Ik kan me aansluiten bij veel van de voorgaande berichten over dit album: het is niet slecht, er is geen nummer bij dat echt door de ondergrens zakt, maar het wordt ook nergens spannend. Dat ligt niet per se aan de richting die Mayer inslaat: ik kan country en Americana op zijn tijd best waarderen (al heb ik slechts een paar albums van Johnny Cash en J.J. Cale als referentiekader). Het probleem is dat dit album me nergens weet te pakken of te verrassen, zowel muzikaal als tekstueel (op een enkel lekker gitaarriffje na). Het is kortom degelijk. En John Mayer hoort niet degelijk te zijn, dan doet hij zichzelf tekort. Positieve uitschieter voor mij is 'Wildfire.'

Wat doe je op zaterdagavond? Je gaat zitten, je schenkt jezelf een fijne whisky in en je luistert. Je knijpt je ogen even dicht.

Ol’ 55 Had ik dit wel moeten doen? Had ik geen andere beslissing moeten nemen? Er is niets meer aan te veranderen, I went out riding with Lady Luck.

I Hope That I Don’t Fall In Love With You, want het maakt mij alleen maar somber. Of het nu in de kroeg is, of in de trein, of achterin de klas, het maakt niet uit: iemand die twee tafeltjes van je af zit, kan zo vreselijk ver bij je vandaan zijn. Nog erger, ze kan ook zomaar weer verdwijnen zonder dat ze jou echt verlaat.

Virginia Avenue, vanaf Neude via de Voorstraat naar huis zwalken. Daar bevinden zich ook geen kroegen meer, gelukkig maar. Zelfs ik moet toegeven dat het zo beter is. Ga naar huis en sleep off all the crazy lizards inside of my brain.

Old Shoes, die moet je weggooien, en daarna weggaan. Des te harder je roept dat je weg moet gaan, dat je niet kunt blijven, dat er niets meer is dat jou aan deze plek bindt, des te moeilijker het wordt.

Midnight Lullaby, opdat ik zou kunnen dromen. En dan moet ik toch even aan mijn moeder denken. Ik kan de slaap niet vatten.

Every man has his own Martha. Ik mag dan nog geen drieëntwintig zijn, ik heb de mijne ook al gevonden.
Those were days of roses, poetry and prose Ik schreef haar vele gedichten, waar zij nogal prozaïsch op kon reageren. Zij vond ze mooi, ze kon erdoor geraakt worden, maar zij kon ze nooit echt begrijpen. Of begreep ik haar niet?
I guess that our being together was never meant to be. Martha, Martha, I love you, can’t you see? Elke keer moet ik weer het gevecht aangaan met mijn tranen, elke keer verlies ik precies op dit moment. De whisky maakt het er ook niet gemakkelijker op. Hoe zou het zijn om over veertig jaar te proberen haar te bellen? Dat moest ik maar niet doen.

Rosie was een puberliefde. Een onbeantwoorde puberliefde. Een kansloze, onmogelijke puberliefde, dat zie ik inmiddels in. Tot mijn dood zal ik niet van haar blijven houden, maar echt vergeten kan ik haar ook niet. Geen troostende gedachte, een nieuwe whisky dan maar.

Lonely, dat ben je absoluut op een zaterdagavond als deze. Maar dat is niet erg, I still love you

Ice Cream Man, geen ijs voor mij. En zeker geen ijsklontjes in mijn whisky. Weet je wat, doe toch maar een ijsje. ’t Is ook wel goed, voor mij, mijn droge keel, misschien voor mijn gemoed.

Little Trip To Heaven (On The Wings Of Your Love) Bestaat er zo’n klein, puur ogenblik van geluk, van gedeelde liefde? Ach, whisky, je houdt van mij, ik proef het.

Tijd om naar buiten te gaan met mijn glas in de hand. Ik kijk naar een Grapefruit Moon zonder sterren, want midden in de stad kun je die niet zien.

Het laatste restje whisky sla ik achterover en ik loop weer naar binnen. Closing Time.

Wat doe je als je (bijna) drieëntwintig bent? Je gaat zitten op zaterdagavond, je drinkt whisky, je overdenkt. Of je schrijft dit album. Thank you, Mr Waits, you may have one on me.
5*

Mijn allereerste U2-album, het album dat van mij als 10-jarig jochie een fan maakte, en daarom is een review wel op zijn plaats.

Ik ga terug naar 2000, groep 6 van de bassischool. Ik had in eerste instantie een gigantische hekel aan U2, omdat ze destijds het zomerhitje van dat jaar, Que Si Que No? van Jody Bernal van de eerste plaats in de Top 40 hadden verdreven Gelukkig dat het snel goed kwam...

Op een dag kwam mijn vader thuis van zijn werk, en hij had van zijn collega een cd'tje geleend en gebrand: All That You Can't Leave Behind van U2.

Zodra het schijfje in de cd-speler lag, was ik verslingerd aan deze plaat. Elke ochtend in de auto onderweg naar school knalde hij uit de speakers.

Ik heb deze plaat altijd beschouwd als een 'kin-omhoog-borst-vooruit-album'. De opener Beautiful Day is daar meteen een goed voorbeeld van: Het eerste couplet is erg pessimistisch:
The heart is a bloom, sheets up through the stony ground
But there's no room, no space to rent in this town

Het refrein vormt hiermee een groot contrast, en gaandeweg wordt ook de tekst in het vervolg van het nummer steeds optimistischer en positiever. In mijn ogen is dit nummer een 'moderne' U2-klassieker, en ik draai het nog altijd als ik weer eens wakker wordt met een ochtendhumeur.

Stuck In A Moment You Can't Get Out Of is een heel lange titel. Het thema is echter niet veel anders dan in het voorgaande nummer: je zit nu even in de put, maar houd moed en raap jezelf bij elkaar, want op een dag zal het beter gaan:

And if the night runs over
And if the day won't last
And if your way should falter
Along this stony pass

It's just a moment
This time will pass

Een erg sterk nummer, met een rake tekst.

Elevation is het eerste mindere nummer. Een naar megalomanie neigende stadionkraker. Zeker geen slecht nummer, vakkundig en 'stadionproof' gemaakt, maar het raakt me niet.

Het volgende nummer raakt me des te meer. Walk On is m.i. het beste nummer van het album, en mijn lijflied tijdens mijn middelbareschooltijd. Jammer dat Bono live er zo'n politiek statement van moet maken, dat doet in mijn ogen afbreuk aan het nummer (net zoals bij One overigens). Goed, het is dan wel opgedragen aan Aung San Su Kyi, maar de tekst is wat mij betreft universeel en gaat over veel meer dan dat: Walk On, ondanks tegenslag en teleurstelling. Ook een heerlijke gitaarriff van The Edge!

Kite is ook één van mijn favorieten. Dan kun je een wereldberoemde rockster zijn, miljoenen platen hebben verkocht en spelen voor uitverkochte stadions, diep in je hart ben je nog steeds een jongen die zich tegenover zijn vader wil (moet?) bewijzen. (I'm a man, I'm not a child). De relatie tussen vader en zoon is erg moeizaam, en geen van beiden weet hoe het tussen hen zal aflopen ( There's a kite blowing out of control on a breeze. I wonder what's gonna happen to you, you wonder wat has happened to me)

In A Little While is Bono's 'ultimate hangover song'. Ik kan daar wel inkomen ( Friday night running to Sunday on my knees), maar ik zie het meer als een liefdeslied. Laten we het dan maar een dronkemansliefdeslied noemen Mooi, ingetogen nummer met weer een heerlijke gitaarriff aan het begin.

Wild Honey is voor mij het zwakste nummer. Het is een beetje country-achtig en daar houd ik persoonlijk niet zo van.

Peace On Earth is het meest idealistische nummer op dit album. Bono vraagt om iets wat utopie lijkt: wereldvrede. Hij wordt ziek van het verdriet en de pijn, en vraagt de Heer om hem bij te staan in zijn streven. Mooie tekst, maar ook weer een niet al te subtiel politiek statement, waardoor ik dit een wat minder nummer vind. Zeker niet slecht, maar het ligt er wat te dik bovenop, wat mij betreft.

Ook op When I Look At The World gaat Bono in conclaaf met de Heer. Hij kijkt naar de wereld en ziet dat er allerlei zaken verkeerd gaan. Hij geeft ruiterlijk toe dat hij af en toe de Messias probeert uit te hangen, maar dat hij daar toch niet heel erg in slaagt:

So I try to be like you
Try to feel it like you do
But without you it's no use
I can't see what you see
When I look at the world

Zowaar een beetje eerlijkheid, nederigheid en introspectie in dit nummer, wat ik wel kan waarderen

New York begint met een onheilspellende beat, waarbij je voelt dat er een uitbarsting zal komen, en die komt er ook: Larry gooit z'n echte drums erin (zoals rkdev ook al aangaf) en Edge gaat los, terwijl Bono zijn 'unquenchable thirst for New York' bezingt.

Ik vind het jammer dat Grace het album afsluit. Ik had liever gezien dat de volgorde New York-Grace was omgedraaid. Zo'n rustige afsluiter past m.i. niet bij de plaat, en doet hem een beetje uitdoven. Toch zeker niet als een nachtkaars, al ben ik het hier wel (gedeeltelijk) met rkdev eens:



Ik vind het ingetogen voortkabbelen niet zo'n probleem, al vind ik het dus niet geschikt als afsluiter. Wel is het erg leuk hoe er met het woord 'grace' gespeeld wordt (enerzijds 'elegantie', anderzijds een meisjesnaam).

Eindconclusie (voor wie nog niet afgehaakt is na dit epistel, dat toch wel erg omvangrijk geworden is;)): al met al een erg sterk album, met desondanks enkele mindere songs (Elevation, Wild Honey) en een nummer dat niet op de juiste plaats staat (Grace)

4*

Bono vroeg zich af: is U2 anno 2014 nog relevant? Dan is het maar de vraag op welke manier je nog relevant wilt zijn. Wil je heersen over de Top 40 met gigantische hits? Good luck, mate, je bent 54 en je had de vader kunnen zijn van de Iggy Azalea's, Charli XCX'en en Ariana Grandes van deze wereld. Het 'Top 40-publiek' ben je al minstens tien jaar geleden kwijtgeraakt.
Of wil je nog relevant zijn voor de hedendaagse muziekliefhebber in een uiterst gefragmenteerd muzieklandschap? Een album waarin je je hart, ziel en gedachten stopt, dat misschien niet iedereen even goed zal smaken, maar op zijn minst prikkelend en interessant is voor 'de gemiddelde muziekliefhebber'? Twijfelen, hinken op twee gedachten, dat is wat U2 doet op dit album. Vijf producers, de releasedatum een aantal jaar opschuiven. En dat hoor ik terug. De eerste helft van dit album vind ik redelijk tot vrij zwak. 'Joey Ramone' is een draakje, met een generieke, nietszeggende tekst. Precies het soort 'hit' dat U2 van mij niet meer hoeft te maken. 'Every Breaking Wave' is aardig qua thematiek, maar als metafoor voor een op-uiteenspatten-staande relatie is het niet heel origineel. 'California' vind ik weer zwak, met het Beach Boys-achtige intro en wederom een nietszeggende tekst. 'Song for Someone' is een mooie, vakkundig gemaakte ballad, maar niet verrassend. 'Iris' begint erg mooi, heeft een mooie tekst, maar slaat dood in het refrein met een zoveelste misplaatste 'oh oh oh'. 'Volcano' heeft een fraai intro met de baslijn, maar doet me verder weinig. De eerste helft van het album is te veilig, het klinkt alsof het vol zit met twijfel over de te volgen richting, het klinkt alsof er over elke erbij gepropte synth en 'oh-oh-oh' tenminste drie conference calls zijn gehouden.
Gelukkig is het tweede deel - de nummers die grotendeels of uitsluitend door Danger Mouse zijn geproduceerd - veel beter. 'Raised By Wolves' en 'Cedarwood Road' zijn sterke, persoonlijke nummers. Afsluiter 'The Troubles' vind ik persoonlijk het sterkste nummer van deze plaat, met een mooie bijdrage van Lykke Li, ik vind haar stem erg goed bij het nummer passen.

Er zal wel weer een onvermijdelijke wereldtour komen.Eerlijk, ik heb daar zin in (ik heb U2 nog maar één keer live kunnen zien). 'Raised by Wolves' en 'Cedarwood Road' live, daar ben ik erg benieuwd naar. En hopelijk een gastoptreden van Lykke Li. Dan ga ik tijdens 'The Miracle (Of Joey Ramone)' wel even een biertje halen...

3,5*