helemaal niets toe...

En dan de goedbedoelde (???) maar o zo flauwe verwijzingen naar bands en genres...

Doorgaans kan een album van Lucassen mij meer dan bekoren... Nu is het een grote teleurstelling... Of het is "op" bij Lucassen of hij wou ons eens allemaal goed uitlachen???

Enfin, toch nog 2 sterren. Voor de moeite...

// een uurtje later dan vorig geschrevene: een update: Voor de misdaad van 'Some other time' (Alan Parsons Project) gaat er nog een halfje af. NAH!

Lang stiekem op gehoopt, door velen. Die zelfde velen geloofden wellicht niet dàt het er ooit van zou komen en of dat dan nog wel wat ging worden. Maar het is ondertussen een feit: een nieuw album van Aroma di Amore, sinds enkele jaren herenigd en sporadisch toerend. Toen er een verzamel-album opdook met ook wat niet eerder uitgebrachte nummers erop, toen die sporadische optredens minder sporadisch bleken te zijn... Ja, de hoop was gevoed...

En in 2012 kwam AdA dus met een nieuwe plaat. Ik had de eer de cd-voorstelling in de AB (Brussel) bij te wonen, waar het live-debuut van de nieuwe nummers iedereen kon bekoren. Nieuwe nummers, die volop in deze eeuw geworteld zijn, zonder het Aroma di Amore-karakter te verliezen. En zo blijkt dat ook op 'Samizdat', het album.

De teksten van Elvis Peeters zijn nog steeds én absurd én apart en humoristisch. Donker en pessimistisch ook. Soms ook heel duidelijk maatschappij-krtisich zoals op 'Het Land is Moe' (politieke impasse in België) en 'Winst/ Verlies' (bankencrisis)

Muzikaal klinkt het iets minder new wave en meer 'mainstream'-rock. Of neen, dat eigenlijk niet waar: het klinkt haast als een belediging. Laten we zeggen: meer indie, en hedendaags minder retro wave dan de sound van sommige "nieuwe" bandjes (!). De gitaren behoorlijk prominent. De keys komen veel minder aan bod dan in de vroegere jaren ...

Het album klinkt dan ook op geen moment als 'retro' of een kopie van vroeger. Toch typisch Aroma di Amore en toch ook ànders. Samizdat werd een zeer evenwichtig album, met de nodige serieux en ook weerom een flinke dosis absurditeit met toch ook de typische Aroma di Amore-hoek-af, en dat verheugt me!

Luister zeker naar 'Stront' en 'Hunker'. En het tweeluik: de (d)warse ballads 'Nu We Allemaal Alleen Zijn' / 'Nu We Allemaal Bijeen Zijn'. Slik....

'Het Land is Moe' en 'Winst/ Verlies' - zie ook hoger in de tekst - zijn ongetwijfeld ontstaan toen Peeters zich 'boos' maakte en het werden toppers; wat mijn betreft de beste twee nummers van het album....

Weinig keys, schreef ik eerder. Maar ze zijn er wél natuurlijk. Subtiel en minder prominent. Maar geschikt om sfeer te scheppen: wat zich het beste toont in de beklemmende, wanhopige, prachtige ballad 'Kom Terug'..

Maar vergeten we ook niet de grootsheid van 'Hoor Hoe Weent Mijn Ziel' en een krachtig 'Lucifer'.... Live bracht AdA een cover van Wire's 'Heartbeat', in vertaling als 'Hartklop'. Prachtig was dat. Toen viel me pas de verwantschap met deze band op! Los daarvan: die cover had gerust als bonustrack op dit album gemogen...

2011-12: Aroma di Amore was plotseling terug. Optredens, een nieuwe verzamelaar én een nagenlnieuw album dat ertoe doet. Fijn om dit prettig gestoorde collectief terug in ons midden te hebben...

Dit vind ik echt het beste van Ayreon togtnogtoe!!!
En ik vind nu net dat James LaBrie hier beter zingt dan ooit!!! Zijn vocalen waren soms een probleem in het verleden als ie hoger moest gaan zingen, het werd dan al snel krijsen. Maar op "Scenes.." bewees hij al dat hij ook echt heel goed kan zingen en stem kan houden, en zeker op Octavarium en "The Human Equation".

Een ander groot pluspunt op deze plaat is HEATHER FINDLEY (Mostly Autumn)...

En... inderdaad: Akerfeldt!!! Barker!!....

Het is een heel sterk album, knap verhaal, knappe vermenging van verschillende stijlen.. Lucassen op zijn best!!!!

Een van de CD's die hier al erg veel opgestaan hebben, ik kan er niet genoeg van krijgen!!!