In vergelijking met Remagine vind ik deze cd toch iets minder. Deze is in het begin heel pakkend, maar verliest toch aan kracht. Remagine moet juist even wennen, maar is daarna juist heel pakkend en gaat juist niet vervelen.
Uiteraard is dit nog steeds een prima cd en staat als een huis. Ik zou deze toch wel als eerste aanraden voor iemand die After Forever niet kent, omdat hier al hun kanten duidelijk naar voren komen. Meer dan op andere albums.
Ik zet mijn stem van een 5,0 naar een 4,0. Dus nog steeds een prima score.

Ook albums die ik een 5,0 geef hebben soms wel een kritiekpuntje bij mij, maar dan vind ik het album gewoon te goed voor een score daaronder. Bij Design Your Universe is dat absoluut niet aan de orde. Dit album klopt helemaal, alles, geniaal in elkaar gezet, super afwisseling van de nummers, ja écht alles klopt hier naar mijn mening, het is gewoon super dat deze band als maar beter en beter wordt! Over de CD:
Het album begint met een typisch Epica iets: Een intro met van alles en nog wat, dit keer genaamd Samedhi, een schitterend intro die zowel mooie koor stukken bevat als geniale filmmuziek. Het laat je gelijk wat sfeer van het album proeven namelijk mysterieus, diep, zuiver en vooral pakkend, je komt gelijk helemaal in de sfeer.
Vervolgens gaat het filmische Samedhi over in Resign To Surrender. Vanaf dat moment horen we pure metal met de stevige grunt van Mark. Ook Simone doet haar intrede en met het koor erbij is het nummer gewoon klaar. Denk je dan, want er wordt op een gegeven moment een gitaarsolo gegeven waar je versteld van zult staan. De nieuwe gitarist heeft topwerk afgeleverd en het klinkt inderdaad erg fris allemaal. Resign To Surrender is een heerlijk begin van het album en ook een mooi deel van A New Age Dawns.
Vervolgens loopt Resign To Surrender over in Unleashed, het meest catchy nummer van het album. Dit is zeker niet slecht bedoelt want het nummer is alles behalve dat. Vanaf het moment dat we bij het refrein aangekomen zijn is het duidelijk hoorbaar hoeveel beter Simone geworden is. Wat heeft deze dame een power gekregen in haar stem! Ze wordt echt alsmaar beter en beter. Unleashed bevat naast de heldere zang van Simone ook nog dreigende, mystieke koorpartijen en ook hier klinkt alles heel fris.
Wanneer we klaar zijn met Unleashed wordt het ruigere werk weer ingezet en is het de beurt aan Martyr Of The Free Word. Dit nummer begint met enorme power waarna het een andere, vreemde wending neemt. Nadat Simone het nummer met haar zang heeft ingeleid keert de power met de stevige grunt weer terug. Vervolgens krijgen we een koor te horen die weer wat anders toevoegt aan het nummer, ook de gitaarsolo’s in dit nummer zijn geweldig en het geheel wordt boeiend gehouden door een geniale afwisseling, heerlijk nummer dit alleen duurt het eigenlijk net ietsje te kort.
Our Destiny zet juist een wat meer mystieke sfeer neer in plaats van harde metal. Ook de tekst benadrukt dit. Hier is het Simone die met name de sfeer bepaald. Totdat het nummer op een gegeven moment veranderd en de harde metal met grunts even terugkomen, echter niet voor lang want het koor + Simone neemt het stokje weer over en zet de mystieke sfeer weer terug. Wanneer we tegen het einde van het nummer lopen komt een kippenvel moment, wanneer Simone min of meer door het koor gaat zingen zorgt dit voor een heel aparte sfeer die ook weer mysterie benadrukt.
Kingdom of Heaven is het langste nummer op het album en bevat van alles dat echt teveel is om op te noemen. Dit nummer doet het hem. Als je nog niet overtuigd bent van Design Your Universe moet dit nummer toch wel de doorslag geven. De enorme wendingen en afwisselingen die het nummer je biedt zijn echt geniaal in alle opzichten. Het bevat elk deeltje van Epica: Van rustig tot hard, van mystiek tot open, van breekbaar tot gesloten. Echt alles zit erin. Zonder twijfel een waardig A New Age Dawns deel!
The Price of Freedom is slechts een intro die verder weinig uitleg nodig heeft. Het bevat radiostukjes met een stressende piano ertussendoor. Uiteindelijk loopt het over in Burn to a Cinder.
Burn to a Cinder is een gemiddeld Epica nummer, maar daarom dus ook zeker geweldig. Episch is het zonder twijfel met ook een mooie tekst. Koorzang + Simone werkt altijd bij de gemiddelde Epica fan. Zet daar vette muziek onder met goede afwisseling en je hebt een geniaal nummer. Het voorbij komende gitaarsolo is er ook weer één om van te smullen. Gewoon een super nummer zonder al teveel poespas.
Tides of Time is stukken rustiger en een echt kippenvel nummer. De mooie tekst en vooral de zang hier van Simone zijn geweldig. Dit nummer zit helemaal vol met emotie en deze wordt benadrukt door de zang van Simone. In de stukken waarin ze omhoog gaat laat ze horen dat ook haar klassieke zang erg vooruit is gegaan. Volgens mij is ze nu wel een sopraan als ik het zo hoor. Wanneer ze daarna ook nog twee keer flink uithaalt met volle kracht wordt je echt weggeblazen. De daarop volgend gitaarsolo is dan ook zeker niet misplaatst. Wát een nummer, wat een kracht! Heerlijk, hier hou ik echt van.
Deconstruct is weer zo’n nummer met gekke wendingen, maar het zit wel erg goed in elkaar, en het nummer klopt als een bus op alle mogelijke manieren. Het nummer is en blijft boeien door de mix van koor, Simone en grunts. Uiteindelijk eindigt het nummer ook met volle kracht en dat is zeker geen slechte keuze geweest.
Semblance of Liberty biedt ook weer de gebruikelijke afwisseling en lijkt op bepaalde stukjes een beetje op Menace of Vanity van The Divine Conspiracy. Toch zeker niet de hele tijd want het nummer veranderd de hele tijd en wordt steeds boeiender richting het einde.
Eenmaal bij White Waters denk je bij jezelf dat je best wel een rustpauze zou willen hebben na al dat geweld van de vorige nummers. Dit nummer met Tony Kakko is echt heerlijk rustig en zit vol met emotie. Geniet van dit nummer want hij is eigenlijk te snel weer voorbij. White Waters is in elk geval een geslaagd duet. Ik hou niet van de zang van Tony Kakko, maar hier is het gewoon geweldig en geeft het de muziek iets extra’s. Goed werk dus.
Design Your Universe, het titelnummer doet slechts alleen in tijd onder voor Kingdom of Heaven. Je zou in eerste instantie denken dat het nummer lekker rustig is, maar na een dikke minuut barst het helemaal los. Dan doet het toch een stapje terug wanneer Simone begint met zingen. Wanneer Mark zijn mond opendoet keert de hardheid weer terug en even later horen we een dreigend koor. Deze koorpartijen zijn absoluut heerlijk in contrast met de grunts van Mark. Dit nummer is ook niet voor niks weer een deel van A New Age Dawns. Ook horen we Simone een paar keer alleen. Ook dit nummer kent veel tempowisselingen maar als je denkt aan Design Your Universe denk je toch wel als eerste aan die dreigende koorpartijen denk ik. Mooi en apart nummer is dit!
Dan heb ik ook nog een bonusnummer genaamd Incentive. Dit nummer is zeker de moeite waard om te hebben! Enige minpuntje eraan is dat Simone ontbreekt. Het koor maakt het gelukkig goed. Leuk bonusnummer en zeker een aanrader.
Dame en heren van Epica hebben topwerk afgeleverd en hebben zeker bewezen dat ze in staat zijn om geweldig werk af te leveren. Nederland mag héél trots zijn op deze band! Wordt nog lastig om een album te maken dat nog beter is dan deze. Hopelijk eerst een DVD!

Ik moest er even aan wennen, maar het kwartje viel na een aantal luisterbeurten en de Try-Out show in Veenendaal gisteren.

Deze 'Requiem for the Indifferent' doet zeker niet onder voor voorganger 'Design Your Universe'. Het geluid ligt in het verlengde van laatstgenoemde, maar Epica weet altijd weer extra (zeer creatieve) toevoegingen te doen waardoor deze plaat weer erg verfrissend en origineel klinkt. Opvallend ook is hoe Simone Simons haar zang nog verder verbeterd heeft.

Waar verschillende bands in (ongeveer) hetzelfde genre grote veranderingen doorvoeren, houdt Epica het dichtbij hunzelf. Ik meende ergens in een recensie dit te lezen: "Een goed recept moet je niet aanpassen zolang het smaakt." Een zin waar ik me helemaal bij aansluit. Het is overduidelijk dat in dit genre Epica toch echt de beste is.

Pefecte plaat, perfecte band. Een geweldige live band ook, hartstikke strak en loepzuivere zang. De nummers zitten uitstekend in elkaar. Een typische band waarbij alles gewoon klopt, helaas worden ze zwaar onderschat. Wat mij betreft staan ze muzikaal gezien stukken hoger dan een Delain bijvoorbeeld. Meer visie, complexere nummers en veel betere (live) zang.

Dan nu over het album: Dat is hard, met soms bombast erin.
Bij het eerste nummer (Here's My Hell) was ik al enorm onder de indruk.
Head Up High is eigenlijk dan weer iets meer catchy en als single zou die wel geschikt zijn.
Sweet Curse is een gevoelig nummer dat fragiel begint, maar toch harder wordt en je echt weet te raken, erg mooi gedaan!
Million is een klasse apart. Voor het eerst horen we Floor klassiek zingen en wat ik jammer vind is dat het koor er ook bijzit. Ik had Floor liever alleen klassiek horen zingen, maar het is wel een erg goed nummer.
All Goodbyes Are Said is een deel van een verhaal en zit erg typisch in elkaar qua muziek. De tekst is trouwens ook erg mooi en Floor weet het weer geweldig over te brengen.
Break heeft een super begin en is erg afwisselend. Het is echt een nummer dat lang blijft hangen vind ik.
Disdain is het hardste van het album en maakt, net zoals All Goodbyes Are Said, onderdeel uit van een verhaal. Overigens is dit nummer met de zanger van Soilwork. Floor weet in dit harde nummer echt emotie over te brengen in haar krachtige zang. Live doet ze de stukken die de zanger van Soilwork op de cd doet en ook dan brengt ze die emoties over. Jammer dat de zanger van Soilwork de plank hierin volledig misslaat. Ik voel in zijn zang namelijk totaal geen emotie en hoewel ik het lekker stevig vind klinken doet het me helemaal niks. Erg jammer dus en een gemiste kans. Had Floor het maar gewoon gedaan, want ook zij kan tegenwoordig een lekker stukje schreeuwen!
Disgraced is in tegenstelling tot Disdain wel weer volledig in staat om de emoties binnen te krijgen. Je voelt de teksten door de zeer afwisselende zang van Floor en ook de muziek en het koor doen een fantastische bijdrage. Mooi werk!
Kill Me With Silence is voor mij een prima nummer met een mooie tekst. De muziek klopt erbij en dat maakt het geheel af. Niet meer en niet minder.
Fast Forward vind ik een lekker stevig nummer waarin Floor weer wat rauwer zingt en dat doet met succes, want het past perfect met de muziek en het geheel komt goed bij je binnen. Toch moet je het nummer een paar keer goed luisteren anders overzie je hem gewoon niet.
The Trial of Monsters is nog zo'n verhaal. Voor mij is dit een beetje een onbereikbaar nummer, maar de laatste tijd overzie ik hem al steeds meer en dan komt hij ook wel binnen. Het zou niet mijn favoriete nummer worden op deze cd.
Under My Skin is in vergelijking met het vorige nummer dan weer een echte tegenstelling en het leuke aan dit nummer is dat wanneer je hem hebt geluistert je hem de rest van de dag nog zult horen (in je hoofd). Na twee keer luisteren zul je de tekst ook wel kennen denk ik.
I Lost Myself is de echte ballad en eentje van grote kwaliteit. Het is een zeer gevoelig nummer. Het begin is een beetje spookachtig met de koude pianoklanken, heel mooi gedaan! Het blijft tot het eind een prachtige ballad, maar als enige minpunt vind ik de tijd van het nummer: Veel te kort! Als je heerlijk in het nummer zit is hij alweer bijna afgelopen en daardoor gaat veel kracht verloren. Vier tot vijf minuten was beter geweest denk ik.
Als laatste hebben we nog No Honey For The Damned. Dit nummer is een beetje ondergeschikt als bonusnummer, want hij is veel meer dan dat. Het nummer gaat een beetje over een foute keuze maken in de liefde, want als ik het zo lees is degene die het meemaakt zo'n beetje alles kwijt door die liefde en hij/zij was beter af zonder. Ik denk dat als meer mensen dit zouden lezen er een stuk minder vriendschappen naar Pluto gingen hahahaha xD. Goed even zonder slechte humor nu: Pakkende tekst dus, en de muziek rockt lekker. Jammer dat het nummer niet op elke uitgave staat, want hij vult wel wat aan vind ik.

ReVamp heeft een sterk debuut gemaakt met heel wat verschillende dingen. Van harde metal tot een gevoelig pianonummer, van fragiele zang naar rauwere zang naar klassieke zang, van grunts naar koorstukken en bombast, op dit album kom je het allemaal tegen.
Ik ben echt onder de indruk zo professioneel dat dit is. Naar mijn mening ook niet hetzelfde als After Forever was. Ik vind ReVamp zelfs beter. Om de een of andere reden hebben de drie After Forever albums die ik heb: Prison of Desire, Remagine en After Forever allemaal wel veel kwaliteit in huis, maar toch hebben ze allemaal ook een soort leegte, iets dat je mist eraan of teveel van hetzelfde. ReVamp heeft dat niet en wisselt lekker af en houdt het interessant. Ik ben benieuwd naar het tweede album van ReVamp!

Haar allerbeste album ooit! Dit album doet me denken aan de tijd dat Shakira wél goede muziek wist te maken die steeds bleef boeien en waarvan je kon zeggen: Dit kan niemand anders. Al die invloeden geven deze cd extra kleur en ook de rock invloeden zijn heerlijk! Objection, The One en Poem to a Horse zijn echt mijn grote favorieten, maar ook de andere nummers zijn absoluut niet slecht. Van deze cd heeft ze een meesterwerk gemaakt en dat wordt echt duidelijk als je het vergelijkt met die troep die ze nu heeft uitgebracht: She Wolf, zware k*t cd als je het mij vraagt. Des te meer waardeer ik Laundry Service en ik denk dat meerdere mensen het met mij eens zullen zijn.

Vreselijk hoe een artiest zo slecht kan worden. Ik was altijd groot fan van haar oudere cd’s. Een echte topper blijft voor mij Laundy Service. Bij Oral Fixation werd het al iets minder maar nog steeds prima te doen.
Dit noem ik nou slecht, door en door mislukt is deze cd. Haar stem is zo bewerkt en de muziek is echt rampzalig, ook mis ik de creativiteit die ze op haar vorige cd’s juist zo liet zien! Waar is die vette rock muziek van Laundy Service gebleven? Waarom heeft ze gekozen om dit soort troep te maken? Waarom bewerkt ze haar stem zo erg dat het lijkt op een machine? Allemaal vragen die rondspoken zodra ik naar dit album luister. De beste nummers op dit album zijn Men In This Town en Gypsie, maar zelfs deze tippen nog niet aan nummers zoals Poem To A Horse en Objection. Waar is Shakira op dit album, want als dit een zogenaamde andere kant van haar is wil ik die echt niet leren kennen. Voor dit soort troep zijn honderden andere zielige artiesten te vinden maar dat Shakira ooit dit soort crap zou maken had ik vijf jaar geleden nooit gedacht, jammer. Ik hou het dan toch op al haar vorige échte albums die absoluut beter zijn. Echt jammer

Absoluut een goed album van Sirenia, mooie teksten, heerlijke muziek en een geweldige nieuwe zangeres. Hopelijk blijft Ailyn nu de vaste zangeres van Sirenia, want zij spreekt mij van al de Sirenia zangeressen toch wel het meeste aan denk ik. Hoewel ik het eerste album van deze band niet ken. Terug naar deze cd: Zoals ik al zei mooie teksten, geweldige muziek, mooie zang en grunt. De cd biedt voldoende afwisseling van nummers, maar ze hebben het verschil niet al te groot gemaakt wat de donkere sfeer erg ten goede komt. Ailyn geeft met haar stem de cd als enige wat warmte mee wat voor een mooi verschil zorgt tussen de muziek en haar stem, ook hier hebben ze goed opgelet het verschil in balans te houden. Geweldige cd dus. Sirenia heeft nog steeds de kunst muziek te maken die veel diepgang bevat en een beetje terug neigt naar Tristania's eerste albums Widows Weeds en Beyond The Veil. Topwerk dus! Aan het nieuwe Tristania te zien op Wacken zijn die echt achteruit gegeaan. Hun nieuwe nummer The Emerald Piper vind ik zeker geen hoogtepunt. Ik denk dat er een tijd aan het komen is dat Sirenia Tristania ver achter zich gaat laten. Met deze cd heeft Sirenia zich weer aan mij bewezen.

Wat kan ik zeggen? Behalve: Steengoed album! Het plaatje is weer compleet: Geweldige muziek, geniale zangeres, prachtige teksten, glasheldere productie en een prachtig artwork. Met The Enigma of Life is Sirenia weer net iets melodischer dan op The 13th Floor. De nummers zijn ietwat meer catchy, maar ook erg donker soms en de metal is duidelijk aanwezig. Daar vreesde ik toch enigzins een beetje voor na het zien van de clip The End of It All. Op het album is ook dit nummer toch een stukje harder: Er zit zelfs een gruntstuk in. Verder is het duidelijk dat Morten de muziek naar de stem van Ailyn heeft geschreven, want op dit album laat ze veel meer mogelijkheden horen met haar stem. Ik ben sowieso blij met haar komst. Haar stem kan de teksten geweldig vertellen en laten voelen. De productie van het album is ook weer geweldig gedaan net zoals het zeer geslaagde artwork.
Een geweldige, nieuw album van Sirenia!

Ik weet niet hoe ik moet beginnen dus laat ik beginnen met dat ik dit album helemaal super vind. Stream Of Passion laat hier een eigen sound horen in tegenstelling tot Embrace The Storm die vol zat met cliché's, het klonk prima maar deze CD is zoveel beter. Zal het aan het vertrek van Arjen Lucassen liggen? Als dat zo is... Is Stream Of Passion met reuzensprongen voorruit gegaan en klinkt het niet meer als een slap project maar naar een echte band met een stevig, eigen geluid. Hopelijk blijven ze in deze richting, bevalt mij stukken beter dan hun eerste CD.

Ik zou een heel verhaal kunnen schrijven over alle negatieve reacties hierboven, maar daar pas ik voor. Ik heb het liever over deze cd die ik vanmiddag heb aangeschaft.

Om te beginnen roept deze cd veel herinneringen op aan het geweldige concert vorig jaar november. Het verbaast mij dan ook niets dat ik wederom weer onder de indruk was van hoe goed deze band hun nummers totaal anders kan uitvoeren, een manier die de stem van Sharon als hoofdrol gebruikt en super klinkt in combinatie met de muziek. Het klinkt heel puur allemaal net zoals bij het concert, niet gek natuurlijk want het is een van die concerten die opgenomen is voor deze cd. Wel had ik eigenlijk meer hardere nummers bewerkt gehoord dan voornamelijk rustige nummers. Enige bewerkingen van hardere nummers zijn: Stand My Ground, Caged, Frozen, The Cross en What Have You Done. Ik was wel benieuwd geweest hoe een nummer als Mother Earth geklonken zou hebben. Maargoed ook de ballads worden geweldig uitgevoerd dus daar ga ik zeker niet moeilijk over doen. Ja, wat valt er dan verder over te zeggen. Ik denk dat deze release alleen echt leuk is voor de mensen die bij een van die concerten waren, voor anderen kan het net zo leuk zijn alleen denk ik dat je dit pas echt leuk vind als je het ook gezien en meegemaakt hebt.
Daarnaast vind ik Utopia een erg mooi nummer, helaas alleen een beetje misplaatst op deze cd. Iets wat ik trouwens niet had verwacht, maar hij past er gewoon niet echt bij. Hoe mooi Utopia ook is, en dat is ie zeker, het is gewoon iets compleet anders dan al het andere op de cd en daardoor klinkt het nummer vrij misplaatst. Hoe dan ook het is een mooi nummer en de rest van de cd is ook helemaal prima dus ik ga niet moeilijk doen over iets wat er niet helemaal op zou passen, op andere cd's zou Utopia al helemaal misplaatst zijn dus tja, ze moeten het ergens kwijt toch? Prima cd dus, ik ben dik tevreden en kijk vol verwachting uit naar een nieuw studioalbum van deze top band!